Galiza está que ferve

Galiza é un fervedoiro, e non só polo conflito do metal, os ERE de Pascual ou o de Caramelo. A pesar de non se notar nas eleccións europeas, Galiza ferve, e ten motivos.

E é que o goberno unipartito de Feijóo, que chegou ó poder sen ningunha proposta (as poucas que tiñan xa as incumpriron, como a da austeridade), está a actuar sobre a marcha, e colleuna coa lingua de noso, o galego. E pouco teño que engadir ó que se escribiu nestas últimas semanas por parte de xornalistas, blogueiros, asociacións ou colectivos.

Primeiramente farei un resumo da situación: o conselleiro de educación, Jesús Vázquez, ten a intención de elimina-lo decreto do galego, e para ilo ocorréuselle mandar unha enquisa ós pais dos que teñen fillos na actualidade no sistema educativo (porque non ós que os van ter o ano que vén?), para enceta-lo seu novo plan, que xa conta coa oposición frontal de BNG e PSOE (de aprobarse, pois, sería outra promesa incumprida do señor Feijóo). Ademais da absoluta ilegalidade que conleva este feito, asaltan ducias de dúbidas: os pais de tres fillos poden votar tres veces ou o seu voto conta 3 veces máis cós dos que teñen un? Que seguridade hai de que o inquérito, nun papel sen ningún tipo seguridade, sen censos, sen recontos, non sexa manipulado? Calquera podería elimina-los papeis completados e poñerse a facer unha chea de papeis cos resultados ó seu gusto e presentalos como enviados polos pais. Sería imposible sabelo. A parte diso, para mante-lo nivel de galego que hai na actualidade nas escolas e institutos habería que poñer "a maioría en galego" ou "todo en galego". Salienta-lo científico da enquisa: entre outras opcións a escoller está "unhas [asignaturas] en galego, outras en castelán", si señor, moi científico. Tamén chama a atención que non haxa unha opción que poña "mante-lo decreto actual, aprobado por maioría no Parlamento de Galiza". Tamén ten chiste que a parte escrita en galego conteña erros de ortografía. Ademais, o custe desta enquisa ilegal será de 70 mil euros por día (u-la austeridade?). Todo isto parece coña, desgraciadamente non o é, e para culminalo dende a consellería prohibiuse a información sobre o inquérito nos centros de ensino. Viva a democracia! Confiemos en que, todo este despropósito sexa rexeitado pola xustiza, como en virtude debe ser.

Pero todo isto, serviu de algo, e é que a cidadanía ferve. A manifestación a prol do galego do 17 de maio, foi a meirande manifestación en defensa do galego da Historia, e dende o espírito de Nunca Máis non se via nada semellante. Tamén se pronunciaron a prol do galego estudantes no estranxeiro, cuxo manifesto conta con 217 adhesións, tamén científicos galegos que traballan no CERN, a institución científica máis prestixiosa do mundo, fixeron un manifesto en resposta a unhas declaracións galegófobas do voceiro da Congapa, que dicía que as matemáticas e as químicas non poden darse en galego, por ser un retroceso, debido a que estas asignaturas conteñen moitas nomenclaturas internacionais (como se as nomenclaturas internacionais fosen en castelán!). Pero sigamos: as equipas de normalización lingüística, os sindicatos e diversas organizacións tamén realizaron un manifesto incidindo na ilegalidade da consulta e a vixencia do actual decreto. Tamén o departamento de galego da USC, lanzou seu manifesto, do mesmo xeito cá Asociación de Ensinantes de Ciencias de Galicia, o Colexio Oficial de Psicoloxía de Galicia, a Nova Escola Galega, ILG, cidadáns, mestres galegos da Universitat Autònoma de Barcelona e mesmo mestres de lingua castelá. Lanzouse tamén un tríptico para informar ós pais, titulado As linguas suman, e escribíronse fermosos artigos coma os de Manuel Rivas ou Henrique Monteagudo en páxinas do xornal El País, ou discursos coma o de Agustín Fernández Paz durante os Premios Xerais.

En definitiva, a sociedade galega está en pé de guerra contra o goberno Feijóo. Participemos todos desta pequena revolución.

Máis anotacións de interese: Restar para eliminar, Monolingüismo, La libertad como pretexto, ¡Gracias, Androcles!, Fausto e Mefistófeles, Dúbidas, Cando Flaubert falou de 'merde', Que parezca una decisión democrática.

Este artigo apareceu, en versión algo resumida, n'A Peneira, segunda quincena de xuño.

Europeas 2009

Anímovos a votar, eu xa o fixen por correo.

Meses culturais (decembro, xaneiro, febreiro, marzo, abril, maio)

Bueno, depois de moito tempo (de preguiza) vou actualiza-las pelis e os libros que vou lendo, para que non se me amontonen demasiado.

Libros:

1. El Eternauta. H.G. Oesterheld. Espectacular banda deseñada, do melloriño que levo lido. Xunto a Maus, o meu preferido, e creo que gaña este.
2. Harry Potter y las reliquias de la muerte. J.K. Rowling. Non tiña pensado lelo, pero un amigo convenceume e prestoumo. Creoq ue xa estou maior para Harry Potter, pero xa que lin os outros 6... Non me pareceu gran cousa o derradeiro libro da saga.
   
3. Memoria de mis putas tristes. Gabriel García Márquez. Unha historia curta, ben contada e interesante.
4. Dr. Jekill e Mr. Hyde. Robert Louis Stevenson. Encantoume esta mítica historia que aínda non lera.
5. Traballo de campo. Seamus Heaney. Interesante obra da que non gocei na súa totalidade por ser quizais demasiado hermética para min (evidentemente ese problema é meu, non do libro).
6. Robinson Crusoe. Daniel Defoe. Outro que me gustou moito. É xenial o xeito que ten o autor de non embarullarse a conta-la historia de Crusoe na illa, e ligar todo perfectamente.
7. Diario. Anne Frank. Este diario magoa o corazón, por coñecérmo-lo destino dos seus protagonistas. Anne debulla o seu día a día, os seus conflitos e, sobre todo, o pensamento dunha moza da súa idade: a reclusión sobre si mesma e afastamento dos pais, o namoramento...
8. Bailarei sobre a túa tumba. Berta Dávila. Pois en parte síntome identificado con esta novela. Coa protagonista, quero dicir, xa que eu tamén deixei Galiza e os amigos por ir a Madrid, e non é cousa doada o facelo. Ah, e tamén saio por Malasaña.
9. El médico. Noah Gordon. Prestáronme este libro, e non me convenceu. Aínda así ten algún detalle de interese.
10. Fin de século en Palestina. Miguel Anxo Murado. Impresionante! Só podo dicir iso. Palestina país de pedra.
11. Berlín. Ciudad de piedras. Jason Lutes. Quedeime un pouco a medias con este cómic, quizais porque é a primeira parte dunha triloxía. Quedan moitos cabos abertos, así que haberá que le-los seguintes.
12. 16 poemas galegos para Ernesto Che Guevara contra a súa morte. VV.AA. Moi interesante escolma de poemas encol do Che.
13. Xornal de prisión. Ho Chi Minh. Este xornal de prisión son unha serie de poemas escritos polo Tio Ho nas prisións chinesas. Neles canta a todo, dende paisaxes, enfermidades e as condicións carcelarias ata á liberdade e compañeirismo.
14. Blue Moon. Xosé Carlos Caneiro. É unha boa historia, mais é, para o meu gusto, demasiado preciosista, mesmo pedante. En ocasións isto desmerece a grande historia que conta.
15. Crónicas de la Guerra Civil. Un poeta en el frente. Miguel Hernández. Unha faceta que descoñecía ata o de agora de Hernández. E gustoume moito.

Filmes:

1. O Ciclo A Lingua animada: vinme tódolas curtas e destaco Os defuntos falaban Castelao e A escola das areas (que semella que aconteceu onte mesmo).
2. Be Kind Rewind. 7,5.
3. Superbad. 8. Que queredes... fíxome graza, non é a típica peli adolescente, ou si pero facendo graza.
4. Iron Man. 5.
5. The Faculty. 6. Esta foi en realidade a terceira vez que a vin. Bótana moito en Antena 3.
6. Monty Python and the Holy Grail, 7.
7. Wanted. 3.
8. The Last Legion. 2.
9. Get Smart. 4.
10. Next. 3.
11. Borat. 5.
12. There Will Be Blood. 9. Fantástica, impresionante comezo. Impresionante escea cando o neno queda xordo.
13. Zivot je cudo. 8. Non sei cal é o nome que empregaron en castelán porque vin o filme na tele e collino xa empezado. Un absoluto desparate, gustoume.
14. Juno. 7.
15. Bikur Ha-Tizmoret. 8.
16. The Coversation. 8.
17. Funny Games (1997). 8,5.
18. Death of a President. 6,5.
19. W. 6.
20. Vera Drake. 7.
21. Free Zone. 5.
22. In the name of the Father. 9.
23. My Beautiful Laundrette. 5.
24. Before the Devil Knows You're Dead. 9.
25. 4 luni, 3 saptamâni si 2 zile. 5.
26. To Kill a Mockingbird. 8.
27. The Diary of Anne Frank. 4.
28. Porky's. 5.
29. Man on Wire. 8,5.
30. The Mist. 8.
31. Vals Im Bashir. 9.
32. Léolo. 6.
33. Gomorra. 7.
34. Slumdog Millionaire. 8. Inmerecido Oscar.
35. The Curious Case of Benjamin Button. 7.
36. The Wrestler. 9.
37. Los cronocrímenes. 8.
38. The Piano. 7.
39. Swimming Pool. 6.
40. The Assassination of Richard Nixon. 6.
41. Monsieur Ibrahim et les fleurs du Coran. 7.
42. Bedazzled. 5.
43. Knowing. 5.
44. Dragonball Evolution. 2.
45. Futurama: Bender's Game. 8.

Música:
Biffy Clyro - Glitter and trauma


Biffy Clyro - Mountains


Biffy Clyro - Get Fucked Stud

A Peneira, xaneiro 2009

Chumbo sobre Palestina

Escribiu Mahmoud Darwish, poeta palestino (e dende 2006 Poeta Galego Universal grazas ó premio da AELG) nun poema de seu o desexo para a súa patria en cativerio da liberdade de finar consumida de amor. Desgraciadamente este escritor, considerado o poeta nacional ou poeta da resistencia deixounos o 9 de agosto pasado, e canda el tamén se foi un referente, un símbolo da loita palestina no eido cultural.

Quero tamén salientar, nestes tempos de chumbo, como o foron sempre, a novela gráfica de Joe Sacco titulada “Palestina. En la franja de Gaza”, froito da viaxe do autor a Israel, Cisxordania e mais Gaza durante a Primeira Intifada. Aterrecedora crónica dun pobo asoballado, que foi expulsado dos seus pobos (os cales na súa meirande parte foron destruídos), obrigados a vivir coma refuxiados, condenados a te-lo fillo no cárcere e o irmán morto, a que as súas oliveiras sexan cortadas, a que as súas casas sexan atacadas por colonos, a vivir nun recuncho da súa terra afogada economicamente sen poder saír da súa casa pola despois do toque de queda. Se algún autor intrépido entrara hoxe en territorio palestino, vería o mesmo que Sacco e aínda peor: agora vería un muro en Cisxordania, un bloqueo económico, alimenticio e médico á faixa de Gaza terrible, que a converte nun enorme campo de concentración ó aire libre (de feito é o territorio máis densamente poboado do planeta). E agora, o estado de Israel, cuxos representantes se pasean con total impunidade por Europa, decide bombardear o campo de concentración coas miras ben postas nas eleccións israelís de febreiro, nas que xa foi prohibido que os partidos árabes concurran a elas.

Non quero terminar sen recomenda-lo imprescindible libro “Fin de século en Palestina”, de Miguel-Anxo Murado, marabilloso relato de opresión e abafamento. Aproveitemos este tempo para coñece-los horrores que, mesmo nos libros de ficción son tan dífíciles de acadar.

A Peneira, nadal de 2008

Cine para ver durante a crise

Non vou descubrir nada novo cando digo que estamos en tempos de crise xeral, mais convén recordar que certos grupos sociais, ou certas partes do mundo levan en crise sempre, sen que ninguén erguera especialmente a voz para pór de manifesto a inxustiza do modelo económico capitalista. Por iso penso que é hora de mirar ese cine comprometido que hai anos que se realiza en Europa.

En concreto quero salienta-lo cinema do inglés Ken Loach, un autor que leva décadas cun tipo de cine afouto, reflexivo e combativo. Un tipo de cine no que o espectador atópase cara a cara coa realidade, filmada de xeito insensible, con certo ar documentalístico, un cine, pois, na mellor das tradicións do realismo social británico. Os protagonistas dalgúns dos seus filmes son perdedores, boas persoas esquecidas polos grandes números dos países do primeiro mundo, que loitan por saír adiante, e por elo vense dirixidos cara o emprego precario e pasan a engrosa-las listas dos explotados voluntariamente para gañar uns patacóns. Mais os filmes de Loach non son todo anguria e desesperanza, tamén brilla certo humorismo e intres de verdadeiro sentimento. En concreto a miña preferida de Loach sobre esta temática é “My name is Joe”, que aproveito para recomendarvos.

Pero este cine nin comeza nin remata en Loach, aínda que el sexa un grande expoñente. Unha boa xeira de autores están a relizar un cine crítico. Non hai máis que ve-la carteleira: “Gomorra”, de Matteo Garrone, que trata sobre a mafia e amosa o raigame que ten en tódalas capas da sociedade italiana; “La question humaine”, que reflicte o paralelismo entre o negocio empresarial e o nazismo; “Il Divo”, unha biografía de Giulio Andreotti, destacado persoeiro da política italiana do século XX e máis cine que virá para o 2009, ano no que din que recrudecerá máis a crise. Mesmo Hollywood semella que se apunta... eu xa estou agardando polo retrato que Oliver Stone fixo de George W. Bush en “W”.

Resultados eleitorais

Reflexións dun que xa votou

Pois si, coma en anos anteriores xa votei, por correo, como emigrante nun país estranxeiro (España) que son. E nesta ocasión mudei por vez primeira o meu voto, xa que as tres veces anteriores votara ó Bloque. Desta vez votei á Frente Popular Galega (FPG), aínda que indeciso bastante tempo.

"E como votas a eses que non van saír elixidos?" Si, seino, moi probablemente non van obter representación parlamentaria, pero o argumento do voto útil non me convence, prefiro votar en conciencia. Certamente, creo moi necesaria para a democracia no noso país a presenza dunha oposición de esquerdas, para empurrar ó goberno galego cara actuacións transformadoras e mesmo revolucionarias (algo que en Galiza fai moita falta, unha revolución que remate definitivamente co cheiro carca e reaccionario).

Esta última lexislatura, trouxo consigo un cambio innegable, pero foi pouco profundo, sobre todo no que ó PSOE concerne (alguén lembra, así sen tirar de internet, algunha medida importante dalgunha consellaría do PSOE?). O Bloque foi o que máis fixo no goberno (cousa ben doada), e nas súas filas está, para min o mellor conselleiro do goberno, Suárez Canal. Claro, sabendo que case seguro van saír as 3 forzas que están agora no parlamento, a tentación de votar ós máis decentes é forte. O BNG continúa a verse como unha forza diferente das outras dúas, dun PSOE sen carisma nin actuacións salientables, e dun PP botado ó monte que participa de manifestacións pro-apartheid xunto con UPD, Falange e mais "Galicia Bilingüe", a cal é a maior aberración que vin en tódolos anos da miña vida na nosa terra. Por iso considero que o BNG subirá (un par de escanos ou así, aínda que algúns poderes mediáticos están dándoo todo para evitalo), mais as cousas seguirán pouco máis ou menos como agora, xa que os trocos de mentalidade en Galiza van amodo.

Pero o meu voto fágoo pensando no futuro, para dar alicerces a unha forza de esquerdas, comunista e independentista, que a base de ir mellorando resultados poida convertirse canto antes nunha forza con representación parlamentar. Como xa dixen, considéroo imprescindible, e a verdade, faríame ilusión ver a Ferrín dando caña no parlamento. Aínda que só sexa para non ter unha lexislatura tan aburrida como a anterior.

Podedes ve-lo programa eleitoral da FPG aquí.

O do BNG é un "chisco" máis longo.

Para rematar eis aquí o meu prognóstico para as eleccións:

• PP: 34
• PSOE: 26
• BNG: 15
• FPG: ó redor de 6.000 votos

Pola desaparición do estado terrorista israelí

Outros xa falaron máis e mellor (1, 2), pero eu quería deixar constancia:

ASASINOS

E non quero deixar escapa-la oportunidade de trasmiti-la miña sospeita (e tede en conta que ultimamente ando adiviño): evidentemente un ataque planeado como o tiña o estado terrorista non se fai de un día para outro, así pois os mísiles Qassam son unha sinxela excusa para os seus incondicionais (miráchedes a cantidade de comentarios en calquera anotación contra o xenocidio que o xustifican? Para exemplo as dúas ligazóns que puxen arriba). O que me dá medo é que, sabendo que o estado terrorista conta co apoio de USA que nin se dignou en condenar ou magoarse do masacre (por certo, arrepiante silenzo de Barack Hussein Obama), haxa un plano organizado polo estado terrorista mais USA. Bon en realidade os dous son estados terroristas pero deixémolo así.

Tralo masacre Hamas ten máis popularidade ca nunca (algo que podería prever calquera). Cando a alguén lle mataron ó irmán e á sobriña, cando o seu fillo está no cárcere, cando as súas oliveiras foron cortadas, cando para ir traballar botas 4 horas porque hai que pasar polo muro da vergoña, cando vives nun gueto ó que fuches confinado despois de que uns ghichos baseándose en que na Biblia pon que alí vivían eles hai máis de 2000 anos botaron á túa familia da súa aldea, cando moitas noites colonos-terroristas apedrean a túa casa (cando non tentan quedar con ela), cando, cando... pois non tes máis remedio que botarte no seo de quen, sen facer falla comparti-lo seu ideario, non quere morrer de xeonllos e fala de resistir.

Dicía eu que Hamas ten agora máis popularidade, e cabe supoñer que os mísiles Qassam ou mesmo os atentados suicidas vanse multiplicar (lin nalgures que miles de mozos se presentaran voluntarios para ser suicidas). Isto retroalimenta a excusa dos sionistas. E, aquí vai meu temor, o presidente de Irán xa amosou a súa repulsa do xenocidio. Coido que USA está a frega-las mans agardando que a Irán se lle ocorra intervir, para escomezar outra guerra desta vez contra Irán coa excusa de... non sei... apoia-lo terrorismo, por dar un exemplo que xa empregaron. Se Bush comeza unha guerra contra Irán dubido que Obama a pare, tendo en conta algúns antecedentes.

Agardo que a miña visión hiper-pesimista non se confirme, pero coido que pouco lugar hai á esperanza.

Só podo expresa-lo meu desexo de que desapareza o estado de Israel, e que co seu esvaecemento volva haber unha Palestina ceibe. Os responsables do xenocidio deberan ser xulgados por crimes de guerra ante o tribunal da Haia, e tódolos gobernantes europeos deberan ser xulgados como cómplices ridículos desta avergoñante situación.

Que o 2009 cumpra tódolos vosos desexos, queridos lectores. Feliz aninovo.

Meses culturais (xuño, xullo, agosto, setembro, outubro e novembro)

Con súper-retraso aquí van os libriños (poucos) e filmes (máis) que fun vendo durante estes últimos meses. A verdade é que estou nunha época vaga, en xeral sempre o fun, mais agora acentuouse, o cal unido ó  endurecemento da carreira e o tempo que me absorbe fixo que practicamente a vida do blog sexa nula, en estado de coma, vamos.

Unha vez dadas cumpridas explicacións aquí vai unha listiña:

Libros:

1. Maus. Art Spiegelman: merquei a edición en galego, e quedei satisfeito. O libro é unha alfaia, sen dúbida moi recomendable. Cada día son máis comiqueiro, comecei tarde, mais máis vale tarde ca nunca.

2. Heroes. Primera Temporada: a instancias dun amigo lin este cómic. Pequenos relatos fóra do guión da serie, que pouco aportan. A verdade, vin a primeira tepada e a segunda da serie (onde o baixón de calidade é notable), e din que a terceira é mala, mala. Creo que xa me fixen maior para continuar coa serie.

3. Selección galega. VV.AA.: contrariamente ó que pareza, este libro nada ten que ver coa selección galega. O libro consta de 11 relatos de algúns dos grandes das nosas letras, e conseguino cando asistín ó partido da selección galega fronte a Uruguai en Compostela, pero xa vedes que non me decidín a lelo até ben pouco.

4. Os catro primeiros volumes da enciclopedia Gran Historia de Galicia, que fun coleccionando coa Voz de Galicia, ese xornal independente. A verdade é que a enciclopedia mola, e ten moitas fotiños.

5. Ficciones. Jorge Luis Borges: pois... pegádeme, insultádeme, lapidádeme, pero quizais me deixou algo frío este libro, entre os máis coñecidos de Borges. Ten algúns relatos sobresaíntes, como por exemplo (non lembro o nome) aquel no que o mundo é unha xigantesca biblioteca, pode que infinita. Creo que sintetiza ben o traballo de Borges: o infinito, o paso do tempo...

6. ¿Por qué socialismo? Albert Einstein: se non lembro mal este é un artigo redactado por Einstein para o primeiro número dunha revista socialista estadounidense. A verdade é que Einstein, na súa vertente de ensaísta, é unha personaxe a descubrir.

7. Palestina. En la Franja de Gaza. Joe Sacco: ah, como me gustou este libro. Este traballo periodístico/cómic de viaxes é un amlpo abano de experiencias, de historias das xentes da Palestina, xentes que xeración tras xeración loitan polo mesmo, se esperanza mais de xeito constante, mentres o mundo mira para outro lado, un país no que é unha vergoña para unha persoa o non ser detido nunca pola policía israelí, un país mestura de desconfianza e agarimo cara os demais. Outra lectura que recomendo.

8. El economista camuflado. Tim Harford: ó comezo do libro pensaba que ía estar ben, collía un pouco por onde ía o tema e aprendín algo, mais conforme avancei foime gustando menos. E coincidiu que cando finalizaba o libro se comezaba a falar dunha especie de crise inmobiliaria (as hipotecas lixo estadounidenses), que rematou por ser unha crise do modelo capitalista, así en xeral, sobre todo do capitalista neoliberal, bando no que parece esta-lo autor.

9. Guía para leer El Capital. Louis Althusser: claro, en plena crise pois un, curioso por natureza, quere saber un pouco do tema, e semella que todavía ninguén, máis dun século despois, analizou, destripou e cachou a intención do capitalismo coma o fixo un tal Karl Marx. Para prepararme lin esta pequena guía que me pareceu basante útil. Fareille caso, mais aínda non me puxen co libro (é que ler un libro coma este na computadora pode se-lo adeus á xa escangallada vista que teño).

Filmes:

The Shining. 8.

Into the wild. 8.

The Prestige. 7.

Futurama: The Beast with a billion backs. 7.

Wall.E. 7.

Spiderman 3. 5.

Indigènes. 8.

Batman: The Dark Knight. 8.

No Country for Old Men. 7.

The Thin Red Line. 8.

The Company. 1.

Fear. 4.

Capote. 7.

The Big Lebowski. 9.

Paradise Now. 7.

Thirteen Days. 6.

Les invasions barbares. 9.

Girl with a pearl earring. 5.

Le déclin de l'empire américain. 6.

The Sweet Hereafter. 6.

Raining Stones. 7.

Big Fish. 7.

The navigators. 5.

The Sheltering Sky. 7.

Bread and Roses. 8.

Ae fond Kiss. 7.

Ressources humaines. 8.

My name is Joe. 9.

North by Northwest. 7.

It's a Free World. 7.

Eastern Promises. 8.

Rear Window. 8.

Vertigo. 8.

Música

Desgraciadamente hai pouco deixounos o cantautor vasco Mikel Laboa. Aquí dous das súas cancións de máis sona.

A Galipedia e o vandalismo (III)

Hai veces, como xa temos comprobado, que o editor sinte unhas inmensas gañas de escribir acerca da súa aldea. Sobre este tipo de edicións vai esta terceira parte.

Creación de "Atás, Atás, Cualedro"

Eu chamomé [Nome e primeiro apelido], vivo en Bizkaia dende fai moitos anos, inda que nacín e pasei os 18 primeiros anos da miña vida no pobo de Atas, corrin por as suas calles antes enlodadas e agora asfaltadas.

Bebin das 8 fontes que fontes existen no pobo e alrededores, auga muy sanba e rica, a de Chamusiños, con moito ferro, pero rica, a do Cardo e a que esta encañada nas acasas, a da Virxe e que din nace nos per da Virxe da Saude, e riquísima, a da Pingarella, e a muy freca e muy boa,

fonte de abaixo e a masi sosa, din que abre o a epetito, tamen conocese por a "a fonte da mau negra" por que se afogou unha primiña miña de pequena "Rosariño", din tamen que abre o apetito, ahora esta sucia e nos se usa pra beber nin a alimentación, a fonte "fontiña" ten tamen auga rica, ahora arreglarona e esta muy ben o mismo que a da Pingarella,

quedanos a fonte de Laga, ésta está en desuso, por non limpiala, etamen a fonte da Cabrela que tampouco se usa por non estar ben limpa.

Tamen ten un cruceiro con imaxen de Jesus na capela da Virxen da Saude,e unha iglesia do siglo XVII asi como a casa cural "antes convento dos Benedictinos" e no muro do Convento tenn un reloxo de sol.

e unha paixaxe muy fermosa dende donde se divisa toa a limia e os pobos de o lado.

Buenio e ahora deixarei un poema que escribin fai agun ano inspirandome na posta de sol que desde Paredes contemplei.

Este poema esta resistrado a meu nome e forma parte dos mais de 500 poemas que teño escritos entre os que estan dedicadoa a miña terra nai

Galiza:

POSTA DE SOL EN PAREDES

Subín o monte de Paredes,

alí respírase paz,

so os grilos se escoitan,

tamén as chicharras cantan,

lonxe… queda o ruido

da carretera… como un susurro.

Rodeada de árboles,

todo verde.

A o lonxe vense os pobos que nos rodean,

mais cerca esta o meu,

meu pobo… miña casa.

Sentada na peneda,

púxenme a contemplar

o ceo azul…

nun extremo víase bermello,

con pinceladas de cores,

bermello máis gris aquí e aló.

A lúa colgada do ceo azul

estaba casi chea,

o sol bermello contemplabaia,

él, pouco a pouco ivase escondendo

detrás do monte,

non se quería ir…

resistíase.

Escondese pouquiño a pouco,

como sin ganas de irse,

non quere deixar a la lúa que o mira,

miraio coqueta azul… transparente…

él escondese despacio… lentamente,

hasta que non queda máis que o seu reflexo.

O monte absorbeuno,

como un gran dragón a súa presa

¡que paz se respira aqui arriba,

na miña peneda de Paredes!.

Alí non existe o estréss,

alí so a paz predomina,

relax total…

nada de bullicio,

nin presas… nim berros,

o voar de ultima hora de

os paxáros antes de dormirse.

¡Que posta de sol máis relaxante!!!

alí, en Paredes…

Atas 7 do 07 do 2006 AUTORA: M.C.R.

Creación de "Pedrido, Villestro, Santiago de Compostela"

Pedrido, situado a la orilla derecha del rio sar a su paso hacia padron, es una aldea cuyo paisaje es tan verde que parece un paraiso, sus vecinos---unos 40---son de buen caracter y entre ellos se encuentra algun pintor moderno cuyo exito se vera muy pronto pues esta preparando una esposicion de sus trabajos en la casa de cultura de villestro. A cuatro kilometros de santiago se esta convirtiendo en un barrio residencial, algo que preocupa a sus vecinos aunque a la vez los esta convirtiendo en nuevos ricos pues sus tierras se han convertido en tesoros para los constructores de chales.......un beso grande para todos os veciños de Pedrido---Meos queridos veciños.

Creación de "A Aldea do Monte, Ventosa, Agolada"

Boas tardes!!!!!!!! Eu si quero contarlles algo desta aldea no val no monte Farelo . Conta con uns 37 veciños anque hai mais casas vacias, por eso do movemento migratorio.... E pequena pero moi ben acomodada, teñen de todo, dende servicio diario de recollida de leite ata pescado fresco todas as semanas, pasando por a venda de pan 4 dias cada semana tamen. Os que ali vivimos sempre nos recodramos dela e todas as tardes que xogabamos sen perigo ningun por ali, daba igual a hora que fose sempre estabamos a salvo.... a salvo nos por que o mellor os veciños cas trasnadas que faciamos moi tranquilos non andaban. Convido a todo aquel que queira coñecela que se acerque. Unha aperta  

Creación de "O Outeiro, Corredoira, Cotobade"

la comunidad de montes presidida por el sr. [nome] y acompañado por sus secuaces el sr. [apelidos], JAVINO, EL MORENO, MARITE, TITO, entre otros no han dado cuentas desde hace 6 años del beneficio del monte. se han dedicado ha HACER sus casas la del sr. [os mesmos apelidos ca antes] EN EL CASAL, LA DE SUS AMIGOS al lado de la IGLESIA DE SAN GREGORIO DE CORREDOIRA, pero estos amigos de momento no la quieren utilizar, pues su entrada es en horizontal (el cementerio) y a cuenta de todos los vecinos se las han financiado.

y a los demas nos llaman LOCOS Y TOLOS, Pero los ladrones tarde o temprano tendran su merecido

Creación de "Conversa:Ortigueira"

       Dende hai uns dias Constante pasa as mañáns no faiado-.

       ¿Que andas argallando por aló arriba?-pregúntalle o papá-.

       Nada.Teño un amigo que vive a Loiba-.

       Foi Odita a que  me dixo del...É moi simpático e sabe unha chea de cousas...!!

¿Como se chama? Ten un nome algo raro,tamén el é algo raro...chámase Constantino-. Rin o papá e maila mamá. Tamén eu,de pequeña,tiña unha amiga na palleira di a mamá-.A miña chaábase "Chandoiro"... O pícaro sube ó fallado-.Séntase na trabe,pecha os ollos e canta pra sí:

       Por baixo do ceo;/Por riba do monte-.

       no medio das nubes;/na auga da fonte;

       na herba do prado,/ neste buratiño.

       Vive Constante / o teu amiguiño-.

Cando Constante chega vaise poñer cabo de Constantino-. ¿Que facemos hoxe,Constante?-.Un viaxe,Odita-.Moi ben di Constante-.Iremos onda Constantino-.Constante é afiador-. Leva unha chea de anos polo mundo de Loiba adiante coa súa roda afiando coitelos,tixeiras,navallas e tamén amañando paraugas. Constante coñece moi ben ós nenos de Loiba porque sempre fixo o seu traballo con eles ó seu redor-.¡Que cousa tan fermosa é ver a choiv de muxicas que brincan coma anaquiños de ouro fuxindo das mans do afiador Constante !-. Unha vez Constante tiña pouco traballo-.A Odita e a xente toda tiña os coitelos e as navallas ben afiados e,cando escoitaban o chifre do Consntate afiador,decian:

       Aquí chega Constante-.

       E o mellor afiador de todos os de Loiba,

       mais tódalas ferramentas que nos temos na casa cortan

       moi ben e non temos traballo que lle dar...decia Odita...!-.

       E o Constante,noso amigo andaba por tódalas rúas

       facendo soar o chifre,tan ben que namoraba oílo,dice Odita,

       e berrando:¡O afiadooor...O Constanteee...!