A torre da derrotA

A Galipedia e o vandalismo (V)

2010-09-29T02:16:00.003+02:00

Creación do artigo Manifesto Noorevolutiosferista:

(IIºMANIFESTO)

(Hoxe refundamos o NOOREVOLUTIOSFERISMO)

Por: [Óscar Lomba Álvarez] *

--------------------------------------------------------------------------------

Ansiamos entoar a balada do odio ao opresor, a experiencia de desaprender, o costume de sublevarnos a diario. O quefacer do atrevemento cotián e o arroxo reincidente.

A resolución para atravesar o muro de cristal blindado, a coraxe e a rebeldía serán mecanismos cardinais da nosa lírica.

A linguaxe literaria entronizou ata hoxe a inactividade da reflexión, a elevación e a sedución, nós ambicionamos enxalzar a axitación camorrista, o alleamento e o delirio, a vixilia atormentada, a persecución abouxada e tarabela, a acrobacia deleteria, a frecha na diana e o dardo no albo.

Afirmamos que non é no espazo virtual onde ocorren todos os fenómenos do pensamento e a intelixencia. A grandiosidade do universo enalteceuse cunha ousadía e gallardía nova: a fascinación da insurrección. Unha multitude de homes e mulleres ataviados con roupaxes multicolores e portando bandeiras coas cores do arco da vella, efervescencia, ebulición da espuma de champaña, lume de labras fumarentas, explosión de fogosidade xuvenil... unha barricada de ferros retortos e colectores incendiados onde se parapetan os obreiros do Naval que chuspe unha metralla intermitente de parafusos e cócteles molotov é máis persuasivo que a “A Liberdade guiando ao pobo” de Eugène Delacroix.

Procuramos empoleirar aos humanos de mono azul que portan as rosadas bandeiras. Os obreiros cuxos fantásticos tirabolas lanzan poderosos parafusos de aceiro refulxente que franquean a pantalla global, porcas metálicas atravesando a bóveda celestial, roscas e arandelas impactando sobre o alienante cristal iluminado que salta en anacos. O resplandecente visor convertido en miles de cegadores vidros esparexidos.

Concibimos ao trobador vehemente, infortunado e austero, rebelde e decidido a estender o alporizamento, o arrebato e o ardor. Un xograr con fervor proletario, un rapsodo con ollada cómplice, unha copla subversiva ou só un berro insurxente.

Non hai perfección senón na disputa. Ningunha novela, poema, canción, pintura ou película, ou calquera outra creación artística sen espírito axitador pode ser considerada unha obra verdadeiramente artística. A poesía ten que ser ideada como unha incitación á liorta contra as forzas represivas, os versos deben sacudirnos as entrañas e encirrarnos a alma, abelloarnos o espírito.

Habitamos unha choupana nun elevado penisco, un cantil ao bordo do cavorco, ao pé do precipicio, desexamos arroxarnos desde o alto dun farallón, desde o arrecife máis elevado do planeta!

Queremos modificar o espazo urbano. Gustaríanos recuperar a urbe para a cidadanía. Aí fóra, nas rúas, avenidas, prazas, nos xardíns e parques, nas fábricas, vivendas habitadas, nos obradoiros abandonados, na cidade, na urbe, metrópole ou vila o que atopamos é unha vida colectiva que só pode ser observada no instante preciso en que emerxe, posto que está destinada a disolverse de contado. Nos exteriores urbanos non hai obxectos -como diría Manuel Delgado, profesor de antropoloxía social na Universitat de Barcelona- senón relacións diagramáticas entre obxectos, bucles, nexos sometidos á excitación permanente. Non é un esquema de puntos, nin un marco baleiro, nin un envoltorio, nin tampouco unha forma que se lle impón aos feitos, como pretenderían os urbanistas. Sería máis ben unha mera actividade, unha acción interminable cuxos protagonistas son eses transeúntes que reinterpretan a forma urbana a partir dos estilos con que se apropian dela? Estamos convencidos de que o contexto e o suxeito son elementos discursivos, de modo que acaban converténdose en marcos interpretativos o un do outro. Cremos que cada espazo organízase cunhas regras concretas, cun «argumento» e cun protagonista co que, suponse, debemos identificarnos.

É no exterior urbano, imaxinémolo como un claustro materno, onde os cidadáns-fetos procuran e, ás veces, atopan lugares, espazos provisionais que chegan a considerar propios en tanto que apropiados? Ese espazo mutable está dividido en tantos espazos como individuos ou grupos de individuos? Son os espazos urbanos, entón, patrimonio non de quen os posúen, senón de quen os ocupa para usalos e só en tanto os usa? É a propiedade dos elementos e espazos urbanos -ou debería selo- inconcibible e só se dá como unha dinámica infinita de colonizacións transitorias?

A única resposta posible é a que daría unha artista como Carme Nogueira: “A ocupación efémera do espazo ou a súa colonización temporal é a que dá sentido aos lugares”.

Por que temos que emigrar ou asilarnos se o único importante é demoler as abafantes e enlouquecederas fiestras que nos manteñen enclaustrados nesta urbe infernal?

Unha Época, un Mercado e un Territorio que sucumbirán ao amencer. Coexistimos co despótico baleiro, porén xa podemos concibir a imperecedoira acción histórica que dinamiza a revolución permanente.

Nos hipnotiza ese desequilibrio confuso, enredado, caótico, pero prodixioso, entre o ecosistema urbano e rural. Exaltamos unha nova forma de urbanismo: o “modelo rururbano vigués”. Un desequilibrio -dotado de fermosura e graza- entre o campo e a cidade.

A nosa visión artística forxouse coas nosas vivencias cotiás nos arrabais e suburbios, pero tamén no propio centro do casco vello. Curtímonos en numerosas manifestacións, tumultos, alborotos, barafundas e algaradas rueiras.

Cobizamos enaltecer o motín sedicioso, a insurxencia implacable, a insurrección popular, a conspiración universal, a rebelión das masas -única vía para sanear o noso consumista modo de vida-, a sublevación revolucionaria, o impudor afastado da frivolidade burguesa, o espavento demoledor que derrube pertinaz as estúpidas modas pos-modernas, os fascinantes arquetipos anti-capitalistas para os cales estamos dispostos a dar o mellor da nosa vida e a levantar a repulsa colectiva fronte a toda clase de viláns, miserables, explotadores, corruptos e machistas maltratadores.

Queremos destruír as catedrais do consumo, os supermercados, as tendas de moda, os locais de música alienante e combater a trivialidade, a trapallada, a chilindrada e toda clase de bobadas pequeno burguesas. Detestamos o pragmatismo e as comenencias oportunistas.

Corearemos A Internacional con melodía rapera e clamaremos con megáfonos convocando á revolta. Aboliremos as sirenas en toda clase de fábricas, cárceres, psiquiátricos e universidades. Fornicaremos todo o día e nos aparearemos en público polo pracer de exhibirnos. Estenderemos a desorde e encheremos as paredes con rechamantes pintadas de sprays multicolores entrementres ateigamos a cidade de panfletos provocadores.

Manifestarémonos polas rúas e prazas da vella Europa, seremos unha marea humana policromada e vociferante. Entoaremos cánticos obscenos mentres o turbado público observa a intensidade das nosas buliciosas charangas noctámbulas. Moitos uniranse á nosa protesta e as nosas lambereteiras bocas voraces tragaranse sabres, píntegas, sapos e cobras. Nos concertos ao aire libre a multitude vibrará ao ritmo da música de Joy Division e se cambaleará do ceo pendurada das luces, das faíscas luminosas dos reflectores e escintilantes raios láser que colgan das nubes polos fíos dos seus luminosos escintileos de cores; a xente danzará, tamén, nas bateas mexilloeiras semellantes a xigantescos cachos de pan aboiando sobre a azulada sopa mariña; bailarán nos barquiños de pesca que penetran tímidos na ría Viguesa uliscando os aromas tentadores da cidade olívica, mexerase nos guindastres de metal que son en realidade titánicas canas de pescar que se pasan o día movéndose dun lado cara outro coas súas enormes sedelas férreas e os seus aceirados anzois; tremerán no interior dos autobuses articulados que se desprazan lixeiros arrastrándose a rentes do chan porque son potentes eirugas, lombrigas e miñocas cinéticas cadradas con rodas que pisan impávidas as calzadas urbanas porque son, tamén, enormes porcos metálicos con fiestras encaixadas nos seus costados e que no canto de gruñir lanza asubíos de bucina.

É desde Galicia desde onde proxectamos ao planeta este manifesto e así chuspimos o noso ímpeto revolucionario, arrebatador e incendiario. Co noso explosivo texto refundamos hoxe o "NOOREVOLUTIOSFERISMO", porque queremos liberar esta Nación (e ao conxunto da civilización) da nauseabunda ideoloxía neo-liberal. Estamos fartos de tanta bagatela pequeno-burguesa, aspiramos a reducir á afonía para sempre a ese efluvio retrógrado que impregna coa súa perniciosa seudo-erudición malsán ao conxunto do corpo social desde conferenciantes necios, catedráticos parvos e babecos, profesores babiolos, intelectuais infames e artistas badulaques ata unha fauna variada de articulistas con mentes podrecidas.

Non refugamos da nosa cultura clásica mais defendemos a combinación entre dinamismo estático e estatismo dinámico. Para nós a arte debe procurar unha permanente e profunda renovación nos contidos, nas maneiras, formas e canles de expresión. A nosa arte non é so unha arte de vangarda senón que tamén é unha arte de masas e de retagarda. Achamos imprescindible a creación de novas organizacións e agrupacións artísticas que favoreza a creación de xigantescas obras colectivas e a difusión de novas creacións que axuden a renovación da nosa arte. É urxente unha explosión de exposicións, eventos, publicacións, follas voantes, panfletos e novos manifestos que dinamicen novas tendencias que combatan o neoacademicismo, ao novos estereotipos e clixés imperantes e sirvan de revulsivo para determinados circuítos artísticos. Xa está ben de tanta imitación. Estamos cansos de esquemas, perspectivas excesivamente enfocadas e obxectos demasiado definidos. Procuramos outras formas mais difusas que favorezan unha interacción mais horizontal entre o artista e o espectador partindo dunha arte fragmentaria, indefinida, inestable, plural, aberta, inacabada, subxectiva. Gústanos o aforismo, a poesía colage e palimpséstica. A arte é a estética e tamén a ética. Procuramos cambiar a arte pero tamén o mundo. Somos a terceira xeración ou a cuarta. O noso tamén é un rupturismo co fauvismo, expresionismo, cubismo, futurismo, dadaísmo, surrealismo, neoplasticismo, raionismo, suprematismo, constructivismo e outras desfasadas tendencias como o expresionismo abstracto, pop art, minimal art, arte de acción, arte conceptual…Moitos dos que foron os nosos referentes desde Os novos ata as tendencias de hoxe seguen a iluminar o noso camiño mais é necesario seguir a pescudar novas formas expresivas que axuden a mudar a arte galega e universal. Bebemos de xente como Maruja Mallo, Eugenio Granell, Antón Patiño, Menchu Lamas, Xabier C. Corredoira e Antón Lamazares mais tamén nos embriagamos con Arturo Fuentes, Amalia González Reyes, Antón Cabaleiro, Antía Moure, Álvaro Negro, Carme Nogueira…

Xa durante demasiado tempo Galicia foi sempre considerada a terra das vacas, meigas, santas compañas ou "o cabaré sobre o paraíso perdido", como diría Manuel Lourenzo. Nós aspiramos a transformala noutra Galicia, unha Nova Galiza renovada (diferente á soñada pola revista dirixida por Rafael Dieste e distinta, tamén, á pensada pola revista editada polo Foro Cívico Galego de Barcelona), porén loitaremos decididamente para construír un País Revitalizado. Non imos fuxir da nosa Galicia dos innumerables mitos e pantasmas que a percorren converténdoa nun universo de camposantos incontables. Mais achamos que moitas ideas trasnoitadas deben ser superadas (conservando só o que nos fai máis humanos), porén o ulterior deberá ser hixienizado por unha renovada reflexión agrupada que nos libre definitivamente desa caduca e desfasada ideoloxía que arrasa, deturpa, empobrece e aliena a mente colectiva.

VIGO, 28/09/2010

*Óscar Lomba foi o redactor do Iº MANIFESTO NOOREVOLUTIOSFERISTA que foi publicado no Xornal galego A Peneira e en outros medios escritos de Galicia.

Familas coutadas polo fascismo

2010-05-14T17:04:00.005+02:00

Hoxe mentres comía puxen a Televisión de Galicia (satélite), cousa que fago moi pouco, mais sorprendinme cun documental. A primeira imaxe que vin e que xa me seduciu foi a dun vello, flores en man, falando do xenocidio galego (con estas verbas). Fiquei vendo imaxes moi emotivas, xente maior emocionada falando da súa vida e familias, debuxos de Castelao, un grupo de persoas plantando flores a carón da tapia dun cemiterio mentres unha persoa cunha voz poderosa falaba da barbarie cometida e algunha xente non evitaba o pranto.

Miña avoa sentou ó meu lado, e falando un chisco sobre o acontecido en Galiza e o acontecido hoxe mesmo coa suspensión do xuíz Baltasar Garzón, contoume cousas das acontecidas á miña familia, e iso dispóñome a escribilo aquí.

O meu tataravó, o avó da miña avoa, traballaba nunha fábrica, posiblemente de peixe ou de conservas en Vigo. Era unha persoa enferma xa que semella que estivo 3 anos nun sanatorio por algunha enfermidade que miña avoa non soubo precisar. O caso é que morreu, antes da guerra, e foi soterrado coa bandeira vermella-amarela-morada cubrindo o ataúde. Comezada a guerra, fóronno buscar para matar e a miña tataravoa explicou que xa morrera. Os falanxistas non a creron e rapáronlle o pelo e déronlle de beber algún produto para escarnio dela. A miña tataravoa tamén traballaba nunha fábrica de peixe -era onde había traballo, segundo a miña avoa-, mais o caso é que se viu forzada a emigrar a Cuba, onde traballou como cociñeira da embaixada española.

O meu bisavó, o pai da miña avoa, José Álvarez Pérez, tamén sufriu as consecuencias. Lembro que no salón da casa onde vivia miña avoa no Calvario vigués había un cadro cun retrato del. Era unha pintura que amosaba a unha persoa moi nova (non máis de 30 anos), coa raia cara a un lado formando no pelo de cor castaña unha pequena onda na fronte, e tamén con bigote. A súa profesión era barbeiro. Cando comezou o terror no país seica lle mandaron vixiar a tres republicanos. O caso é que el era republicano e ademais eses republicanos eran amigos seus. Así que deixounos escapar, e para que non pensaran que os deixara fuxir voluntariamente disparouse nunha man, simulando unha fuxida pola forza. Non o creron e fixéronlle un xuízo. Non sei cal foi o resultado, mais o tema é que o meu bisavó fuxiu ó monte. De cando en vez agochábase nun cortello con outros compañeiros, entre a palla, onda a casa da súa muller. Unha vez foron pescudalos alí, e os falanxistas moveron a palla con baionetas, mentres miña avoa morría do medo. O meu bisavó e os outros fuxiran a tempo, ó escoitar ós fascistas. Mais pouco durou o meu bisavó, que contraxo tuberculose e morreu en marzo de 1940, 2 meses despois de nace-la súa filla, miña avoa.

Por último contoume a historia do padriño do seu irmán. Recén nacido o irmán da miña avoa decidiron escoller de padriño a un rapaz xoven, de 23 ou 24 anos.
Ese rapaz foi torturado en Vigo por un método que non tiña nin idea do seu emprego. A miña bisavoa tentou ir velo, no soto dun castelo (se foi en Vigo supoño que sería o castelo de San Sebatián... ó dicir este nome miña avoa díxome que pode ser, que lle soaba o nome). Non lle deixaron ver ó rapaz, pero a través dunhas fiestras conseguiu ver que o rapaz xacía morto, cos brazos en cruz, como crucificado, e unha pinga de auga baténdolle na cabeza. A pinga malaia.

Non puido se-lo padriño do irmán da miña avoa, e no seu lugar tivo que ir outra persoa, mais baixo o nome do asasinado, cousa que se podía facer daquela según dixo miña avoa.

En fin, esta historia, sobre todo a do meu bisavó, xa a coñecía antes de xeito algo incompleto. O terror fascista seguiu tocando de preto á miña familia, tanto é así que un dos últimos fusilados en Europa, Xosé Humberto Baena, era amigo dalgún familiar, e na miña casa témo-lo orixinal dunha carta súa que escribiu cando lle obrigaron a face-la mili. Eu fixera hai anos unha copia desa carta, algún día heina buscar e ensinárvola.

Meses culturais (novembro, decembro, xaneiro, febreiro)

2010-03-19T16:53:00.004+01:00

A miña preguiza provoca que o material vaia amoreándose, así que velaquí vai unha actualización.

Libros:

Las venas abiertas de América Latina. Eduardo Galeano. A obra quizais máis coñecida dun dos autores que máis admiro. Fai un percorrido pola Historia da aldraxe cara a América do Sur, dende a súa descuberta até as ditaduras do século XX apoiadas polo goberno estadounidense. Porén eu sempre preferirei as súas historias pequenas, as dos "nadies" do mundo. Neste vídeo que poño teño eu unha aparición estelar no minuto 2:25 :)

Eduardo Galeano en el Ateneo Cultural 1º Mayo CCOO Madrid from Alberto Leal on Vimeo.

Antón e os inocentes. Xosé Luís Méndez Ferrín. Dous fíos narrativos, un en Vigo e outro na batalla de Dien Bien Phu, que converxen con violencia.
Relato dun estalido xordo. Pablo García Martínez. Interesante obra dun autor noviño, centrada nun grupo de mozos, e cun final sorprendente.
Desobediencia civil y otros escritos. Henry David Thoureau. Nótase que Thoureau era un outsider da época. Obra influínte, de trazos anarquistas, dun librepensador.

Filmes:

The Reader. 8.
Bloody Sunday. 9. Conseguiu poñerme o corazón nun puño.
Real Women Have Curves. 7.
Entre les murs. 7.
Duel. 8.
Die Welle. 6. Non me convenceu demasiado, parécenme precipitados os acontecementos.
The Horribly Slow Murderer with the Extremely Inefficient Weapon. 8. Unha curtametraxe ben feita e moi divertida.
12 Angry Men. 9,5. Unha absoluta obra mestra, intensa, mantente pegado á pantalla, unha marabillosa creación das personaxes e un guión sen tacha. Impresionante Lumet.
12. 6. Versión rusa do ano 2007, que toca os sentimentos enfrontados respecto a Kosovo. Non se achega á orixinal, mais é un bo exercicio de reinterpretación dun clásico.
El secreto de sus ojos. 9. Este filme arxentino conta cun aroma a clásico que arrecende dende lonxe. A escena do campo de fútbol, é espectacular.
Oldboy. 6. Unha trama orixinal e desconcertante, trenzada de violencia, pero que non conqueriu a miña total atención.
Cashback. 8,5. Grande exercico de estilo coa curiosa historia dun rapaz que sofre de insomnio e pode para-lo tempo.
Tetro. 7. Fotograficamente impecable, conta cun final fermoso. Coppola sempre será Coppola.
The Apartment. 9.
Avatar. 8. Non vou dicir nada, porque deste filme xa se dixo moito.
Der letzte Zug. 6. Consegue traslada-la anguria e a tolemia que acontecían nas viaxes nos trens que levaban a Auschwitz. Mais en ocasións o filme pérdese e non atopa o seu ton.
Lars and the Real Girl. 8.
24 Hour Party People. 6.
Porky's II: The Next Day. 4.
Gwoemul. 4.
Moon. 9. Impresionante. Unha trama moi ben levada, desconcertante ó comezo pero que recobra sentido e consegue facerte reflexionar. Do mellor do ano.
Flight of the Phoenix (2004). 4.
Old Fangs. 8. Curtametraxe cunha animación marabillosa.
Collateral. 7.
Das weisse Band. 9. Unha obra fría coma o gume dun coitelo, que disecciona a vida dun pequeno pobo tradicional. Arrepiante.
The Glass House. 3.
Dogville. 8,5. A primeira de Lars von Trier que vexo, e gustoume.
Adoration. 7.
Alien. 6.
8½. 8. Filme onírico de Fellini, sobre a realización dunha obra du director en horas baixas.
The Life of David Gale. 6.
Nuit et brouillard. 9. Non é un documental, senón un ensaio sobre a responsabilidade. Estarrecedora.
The Sixth Sense. 6.
Hunger. 8. Duro filme que se divide en dúas partes, partidas entre o diálogo de Bobby Sands co sacerdote.
(500) Days of Summer. 7.
La question humaine. 6. Algo complicada de seguir.
War Photographer. 9. Incrible documental sobre o traballo dun dos principais reporteiros de guerra.

Música: En todo este tempo tiven moitas cancións dando voltas pola cachola. Aí van unhas poucas.

Porcupine Tree - Trains

Fair To Midland - April Fools and Eggmen

Rollins Band - Liar

Them Crooked Vultures - Dead End Friends

The Melvins - Lizzy

Derogator

2010-02-20T20:01:00.003+01:00

Alguén aínda se preguntará que facía Núñez Feijóo na gala de entrega dos premios Goya. Estaba en calidade de mellor actor protagonista polo filme Derogator. A enquisa final. Aquí está o cartaz promocional do filme.

Queremos galego!

2010-01-24T22:46:00.001+01:00

O autor deste blogue quedou, definitivamente, sen verbas. Só queda poñer este vídeo como pequena mostra da dignidade enorme que estamos demostrando como pobo.

Manifestación "Queremos Galego" 21-01-2010 from SonCine on Vimeo.

A Galipedia e o vandalismo (IV)

2009-12-06T22:10:00.005+01:00

Había bastante tempo que non lle adicaba espazo a algúns destes simpáticos vandalismos que atopo ás veces no meu paseo pola wikipedia galega.

Creación do artigo "Distribución do acivro"

o acivro é unha merda ke se distrue entre dous e muliplícase en mileiros situase nas fragasEn Galicia dáse, fundamentalmente, na serra de San Mamede (concellos de Maceda, Montederramo, Vilar de Barrio e Laza), na serra dos Ancares, en O Incio, no val do Lóuzara, no monte Oribio (Concello de Samos), no Courel (especialmente na Devesa da Rogueira, e preto da costa) como na fraga de Caaveiro ou no concello de Gondomar, na parroquia de Morgadáns

Creación de "Xogos Olímpicos de 2016"

galiza porque non se presentara para obter unha candidatura de xogos olimpicos, galiza pode con todo o que lle poñen en riba galiza ceibe

Creación de "Emilio Álvarez Blázquez"

Emilio alvarez blazquez hermano de xosé maria alvarez blazquez famoso escritor gallego por sus poesías incluyó a su hermano emilio en un poema precioso recomendado los dos formaron una gran patria y dirigieron a galicia a lo mas alto de la poesia llegando a que mucha gente de fuera de galicia recomendase y leyera libros a mucha gente de otros países la verdad es que emilio no llegó a tener tanta fama nunca como su hermano xosé maría pero aún así él se esforzó para que la gente se interesase por sus poemas que según emilio y su hermano xosé maría refejaban la verdad de muchas cosas que ocurrían por el mundo y centralmente en galicia porque emilio queria que la gente se diera cuenta de lo que estaba pasando que no era una broma que las guerras tenían que acabar ya no se podia esperar mas estaba muriendo mucha gente y esto lo reflejó en bastantes poemas como: sangue (sangre en castellano),guerras, muerte... escritor a mi opinión memorable que debería estar en nuestras maentes para siempre como recuerdo de un escritor que nunca murió garcias a sus poemas en nuestras mentes que habra que recordar en un futuro para que la gente vea lo que en realidad estaba pasando en aquellos tiempos y que claramente emilio reflectaba que no queria que ocurriesen las mismas cosas en el futuro que el mundo se estaba quedando sin juventud mandando a niños pequeños a guerras el pedia en cada poema mandenme a mi no aniños con toda la vida por delante nunca consiguió que parasen pero lo intentó y eso nunca deberíamos borrar para mi estos hechos deberian ser memorables en todo tipo de persona incluso en lamas despreciable para que se de cuenta de lo que se esta perdiendieno tirado por la calle.

GRACIAS POR LEER ESTE TEXTO

FMDO:

SU AMIGO PARA SIEMPRE

E para finalizar, a creación d'Os comedores de patacas

en mi opinión, es el libro más penoso que se puede escribir. este hombre va de guay y no llega a chachi. te crees una eminencia literaria gallega y no sabes ablar gallego! se dice impecable, no impecabel, aprende a hablar, y no difundas una lengua propia de los neandertales. a mi amiga le caes bien. a mi ni me viene ni me va, pero te respeto, a pesar, en mi opinión, de que HABLAS MAL

Aínda teño material de abondo para facer sucesivas continuacións. Pero todo hai que dicilo, o vandalismo nos últimos tempos reduciuse moito, o que é unha boa nova para os que estamos alí fuchicando.

Meses culturais (setembro, outubro)

2009-11-06T22:07:00.003+01:00

Libros:

Retorno a Tagen Ata. Xosé Luís Méndez Ferrín.
Laio polo irmán ausente. Castelao no epistolario de Otero Pedrayo e outras voces. Ed. Xesús Alonso Montero. Impresionante calidade das cartas escolmadas. Realmente póñenche un nó no corazón e decátaste da inmensa figura que foi Castelao.
Ensaio sobre a lucidez. José Saramago. Lino en portugués. Nunca lera nada de Saramago e gustoume, a verdade.
As moscas. Jean-Paul Sartre (tradución de Xosé Manuel Beiras). Sorprendeume esta peza teatral, verdadeiramente pecha en pouco espazo unha calidade sen límites. A culpa, a vinganza, o deber, todo nunha peza curtiña.
O crepúsculo e as formigas. Xosé Luís Méndez Ferrín. Son un namorado do conto Unha chinche durme no teito.

Filmes:

Futurama: Into the Wild Green Yonder. 7.
Gran Torino. 9,2.
Changeling. 8.
The Notebook. 7.
Watchmen. 6,5.
Pi. 5,5. Sorprendente, aínda que ás veces algo exasperante (precisamente iso busca o filme). Vese xa o estilo de Aronofsky.
Wo de fu qin mu qin. 6.
Factotum. 7.
District 9. 6. Contén moitos detalles interesantes, penso que é un bo intento de filme, con moita intención.
Land and Freedom. 6. Un pouco trosco-anarca para min, pero é un bo filme. Mágoa que na escena do debate sobre a colectivización apareza de cando vez o micro pola zona de arriba.
Children of Men. 9. Moi, moi, moi sorprendente. Cun estilo que lle acae moi ben, e escenas de moito poder.

Música: déixovos coa música dos grupos que vou ver en concerto este mes de novembro.

Rise Against - Savior

Rammstein - Mein Herz Brennt

18-O

2009-10-17T14:42:00.002+02:00

Este domingo non queda outra que loitar polo obvio. Compostela é a cidade elixida para defende-lo galego fronte ós ataques do desgoberno inepto da Xunta.

Todos a Compostela, todos co galego, témo-los mesmo dereitos.

Verán cultural (xuño, xullo e agosto)

2009-09-05T04:22:00.002+02:00

Libros:

El Capital, versión resumida de Gabriel Deville. Karl Marx. Pouco hai que engadir xa a todo o dito sobre este ensaio.
A conxura dos necios. John Kennedy Toole. Impresionante libro, que conta cun particular humor moi logrado.

Filmes:

Leatherheads. 4.
Terminator Salvation. 6.
O carro e o home. 8.
Das Leben der Anderen. 7.
Les quatre cents coups. 8,5. Xa levaba tempo querendo botar unha ollada a esta obra de Truffaut.
Llach: La revolta permanent. 8.
Le scaphandre et le papillon. 9.
Annie Hall. 7.
Nuovo cinema Paradiso. 9. Homenaxe ó cine e ó amor, e mailo amor ó cine. Impagable final, cunha banda sonora excelente. Desexoso estou de ve-lo novo de Tornatore que se estreou en Venecia.
Idi i smotri. 8,5. Filme soviético frío e cruel (é dicir, realista para os feitos que describe). Despois de ver este filme decátaste de que o cine americano está máis preocupado por deixar como heroes ós seus que en ofrecer tramas complexas emocionalmente (falo en xeral, claro).
Big. 5.
Red Eye. 3.
8MM. 5.
Temporada 92-93. 7.
Låt den rätte komma in. 9. Impresionante a escena da piscina, unha marabilla de planteamento e rodaxe.
Ong bak 2. 3.
Il divo. 7. Quizais non puiden disfrutar do filme todo o que podería por non ter unha base máis ampla de coñecemento sobre a historia de Italia, e sndo así acabas perdéndote un pouco nos nomes. Aínda así recomendadísimo o seu visionado.
Life as a House. 5.
Apocalypto. 7.

Música: hoxe vai variadiño.

Road I Must Travel - The Nightwatchman

Adelleda - Alexisonfire

Suicide and Redemption - Metallica

Querer, non poder

2009-08-02T03:24:00.005+02:00

Decote sinto esa anguria, que aparece en momentos inagardados, de ter un poder desaproveitado, posibilidades malgastadas ou nin sequera gastadas. Aínda máis habitualmente sinto que non só son eu, senón que é toda unha xeración a que quere e non pode, nótase desprazada e sabendo que non ten poder nin se digna en intentalo. Sómo-lo froito do capitalismo máis desmesurado, dunha organización económica global da que non nos sentimos partícipes (senón, como dixen, desprazados) e que se foi perfeccionando durante décadas até alcanzar o seu cénit nos anos nos que abríamo-los ollos ó mundo, coa ilusión da mocidade. Mais en ningún momento, coido, a miña xeración chegou a te-la sensación de poder muda-lo mundo. O mundo era un todo moi ben engraxado, unha máquina feroz, impersoal, poderosa, contra a que non podiamos loitar. A batalla démola por perdida antes de comezar, só cabía a opción de atopar un nicho no que nos atopar cómodos para disfrutar. Eis un dos males dos que adoece, en xeral, a mocidade. Porén, os mozos que se mantiveron sempre á espreita, e aínda os que non, ven derrubarse o mito dunha sociedade inmutable, e poden albiscar de novo que se existir un novo mundo máis xusto, ceibe e democrático, este precisará de tódala forza que lle poidan dar. Aínda estamos a tempo de construí-lo mundo! Cómpre arramplar coa preguiza, as pequenas batallas que nos precisan xurden día a día, e Galiza é terra chea de posibles/futuras vitorias. A lingua, o emprego (o metal, o téxtil, o naval, a pesca, a gandaría...), os servizos públicos (sanidade, educación...), o medio ambiente, o patrimonio inmaterial e material; todo queda aínda por salvar, todo queda por facer.

Cada xeración, sen dúbida, crese condenada a reface-lo mundo. A miña sabe, no entanto, que non o reformará. Mais a súa tarefa pode que sexa aínda maior. Ela consiste en evitar que o mundo se desfaga. - Albert Camus, 1957.

Aí falaches meu, pero pode que, á fin, a miña xeración non crea de todo na imposibilidade de reforma-lo mundo. O querer e non poder ten que ir camiño do desterro. Niso estamos.

Nota: este texto saíu espontáneo cando quería escibir, realmente, sobre a miña pouca ou nula calidade literaria, daí o de "querer e non poder". A miña intención quedou, como se ve, na primeira frase.

Galiza está que ferve

2009-06-13T02:37:00.020+02:00

Galiza é un fervedoiro, e non só polo conflito do metal, os ERE de Pascual ou o de Caramelo. A pesar de non se notar nas eleccións europeas, Galiza ferve, e ten motivos.

E é que o goberno unipartito de Feijóo, que chegou ó poder sen ningunha proposta (as poucas que tiñan xa as incumpriron, como a da austeridade), está a actuar sobre a marcha, e colleuna coa lingua de noso, o galego. E pouco teño que engadir ó que se escribiu nestas últimas semanas por parte de xornalistas, blogueiros, asociacións ou colectivos.

Primeiramente farei un resumo da situación: o conselleiro de educación, Jesús Vázquez, ten a intención de elimina-lo decreto do galego, e para ilo ocorréuselle mandar unha enquisa ós pais dos que teñen fillos na actualidade no sistema educativo (porque non ós que os van ter o ano que vén?), para enceta-lo seu novo plan, que xa conta coa oposición frontal de BNG e PSOE (de aprobarse, pois, sería outra promesa incumprida do señor Feijóo). Ademais da absoluta ilegalidade que conleva este feito, asaltan ducias de dúbidas: os pais de tres fillos poden votar tres veces ou o seu voto conta 3 veces máis cós dos que teñen un? Que seguridade hai de que o inquérito, nun papel sen ningún tipo seguridade, sen censos, sen recontos, non sexa manipulado? Calquera podería elimina-los papeis completados e poñerse a facer unha chea de papeis cos resultados ó seu gusto e presentalos como enviados polos pais. Sería imposible sabelo. A parte diso, para mante-lo nivel de galego que hai na actualidade nas escolas e institutos habería que poñer "a maioría en galego" ou "todo en galego". Salienta-lo científico da enquisa: entre outras opcións a escoller está "unhas [asignaturas] en galego, outras en castelán", si señor, moi científico. Tamén chama a atención que non haxa unha opción que poña "mante-lo decreto actual, aprobado por maioría no Parlamento de Galiza". Tamén ten chiste que a parte escrita en galego conteña erros de ortografía. Ademais, o custe desta enquisa ilegal será de 70 mil euros por día (u-la austeridade?). Todo isto parece coña, desgraciadamente non o é, e para culminalo dende a consellería prohibiuse a información sobre o inquérito nos centros de ensino. Viva a democracia! Confiemos en que, todo este despropósito sexa rexeitado pola xustiza, como en virtude debe ser.

Pero todo isto, serviu de algo, e é que a cidadanía ferve. A manifestación a prol do galego do 17 de maio, foi a meirande manifestación en defensa do galego da Historia, e dende o espírito de Nunca Máis non se via nada semellante. Tamén se pronunciaron a prol do galego estudantes no estranxeiro, cuxo manifesto conta con 217 adhesións, tamén científicos galegos que traballan no CERN, a institución científica máis prestixiosa do mundo, fixeron un manifesto en resposta a unhas declaracións galegófobas do voceiro da Congapa, que dicía que as matemáticas e as químicas non poden darse en galego, por ser un retroceso, debido a que estas asignaturas conteñen moitas nomenclaturas internacionais (como se as nomenclaturas internacionais fosen en castelán!). Pero sigamos: as equipas de normalización lingüística, os sindicatos e diversas organizacións tamén realizaron un manifesto incidindo na ilegalidade da consulta e a vixencia do actual decreto. Tamén o departamento de galego da USC, lanzou o seu manifesto, do mesmo xeito cá Asociación de Ensinantes de Ciencias de Galicia, o Colexio Oficial de Psicoloxía de Galicia, a Nova Escola Galega, ILG, RAG, AELG, cidadáns (1), curas, a Facultade de Filoloxía e Tradución da Universidade de Vigo, así como o seu departamento de Filoloxía galega e latina, o departamento de Galego-Portugués, Francés e Lingüística da Universidade da Coruña mestres galegos da Universitat Autònoma de Barcelona e mesmo mestres de lingua castelá. Lanzouse tamén un tríptico para informar ós pais, titulado As linguas suman, e escribíronse fermosos artigos coma os de Manuel Rivas ou Henrique Monteagudo en páxinas do xornal El País, ou discursos coma o de Agustín Fernández Paz durante os Premios Xerais. Naceu tamén unha plataforma con vontade plural, denominada ProLingua.

En definitiva, a sociedade galega está en pé de guerra contra o goberno Feijóo. Participemos todos desta pequena revolución.

Máis anotacións de interese: Restar para eliminar, Monolingüismo, La libertad como pretexto, ¡Gracias, Androcles!, Fausto e Mefistófeles, Dúbidas, Cando Flaubert falou de 'merde', Que parezca una decisión democrática, Carta duns pais, Breve dossier sobre os ataques á lingua e á cultura galegas, Que boíños son!, Exasperación galegófoba, Acúsome seriamente.

Este artigo apareceu, en versión algo resumida, n'A Peneira, segunda quincena de xuño.

Europeas 2009

2009-06-06T20:20:00.000+02:00

Anímovos a votar, eu xa o fixen por correo.

Meses culturais (decembro, xaneiro, febreiro, marzo, abril, maio)

2009-05-26T23:41:00.004+02:00

Bueno, depois de moito tempo (de preguiza) vou actualiza-las pelis e os libros que vou lendo, para que non se me amontonen demasiado.

Libros:

El Eternauta. H.G. Oesterheld. Espectacular banda deseñada, do melloriño que levo lido. Xunto a Maus, o meu preferido, e creo que gaña este.
Harry Potter y las reliquias de la muerte. J.K. Rowling. Non tiña pensado lelo, pero un amigo convenceume e prestoumo. Creoq ue xa estou maior para Harry Potter, pero xa que lin os outros 6... Non me pareceu gran cousa o derradeiro libro da saga.
Memoria de mis putas tristes. Gabriel García Márquez. Unha historia curta, ben contada e interesante.
Dr. Jekill e Mr. Hyde. Robert Louis Stevenson. Encantoume esta mítica historia que aínda non lera.
Traballo de campo. Seamus Heaney. Interesante obra da que non gocei na súa totalidade por ser quizais demasiado hermética para min (evidentemente ese problema é meu, non do libro).
Robinson Crusoe. Daniel Defoe. Outro que me gustou moito. É xenial o xeito que ten o autor de non embarullarse a conta-la historia de Crusoe na illa, e ligar todo perfectamente.
Diario. Anne Frank. Este diario magoa o corazón, por coñecérmo-lo destino dos seus protagonistas. Anne debulla o seu día a día, os seus conflitos e, sobre todo, o pensamento dunha moza da súa idade: a reclusión sobre si mesma e afastamento dos pais, o namoramento...
Bailarei sobre a túa tumba. Berta Dávila. Pois en parte síntome identificado con esta novela. Coa protagonista, quero dicir, xa que eu tamén deixei Galiza e os amigos por ir a Madrid, e non é cousa doada o facelo. Ah, e tamén saio por Malasaña.
El médico. Noah Gordon. Prestáronme este libro, e non me convenceu. Aínda así ten algún detalle de interese.
Fin de século en Palestina. Miguel Anxo Murado. Impresionante! Só podo dicir iso. Palestina país de pedra.
Berlín. Ciudad de piedras. Jason Lutes. Quedeime un pouco a medias con este cómic, quizais porque é a primeira parte dunha triloxía. Quedan moitos cabos abertos, así que haberá que le-los seguintes.
16 poemas galegos para Ernesto Che Guevara contra a súa morte. VV.AA. Moi interesante escolma de poemas encol do Che.
Xornal de prisión. Ho Chi Minh. Este xornal de prisión son unha serie de poemas escritos polo Tio Ho nas prisións chinesas. Neles canta a todo, dende paisaxes, enfermidades e as condicións carcelarias ata á liberdade e compañeirismo.
Blue Moon. Xosé Carlos Caneiro. É unha boa historia, mais é, para o meu gusto, demasiado preciosista, mesmo pedante. En ocasións isto desmerece a grande historia que conta.
Crónicas de la Guerra Civil. Un poeta en el frente. Miguel Hernández. Unha faceta que descoñecía ata o de agora de Hernández. E gustoume moito.

Filmes:

O Ciclo A Lingua animada: vinme tódolas curtas e destaco Os defuntos falaban Castelao e A escola das areas (que semella que aconteceu onte mesmo).
Be Kind Rewind. 7,5.
Superbad. 8. Que queredes... fíxome graza, non é a típica peli adolescente, ou si pero facendo graza.
Iron Man. 5.
The Faculty. 6. Esta foi en realidade a terceira vez que a vin. Bótana moito en Antena 3.
Monty Python and the Holy Grail, 7.
Wanted. 3.
The Last Legion. 2.
Get Smart. 4.
Next. 3.
Borat. 5.
There Will Be Blood. 9. Fantástica, impresionante comezo. Impresionante escea cando o neno queda xordo.
Zivot je cudo. 8. Non sei cal é o nome que empregaron en castelán porque vin o filme na tele e collino xa empezado. Un absoluto desparate, gustoume.
Juno. 7.
Bikur Ha-Tizmoret. 8.
The Coversation. 8.
Funny Games (1997). 8,5.
Death of a President. 6,5.
W. 6.
Vera Drake. 7.
Free Zone. 5.
In the name of the Father. 9.
My Beautiful Laundrette. 5.
Before the Devil Knows You're Dead. 9.
4 luni, 3 saptamâni si 2 zile. 5.
T o Kill a Mockingbird. 8.
The Diary of Anne Frank. 4.
Porky's. 5.
Man on Wire. 8,5.
The Mist. 8.
Vals Im Bashir. 9.
Léolo. 6.
Gomorra. 7.
Slumdog Millionaire. 8. Inmerecido Oscar.
The Curious Case of Benjamin Button. 7.
The Wrestler. 9.
Los cronocrímenes. 8.
The Piano. 7.
Swimming Pool. 6.
The Assassination of Richard Nixon. 6.
Monsieur Ibrahim et les fleurs du Coran. 7.
Bedazzled. 5.
Knowing. 5.
Dragonball Evolution. 2.
Futurama: Bender's Game. 8.

Música:
Biffy Clyro - Glitter and trauma

Biffy Clyro - Mountains

Biffy Clyro - Get Fucked Stud

A Peneira, xaneiro 2009

2009-04-23T00:16:00.002+02:00

Chumbo sobre Palestina

Escribiu Mahmoud Darwish, poeta palestino (e dende 2006 Poeta Galego Universal grazas ó premio da AELG) nun poema de seu o desexo para a súa patria en cativerio da liberdade de finar consumida de amor. Desgraciadamente este escritor, considerado o poeta nacional ou poeta da resistencia deixounos o 9 de agosto pasado, e canda el tamén se foi un referente, un símbolo da loita palestina no eido cultural.

Quero tamén salientar, nestes tempos de chumbo, como o foron sempre, a novela gráfica de Joe Sacco titulada “Palestina. En la franja de Gaza”, froito da viaxe do autor a Israel, Cisxordania e mais Gaza durante a Primeira Intifada. Aterrecedora crónica dun pobo asoballado, que foi expulsado dos seus pobos (os cales na súa meirande parte foron destruídos), obrigados a vivir coma refuxiados, condenados a te-lo fillo no cárcere e o irmán morto, a que as súas oliveiras sexan cortadas, a que as súas casas sexan atacadas por colonos, a vivir nun recuncho da súa terra afogada economicamente sen poder saír da súa casa pola despois do toque de queda. Se algún autor intrépido entrara hoxe en territorio palestino, vería o mesmo que Sacco e aínda peor: agora vería un muro en Cisxordania, un bloqueo económico, alimenticio e médico á faixa de Gaza terrible, que a converte nun enorme campo de concentración ó aire libre (de feito é o territorio máis densamente poboado do planeta). E agora, o estado de Israel, cuxos representantes se pasean con total impunidade por Europa, decide bombardear o campo de concentración coas miras ben postas nas eleccións israelís de febreiro, nas que xa foi prohibido que os partidos árabes concurran a elas.

Non quero terminar sen recomenda-lo imprescindible libro “Fin de século en Palestina”, de Miguel-Anxo Murado, marabilloso relato de opresión e abafamento. Aproveitemos este tempo para coñece-los horrores que, mesmo nos libros de ficción son tan dífíciles de acadar.

A Peneira, nadal de 2008

2009-04-23T00:13:00.001+02:00

Cine para ver durante a crise

Non vou descubrir nada novo cando digo que estamos en tempos de crise xeral, mais convén recordar que certos grupos sociais, ou certas partes do mundo levan en crise sempre, sen que ninguén erguera especialmente a voz para pór de manifesto a inxustiza do modelo económico capitalista. Por iso penso que é hora de mirar ese cine comprometido que hai anos que se realiza en Europa.

En concreto quero salienta-lo cinema do inglés Ken Loach, un autor que leva décadas cun tipo de cine afouto, reflexivo e combativo. Un tipo de cine no que o espectador atópase cara a cara coa realidade, filmada de xeito insensible, con certo ar documentalístico, un cine, pois, na mellor das tradicións do realismo social británico. Os protagonistas dalgúns dos seus filmes son perdedores, boas persoas esquecidas polos grandes números dos países do primeiro mundo, que loitan por saír adiante, e por elo vense dirixidos cara o emprego precario e pasan a engrosa-las listas dos explotados voluntariamente para gañar uns patacóns. Mais os filmes de Loach non son todo anguria e desesperanza, tamén brilla certo humorismo e intres de verdadeiro sentimento. En concreto a miña preferida de Loach sobre esta temática é “My name is Joe”, que aproveito para recomendarvos.

Pero este cine nin comeza nin remata en Loach, aínda que el sexa un grande expoñente. Unha boa xeira de autores están a relizar un cine crítico. Non hai máis que ve-la carteleira: “Gomorra”, de Matteo Garrone, que trata sobre a mafia e amosa o raigame que ten en tódalas capas da sociedade italiana; “La question humaine”, que reflicte o paralelismo entre o negocio empresarial e o nazismo; “Il Divo”, unha biografía de Giulio Andreotti, destacado persoeiro da política italiana do século XX e máis cine que virá para o 2009, ano no que din que recrudecerá máis a crise. Mesmo Hollywood semella que se apunta... eu xa estou agardando polo retrato que Oliver Stone fixo de George W. Bush en “W”.

Resultados eleitorais

2009-02-26T13:15:00.002+01:00

Reflexións dun que xa votou

2009-02-21T19:50:00.005+01:00

Pois si, coma en anos anteriores xa votei, por correo, como emigrante nun país estranxeiro (España) que son. E nesta ocasión mudei por vez primeira o meu voto, xa que as tres veces anteriores votara ó Bloque. Desta vez votei á Frente Popular Galega (FPG), aínda que indeciso bastante tempo.

"E como votas a eses que non van saír elixidos?" Si, seino, moi probablemente non van obter representación parlamentaria, pero o argumento do voto útil non me convence, prefiro votar en conciencia. Certamente, creo moi necesaria para a democracia no noso país a presenza dunha oposición de esquerdas, para empurrar ó goberno galego cara actuacións transformadoras e mesmo revolucionarias (algo que en Galiza fai moita falta, unha revolución que remate definitivamente co cheiro carca e reaccionario).

Esta última lexislatura, trouxo consigo un cambio innegable, pero foi pouco profundo, sobre todo no que ó PSOE concerne (alguén lembra, así sen tirar de internet, algunha medida importante dalgunha consellaría do PSOE?). O Bloque foi o que máis fixo no goberno (cousa ben doada), e nas súas filas está, para min o mellor conselleiro do goberno, Suárez Canal. Claro, sabendo que case seguro van saír as 3 forzas que están agora no parlamento, a tentación de votar ós máis decentes é forte. O BNG continúa a verse como unha forza diferente das outras dúas, dun PSOE sen carisma nin actuacións salientables, e dun PP botado ó monte que participa de manifestacións pro-apartheid xunto con UPD, Falange e mais "Galicia Bilingüe", a cal é a maior aberración que vin en tódolos anos da miña vida na nosa terra. Por iso considero que o BNG subirá (un par de escanos ou así, aínda que algúns poderes mediáticos están dándoo todo para evitalo), mais as cousas seguirán pouco máis ou menos como agora, xa que os trocos de mentalidade en Galiza van amodo.

Pero o meu voto fágoo pensando no futuro, para dar alicerces a unha forza de esquerdas, comunista e independentista, que a base de ir mellorando resultados poida convertirse canto antes nunha forza con representación parlamentar. Como xa dixen, considéroo imprescindible, e a verdade, faríame ilusión ver a Ferrín dando caña no parlamento. Aínda que só sexa para non ter unha lexislatura tan aburrida como a anterior.

Podedes ve-lo programa eleitoral da FPG aquí.

O do BNG é un "chisco" máis longo.

Para rematar eis aquí o meu prognóstico para as eleccións:

PP: 34
PSOE: 26
BNG: 15
FPG: ó redor de 6.000 votos

Pola desaparición do estado terrorista israelí

2008-12-31T03:23:00.005+01:00

Outros xa falaron máis e mellor (1, 2), pero eu quería deixar constancia:

ASASINOS

E non quero deixar escapa-la oportunidade de trasmiti-la miña sospeita (e tede en conta que ultimamente ando adiviño): evidentemente un ataque planeado como o tiña o estado terrorista non se fai de un día para outro, así pois os mísiles Qassam son unha sinxela excusa para os seus incondicionais (miráchedes a cantidade de comentarios en calquera anotación contra o xenocidio que o xustifican? Para exemplo as dúas ligazóns que puxen arriba). O que me dá medo é que, sabendo que o estado terrorista conta co apoio de USA que nin se dignou en condenar ou magoarse do masacre (por certo, arrepiante silenzo de Barack Hussein Obama), haxa un plano organizado polo estado terrorista mais USA. Bon en realidade os dous son estados terroristas pero deixémolo así.

Tralo masacre Hamas ten máis popularidade ca nunca (algo que podería prever calquera). Cando a alguén lle mataron ó irmán e á sobriña, cando o seu fillo está no cárcere, cando as súas oliveiras foron cortadas, cando para ir traballar botas 4 horas porque hai que pasar polo muro da vergoña, cando vives nun gueto ó que fuches confinado despois de que uns ghichos baseándose en que na Biblia pon que alí vivían eles hai máis de 2000 anos botaron á túa familia da súa aldea, cando moitas noites colonos-terroristas apedrean a túa casa (cando non tentan quedar con ela), cando, cando... pois non tes máis remedio que botarte no seo de quen, sen facer falla comparti-lo seu ideario, non quere morrer de xeonllos e fala de resistir.

Dicía eu que Hamas ten agora máis popularidade, e cabe supoñer que os mísiles Qassam ou mesmo os atentados suicidas vanse multiplicar (lin nalgures que miles de mozos se presentaran voluntarios para ser suicidas). Isto retroalimenta a excusa dos sionistas. E, aquí vai meu temor, o presidente de Irán xa amosou a súa repulsa do xenocidio. Coido que USA está a frega-las mans agardando que a Irán se lle ocorra intervir, para escomezar outra guerra desta vez contra Irán coa excusa de... non sei... apoia-lo terrorismo, por dar un exemplo que xa empregaron. Se Bush comeza unha guerra contra Irán dubido que Obama a pare, tendo en conta algúns antecedentes.

Agardo que a miña visión hiper-pesimista non se confirme, pero coido que pouco lugar hai á esperanza.

Só podo expresa-lo meu desexo de que desapareza o estado de Israel, e que co seu esvaecemento volva haber unha Palestina ceibe. Os responsables do xenocidio deberan ser xulgados por crimes de guerra ante o tribunal da Haia, e tódolos gobernantes europeos deberan ser xulgados como cómplices ridículos desta avergoñante situación.

Que o 2009 cumpra tódolos vosos desexos, queridos lectores. Feliz aninovo.

Meses culturais (xuño, xullo, agosto, setembro, outubro e novembro)

2008-12-06T01:10:00.003+01:00

Con súper-retraso aquí van os libriños (poucos) e filmes (máis) que fun vendo durante estes últimos meses. A verdade é que estou nunha época vaga, en xeral sempre o fun, mais agora acentuouse, o cal unido ó endurecemento da carreira e o tempo que me absorbe fixo que practicamente a vida do blog sexa nula, en estado de coma, vamos.

Unha vez dadas cumpridas explicacións aquí vai unha listiña:

Libros:

1. Maus. Art Spiegelman: merquei a edición en galego, e quedei satisfeito. O libro é unha alfaia, sen dúbida moi recomendable. Cada día son máis comiqueiro, comecei tarde, mais máis vale tarde ca nunca.

2. Heroes. Primera Temporada: a instancias dun amigo lin este cómic. Pequenos relatos fóra do guión da serie, que pouco aportan. A verdade, vin a primeira tepada e a segunda da serie (onde o baixón de calidade é notable), e din que a terceira é mala, mala. Creo que xa me fixen maior para continuar coa serie.

3. Selección galega. VV.AA.: contrariamente ó que pareza, este libro nada ten que ver coa selección galega. O libro consta de 11 relatos de algúns dos grandes das nosas letras, e conseguino cando asistín ó partido da selección galega fronte a Uruguai en Compostela, pero xa vedes que non me decidín a lelo até ben pouco.

4. Os catro primeiros volumes da enciclopedia Gran Historia de Galicia, que fun coleccionando coa Voz de Galicia, ese xornal independente. A verdade é que a enciclopedia mola, e ten moitas fotiños.

5. Ficciones. Jorge Luis Borges: pois... pegádeme, insultádeme, lapidádeme, pero quizais me deixou algo frío este libro, entre os máis coñecidos de Borges. Ten algúns relatos sobresaíntes, como por exemplo (non lembro o nome) aquel no que o mundo é unha xigantesca biblioteca, pode que infinita. Creo que sintetiza ben o traballo de Borges: o infinito, o paso do tempo...

6. ¿Por qué socialismo? Albert Einstein: se non lembro mal este é un artigo redactado por Einstein para o primeiro número dunha revista socialista estadounidense. A verdade é que Einstein, na súa vertente de ensaísta, é unha personaxe a descubrir.

7. Palestina. En la Franja de Gaza. Joe Sacco: ah, como me gustou este libro. Este traballo periodístico/cómic de viaxes é un amlpo abano de experiencias, de historias das xentes da Palestina, xentes que xeración tras xeración loitan polo mesmo, se esperanza mais de xeito constante, mentres o mundo mira para outro lado, un país no que é unha vergoña para unha persoa o non ser detido nunca pola policía israelí, un país mestura de desconfianza e agarimo cara os demais. Outra lectura que recomendo.

8. El economista camuflado. Tim Harford: ó comezo do libro pensaba que ía estar ben, collía un pouco por onde ía o tema e aprendín algo, mais conforme avancei foime gustando menos. E coincidiu que cando finalizaba o libro se comezaba a falar dunha especie de crise inmobiliaria (as hipotecas lixo estadounidenses), que rematou por ser unha crise do modelo capitalista, así en xeral, sobre todo do capitalista neoliberal, bando no que parece esta-lo autor.

9. Guía para leer El Capital. Louis Althusser: claro, en plena crise pois un, curioso por natureza, quere saber un pouco do tema, e semella que todavía ninguén, máis dun século despois, analizou, destripou e cachou a intención do capitalismo coma o fixo un tal Karl Marx. Para prepararme lin esta pequena guía que me pareceu basante útil. Fareille caso, mais aínda non me puxen co libro (é que ler un libro coma este na computadora pode se-lo adeus á xa escangallada vista que teño).

Filmes:

The Shining. 8.

Into the wild. 8.

The Prestige. 7.

Futurama: The Beast with a billion backs. 7.

Wall.E. 7.

Spiderman 3. 5.

Indigènes. 8.

Batman: The Dark Knight. 8.

No Country for Old Men. 7.

The Thin Red Line. 8.

The Company. 1.

Fear. 4.

Capote. 7.

The Big Lebowski. 9.

Paradise Now. 7.

Thirteen Days. 6.

Les invasions barbares. 9.

Girl with a pearl earring. 5.

Le déclin de l'empire américain. 6.

The Sweet Hereafter. 6.

Raining Stones. 7.

Big Fish. 7.

The navigators. 5.

The Sheltering Sky. 7.

Bread and Roses. 8.

Ae fond Kiss. 7.

Ressources humaines. 8.

My name is Joe. 9.

North by Northwest. 7.

It's a Free World. 7.

Eastern Promises. 8.

Rear Window. 8.

Vertigo. 8.

Música

Desgraciadamente hai pouco deixounos o cantautor vasco Mikel Laboa. Aquí dous das súas cancións de máis sona.

A Galipedia e o vandalismo (III)

2008-10-17T18:04:00.006+02:00

Hai veces, como xa temos comprobado, que o editor sinte unhas inmensas gañas de escribir acerca da súa aldea. Sobre este tipo de edicións vai esta terceira parte.

Creación de "Atás, Atás, Cualedro"

Eu chamomé [Nome e primeiro apelido], vivo en Bizkaia dende fai moitos anos, inda que nacín e pasei os 18 primeiros anos da miña vida no pobo de Atas, corrin por as suas calles antes enlodadas e agora asfaltadas.

Bebin das 8 fontes que fontes existen no pobo e alrededores, auga muy sanba e rica, a de Chamusiños, con moito ferro, pero rica, a do Cardo e a que esta encañada nas acasas, a da Virxe e que din nace nos per da Virxe da Saude, e riquísima, a da Pingarella, e a muy freca e muy boa,

fonte de abaixo e a masi sosa, din que abre o a epetito, tamen conocese por a "a fonte da mau negra" por que se afogou unha primiña miña de pequena "Rosariño", din tamen que abre o apetito, ahora esta sucia e nos se usa pra beber nin a alimentación, a fonte "fontiña" ten tamen auga rica, ahora arreglarona e esta muy ben o mismo que a da Pingarella,

quedanos a fonte de Laga, ésta está en desuso, por non limpiala, etamen a fonte da Cabrela que tampouco se usa por non estar ben limpa.

Tamen ten un cruceiro con imaxen de Jesus na capela da Virxen da Saude,e unha iglesia do siglo XVII asi como a casa cural "antes convento dos Benedictinos" e no muro do Convento tenn un reloxo de sol.

e unha paixaxe muy fermosa dende donde se divisa toa a limia e os pobos de o lado.

Buenio e ahora deixarei un poema que escribin fai agun ano inspirandome na posta de sol que desde Paredes contemplei.

Este poema esta resistrado a meu nome e forma parte dos mais de 500 poemas que teño escritos entre os que estan dedicadoa a miña terra nai

Galiza:

POSTA DE SOL EN PAREDES

Subín o monte de Paredes,

alí respírase paz,

so os grilos se escoitan,

tamén as chicharras cantan,

lonxe… queda o ruido

da carretera… como un susurro.

Rodeada de árboles,

todo verde.

A o lonxe vense os pobos que nos rodean,

mais cerca esta o meu,

meu pobo… miña casa.

Sentada na peneda,

púxenme a contemplar

o ceo azul…

nun extremo víase bermello,

con pinceladas de cores,

bermello máis gris aquí e aló.

A lúa colgada do ceo azul

estaba casi chea,

o sol bermello contemplabaia,

él, pouco a pouco ivase escondendo

detrás do monte,

non se quería ir…

resistíase.

Escondese pouquiño a pouco,

como sin ganas de irse,

non quere deixar a la lúa que o mira,

miraio coqueta azul… transparente…

él escondese despacio… lentamente,

hasta que non queda máis que o seu reflexo.

O monte absorbeuno,

como un gran dragón a súa presa

¡que paz se respira aqui arriba,

na miña peneda de Paredes!.

Alí non existe o estréss,

alí so a paz predomina,

relax total…

nada de bullicio,

nin presas… nim berros,

o voar de ultima hora de

os paxáros antes de dormirse.

¡Que posta de sol máis relaxante!!!

alí, en Paredes…

Atas 7 do 07 do 2006 AUTORA: M.C.R.

Creación de "Pedrido, Villestro, Santiago de Compostela"

Pedrido, situado a la orilla derecha del rio sar a su paso hacia padron, es una aldea cuyo paisaje es tan verde que parece un paraiso, sus vecinos---unos 40---son de buen caracter y entre ellos se encuentra algun pintor moderno cuyo exito se vera muy pronto pues esta preparando una esposicion de sus trabajos en la casa de cultura de villestro. A cuatro kilometros de santiago se esta convirtiendo en un barrio residencial, algo que preocupa a sus vecinos aunque a la vez los esta convirtiendo en nuevos ricos pues sus tierras se han convertido en tesoros para los constructores de chales.......un beso grande para todos os veciños de Pedrido---Meos queridos veciños.

Creación de "A Aldea do Monte, Ventosa, Agolada"

Boas tardes!!!!!!!! Eu si quero contarlles algo desta aldea no val no monte Farelo . Conta con uns 37 veciños anque hai mais casas vacias, por eso do movemento migratorio.... E pequena pero moi ben acomodada, teñen de todo, dende servicio diario de recollida de leite ata pescado fresco todas as semanas, pasando por a venda de pan 4 dias cada semana tamen. Os que ali vivimos sempre nos recodramos dela e todas as tardes que xogabamos sen perigo ningun por ali, daba igual a hora que fose sempre estabamos a salvo.... a salvo nos por que o mellor os veciños cas trasnadas que faciamos moi tranquilos non andaban. Convido a todo aquel que queira coñecela que se acerque. Unha aperta

Creación de "O Outeiro, Corredoira, Cotobade"

la comunidad de montes presidida por el sr. [nome] y acompañado por sus secuaces el sr. [apelidos], JAVINO, EL MORENO, MARITE, TITO, entre otros no han dado cuentas desde hace 6 años del beneficio del monte. se han dedicado ha HACER sus casas la del sr. [os mesmos apelidos ca antes] EN EL CASAL, LA DE SUS AMIGOS al lado de la IGLESIA DE SAN GREGORIO DE CORREDOIRA, pero estos amigos de momento no la quieren utilizar, pues su entrada es en horizontal (el cementerio) y a cuenta de todos los vecinos se las han financiado.

y a los demas nos llaman LOCOS Y TOLOS, Pero los ladrones tarde o temprano tendran su merecido

Creación de "Conversa:Ortigueira"

       Dende hai uns dias Constante pasa as mañáns no faiado-.
       ¿Que andas argallando por aló arriba?-pregúntalle o papá-.
       Nada.Teño un amigo que vive a Loiba-.
       Foi Odita a que  me dixo del...É moi simpático e sabe unha chea de cousas...!!
¿Como se chama? Ten un nome algo raro,tamén el é algo raro...chámase Constantino-. Rin o papá e maila mamá. Tamén eu,de pequeña,tiña unha amiga na palleira di a mamá-.A miña chaábase "Chandoiro"... O pícaro sube ó fallado-.Séntase na trabe,pecha os ollos e canta pra sí:
       Por baixo do ceo;/Por riba do monte-.
       no medio das nubes;/na auga da fonte;
       na herba do prado,/ neste buratiño.
       Vive Constante / o teu amiguiño-.
Cando Constante chega vaise poñer cabo de Constantino-. ¿Que facemos hoxe,Constante?-.Un viaxe,Odita-.Moi ben di Constante-.Iremos onda Constantino-.Constante é afiador-. Leva unha chea de anos polo mundo de Loiba adiante coa súa roda afiando coitelos,tixeiras,navallas e tamén amañando paraugas. Constante coñece moi ben ós nenos de Loiba porque sempre fixo o seu traballo con eles ó seu redor-.¡Que cousa tan fermosa é ver a choiv de muxicas que brincan coma anaquiños de ouro fuxindo das mans do afiador Constante !-. Unha vez Constante tiña pouco traballo-.A Odita e a xente toda tiña os coitelos e as navallas ben afiados e,cando escoitaban o chifre do Consntate afiador,decian:
       Aquí chega Constante-.
       E o mellor afiador de todos os de Loiba,
       mais tódalas ferramentas que nos temos na casa cortan
       moi ben e non temos traballo que lle dar...decia Odita...!-.
       E o Constante,noso amigo andaba por tódalas rúas
       facendo soar o chifre,tan ben que namoraba oílo,dice Odita,
       e berrando:¡O afiadooor...O Constanteee...!

Tempos de premios

2008-10-17T17:39:00.003+02:00

A Peneira, xuño 2008.

Tempos de premios

Xa aconteceron os Premios nacionais da Cultura galega, e non andiven desatinado nunha columna anterior, xa que Ferrín recibiu o premio na categoría de Literatura, e se ben non o levou Isaac Díaz Pardo en iniciativa cultural, si recaeu no Laboratorio de Formas, sociedade da que é un dos fundadores. Os demais premiados foron Manuel Gallego Jorreto (arquitectura e espazos públicos), Francisco Leiro (artes visuais), Margarita Ledo (cine e audiovisual), o Museo do Pobo Galego (cultura tradicional e de base), Francisco Díaz-Fierros (pensamento e cultura científica), a remodelación urbana de Pontevedra (patrimonio cultural), Mercedes Peón (música) e Manuel Lourenzo en artes escénicas. Na miña opinión ben repartidos.

Curiosamente outro Manuel Lourenzo, distinto do que recibiu o premio nacional de cultura, gañou o Premio Xerais de novela do 2008, coa obra “O xardín das pedras flotantes”. Este premio, que chegaba á vixésimo quinta edición, é un dos máis prestixiosos da nosa literatura. Xunto a el, na Illa de San Simón, fallouse o Premio Merlín que recaeu en Mar Guerra Cid pola novela “Xenaro e o misterio da mochilota verde” mentres que o Premio Fundación Caixa Galicia caeu na obra “A cabeza de Medusa”, de Marilar Aleixandre. Como vemos estamos en plena época de premios.

Eu mentres tanto asistín á Feira do Libro de Madrid, para que no medio da marea de xente me asinara Manuel Rivas o seu tocho “Os libros arden mal” (obra que recomendo se tedes tempo libre). E semella que ten seguidores en Madrid, xa que fixo unha fileira considerable. Ademais entre os numerosos autores (Eduardo Mendoza, Boris Izaguirre, Francisco Ibáñez, Carlos Ruiz Zafón...) tiven a oportunidade de saudar a Marcos Ana.

En definitiva, semella que coa proximidade do estío abrollan os actos culturais. A disfrutalos!

A situación da lingua

2008-09-11T00:53:00.003+02:00

A Peneira, maio 2008.

A situación da lingua

Xa estamos en maio, mes das flores, que ten unha data moi importante para a cultura galega: o Día das Letras galegas, que ten neste ano como homenaxeado ó tudense Xosé María Álvarez Blázquez. Mais desta vez quixera tocar un tema non estritamente cultural, mais como dixo Castelao no seu Sempre en Galiza: “Unha língoa é máis que unha obra de arte; é matriz inagotable de obras de arte”.

É por iso que vou falar da nosa lingua, a lingua galega, que está a ser atacada nos últimos tempos por xente organizada que é contraria ó mínimo recoñecemento da lingua propia ou a que o galego deixe de estar ó nivel dos calcaños do castelán na nosa propia terra. E mentres existen estes ataques frontais contra o noso acervo lingüístico e cultural, desta xente que quere facernos monolingües e deixar o galego para o folclore, a nosa lingua perde falantes e unha gran parte da mocidade das grandes cidades xa non se identifica con ela. Non sei as razóns, non son sociólogo, quizais puidera apuntar ós medios de comunicación que fan un labor castelanizador tremendo (subvencionados pola Xunta por usar tres palabras en galego), pero constato a evidencia: mentres a normalización avanza moi peseniñamente pérdense falantes.

E mentres sisudos analizadores pescudan xeitos de mudar a mala situación do galego, e fanse algúns esforzos para normalizalo, a solución témola nós aí diante, e non é demasiado complicada: falalo. Isto axudaranos a coñecer outro mundo, outra Galiza, e vivir os problemas dos galegofalantes no día a día, mais á vez sentirnos máis galegos ca nunca.

Polo momento animo á xente a facer algo que non vai a solucionar nada, máis que axudará a facer saber que xuntos temos forza, asistir á manifestación do 18 de maio ás 12 da mañá na alameda compostelá (hai autobuses gratuítos), que leva por lema Polo dereito a vivirmos en galego. Xuntos amosaremos que non queremos maioritariamente a morte do nosa lingua porque, citando de novo a Castelao, “se aínda somos galegos é por obra e gracia do idioma”.

O que faz falta

2008-06-28T16:00:00.001+02:00

Ben, meus, cando leades isto eu estarei en Malta, pode ser que na praia, ou facéndome entender por aí adiante (teño un precario inglés, a iso vou, a aprender), pero de certo que estarei animando a malta.

Portádevos ben este verán!

A Galipedia e o vandalismo (II)

2008-06-06T17:54:00.005+02:00

Hoxe tocan as edicións vandálicas, que a pesar de non ser enciclopédicas, descríbennos como ningunhas. Podería titularse: a nosa xente ou a nosa paisanaxe.

Creación do artigo "Fala"

É o máis famoso dos personaxes de redondela, co seu metro e sesenta en nove centimetros tódalas mozas redondelanas andan na súa procura.

Creación de [Aquí aparecía o nome e primeiro apelido]

[Nome e primeiro e segundo apelidos] naceu o 15 de maio do ano 1987 nunha vila mariñeira da ria de Arousa chamada Cambados. Alí residiu a súa infancia pero pasamos porque non é interesante. Chegou a Compostela no ano 2005 para estudar medicina, alí xerou un grupo/colectivo coñecido como a "pandi" cuxos membros eran, Cris-tajas, Mini, Uxi-Furbi, Javier-camina-despacio, Maros-Mera, Knhas,... ali adoitaban quedan no Albaroque, entre outras cousa, quedar en casa de knhas para quedarse. E coñecido por gastar vidas a hostiazos, tajarse, tajarse, tajarse, contar contos, tajarse, tajarse, tajarse... e as veces tamén... ei rapaces!!!

Creación de "Gale Borroka"

A '''Gale Borroka''' é un grupo de acción formado na localidade viguesa de Beade o 27 de Nadal do 2007, día da celebracón do partido da seleción nacional de [[Galiza]]. O grupo xa realizou algunhas acións, como práticas con [[coctéis Molotov]]

== Membros ==

_Sobo

[Despois de borrado volveuse crear o artigo co contido:]

''Galeborroka''e unha unha institucion galegista,creada o 27 de decembro do 2007(dia do partido da seleçom galega), que loita polos dereitos do pobo galego.Esta formada fundamentalmente por catro membros fundadores, que son os seguintes:

''Sined''

''Chori''

''Sobo''

''Divad''

Actos realizados:

Fabricacions de bombas caseiras de pouco alcance,cocteles molotov(se queimaron varios transformadores e paredes),plasticols(cos que se queimaron varios contedores)..........

Ainda distos acctos un pouco bandalicos o fin desta organizacion non son malos so se quere facer escoitar para logo loitar pola nosa naciom xa q as orises etnicas de galiza som celtas como que a nosa lingua esta castillanizada sa que se apropiou o "ñ"e en verdade tinha q ser "nh"e sasi coas demais letras.

Creación de "San Xil"

Eu son [Nome, 1º, 2º e 3º apelido] e teño varios libros escritos sobre San Xil.Tódala miña vida a pasei adicándome a recoñece-la verdadeira hastoria do noso Santo,para elo teño testimuños do Rev.D.Augusto Quintana Prieto e de Frai Damián Yañez do Mosteiro de Oseira,onde hai dous libros escritos por mín.Con todo elo,dende o ano 1994 xa está no Santoral Católico SAN XIL DE CASAIO-

Dos libros que teño escritos,un é totalmente en galego e non o teño editado-Quixera poñerme en contacto con vostede.A miña direcció é

[email] e tamén [outro email]

En Casaio todo o mundo me coñece,xa teño moitisima familia alí.

Atentemente:[Nome]

Creación do artigo "Roberto Lago"

mucho lago!!Necesitamos mas lagos y menos mercenarios(canobbio,d. costa,ruben,etc)con un ekipo de cedidos de 2.b y cuatro cantamañanas no se puede ascender en la vida...Me parece ke hoy`por hoy r. lago es sin duda uno de los mejores jugadores del celta por su facilidad para adaptarse a varios puestos(lateral,extremo,centrocampista...)este ultimo el ke le dio a conocer en segunda B kon el filial celeste;tambien por su seridad en el campo,su fuerza y sobre todo por su compromiso y pundonor(algo ke escasea este año en el ekipo)no en vano es vigues y lleva 14 años ligado al celta.Solo espero ke podamos disfrutar lo maximo de su juego en el Celta,ke nos sera de gran ayuda,ya ke kon la proyeccion de este jugador y el escaso numero de laterales izq.en la liga no tardaran en venir a por el.Me gustaria añadir ke tenemos en el filial a jugadores tales como G.Maric(pichichi de segunda B),Dani Abalo,A.Campillo etc...ke me kuesta mucho creer ke no estarian al nivel de cedidos de su misma categoria como Agus o Vara este ultimo kon kontrato hasta 2011,o incluso al nivel de Canobbio,D.Costa,Rosada,G.lucas,Manchev,Ruben...¿en esto nos gastamos los millones Sr.Mouriño? MAIS CANTERANOS MENOS MERCENARIOS!!DIRECTIVA DIMISSION XA!!!Mouriño estas afundindo a nossa historia!!!CELTA SI MOURIÑO NON!!!

Creación de [Nome e apelido]

[Nome e apelido].Personajillo de pacotilla,pringao de mierda malnacido!!! Paspán anano de merda botanlle laxante nas discotecas e logo non lle deixan ir o baño un dia cagouse nos calzons. É un actor de merda k non ten amigos e vai de way pola vida. mamon Ide tomar polo cu!!!

Creación do artigo "Plaxioclasa"

ola meus keridos ointes churros si si e o mais loxiko si si churros q son os churros? non sei falemos de churros pois ben.....ola andre! ken e andre? sabe dios..!!si si andre..!! o homo habilis tamen iba de compras si si como escoitan iba de choping!si si un catedratiko descubriu isto e denominouno andreing! wenO falemos de outro tema mais interesante para a vida cotia! as super neneas son un mito como serie de debuxos para os pekenos pois si os zapstos son preciosos si si encntanme si si churros! andre desesperase esperando q a sua cmpañeira deixe de facer bobadas churros cajase nos churros e cajase en todo entre tnto apetecelle unha bica! caca o meu estoxo esta cheo de boligrafos violetas si si e andre dice -q me araña q me muerde!! comin unha pataca si xq a fame a fame e cruel si como os paxaros do carpinteiro amarelo...vou cear keixo com membrillo......vou cear keixo com membrillo XA!! ata logiññOOOOOOOOOOOOOO

Engadidos en A Coruña

Penamoa: Está lleno de gitanos... venden droga uggg que asco... y ahora hablemos de toda una personalidad de la coruña: ¡SEXY GORDA!

El ministro de economía coruñés es Cañita Brava, uqien lleva las finanzas del banco pastor.

hooooooooooooooooolaaaaaaaaaa. chupamela iria
=== Comunicacións aéreas ===comunicatePUTILLAS.ME GUSTA QUE ME LA COMAN 9 TIAS A LA VEZ.
LA CASA DE IRIA ES UN PUTICLUB.Y LO SABEIS.
VIVA ESPAÑA,FRANCO Y LA MADRE QUE ME PARIO.

Mes cultural (maio)

2008-06-06T16:28:00.005+02:00

Libros:

El lobo estepario. Hermann Hesse.

Filmes:

Flags of our fathers. 7.
Letters from Iwo Jima. 7.
La pelota vasca. La piel contra la piedra. 6.
Cherish. 4.

Música: aquí van algúns momentos do festival de música ó que asistín.

Premios Nacionais de Cultura Galega

2008-05-10T17:37:00.001+02:00

A Peneira, abril 2008.

Premios Nacionais de Cultura Galega

A Consellaría de Cultura vén de convocar os I Premios Nacionais da Cultura Galega, uns premios entregados pola Xunta de Galicia que pretenden galardoar ás persoas ou colectivos que salienten no enriquecemento da nosa cultura. Para ilo creáronse dez categorías: Arquitectura e espazos públicos, Artes visuais, Artes escénicas, Literatura, Música, Patrimonio cultural, Pensamento e cultura científica, Cine e audiovisual, Iniciativa cultural e Cultura tradicional e de base. Cada premiado recibirá 15.000 euros, e estes anunciaranse no mes de xuño, elixidos por un xurado formado por quince persoeiros do ámbito cultural galego.

É unha boa iniciativa entón, xa que aínda que hai minifundismo de premios non había ningúns deste estilo, con tanta proxección e abranguendo o amplo espectro da cultura. Nótase que a consellaría inspirouse nos Premis Nacionals de Cultura, entregados en Cataluña dende 1995, aínda que alí as categorías son dezaseis. Entre os premiados cataláns inclúense persoeiros da magnitude de Antoni Tàpies, Bigas Luna, Pere Gimferrer e o Diario AVUI entre moitos outros.

Só agardo que, de voltar o PP á presidencia da Xunta, estes premios non se convertan noutro apaño, como eran as Medallas de Ouro de Galicia, entre cuxos honorables premiados na época Fraga atópanse Rouco Varela, a AVT ou Francisco Álvarez Cascos (despois da súa actuación na catástrofe do Prestige). Espero, pois, que estes Premios Nacionais proxecten a nosa cultura internacionalmente, e os premiados séxano por méritos propios, cousa que non dubido que vai pasar. Xa de paso aproveito para propoñer algúns candidatos a título persoal: en literatura a Xosé Luís Méndez Ferrín, en música a Luar na Lubre, e en iniciativa cultural a don Isaac Díaz Pardo, de quen xa abondei nas súas cualidades nunha colaboración anterior.

Mes cultural (abril)

2008-05-04T18:33:00.004+02:00

Libros:

Os libros arden mal. Manuel Rivas. Pois non sei, creo que o teño que reler para poder opinar sobre el, porque a primeira leitura deixoume algo frío. Quizais é un libro demasiado barroco para min, demasiado preciosista. Se o volvo ler darei unha opinión en condicións.
Marinero en tierra. Rafael Alberti. Pois sen dúbida hai algúns poemas sobresaíntes, mais tampouco deu de si todo o que pensaba.

Filmes:

Goodfellas. 7. Pois tampouco me convenceu en exceso. Decidín vela animado por algúns amigos que dicían que é unha pasada, mais defarudoume un tanto, quizais porque acodía con moi altas espectativas.
Persepolis. 9. Encantoume. Quizais o defecto que teña é a de ser demasiado curto, pasando moi por riba dalgunhas partes da novela gráfica, máis tamén contén algúns puntos orixinais, inexistentes no cómic. Sen dúbida unha adaptación xenial.
Rocky II. 8. Volveume molar, case tanto (en realidade un pouco menos) ca Rocky I. Sei ben que é exprimir a mesma fórmula, mais nesta ocasión todavía consegue un resultado efectista, que dubido que xa consiga na III, IV, V ou VI.
28 semanas después. 7. Está ben, mais é inferior á peli dirixida por Danny Boyle. Os primeiros minutos son moi bos.
Apocalypse Now. 10. Ben, que podo dicir deste filme... pois que é o meu preferido, o mellor que vin na vida. De feito é o único que recibe pola miña parte a nota de 10.
Ratatouille. 8. Non me tiña boa pinta esta cinta de animación, mais decidinme a vela despois de ler críticas moi eloxiosas, e teño que dicir que finalmente non me pareceu mala, máis ben pareceume unha boa peli, divertida, enxeñosa.
Sicko. 8. Pois é para chorar o sistema sanitario estadounidense. Só dicir que dou grazas por ter nacido en Galiza e non en terras iankis.

Música: un pouco de rock galego.

Zenzar - Sigue... e dalle

Zenzar- Chove

A Galipedia e o vandalismo

2008-04-28T18:28:00.006+02:00

Hai xente con moito tempo libre en todas partes, e hai xente que gasta parte do seu tempo libre en escribir paridas, insultar, borrar contidos e traducir do galego a outros idiomas na Galipedia (como farán nas demais Wikipedias). Eu como administrador da Galipedia que son, como non somos demasiados, tivenme que ver con moito dese vandalismo, desfacendo esas edicións ou se eran artigos creados borrándoos. Porén había veces que a parvada facíame graza, así que decidín ir arquivando nun documento openoffice algúns vandalismo dignos de conservar. Esta escolma é digna de aparecer nun libro (hai evocadores vates, mixiricas, graciosos, bastos...), e iso que só foi froito dalgúns meses de recolleita (a de perlas que debín perder...).

Nota: os corchetes son meus, inclúoos para evitar dar nomes, emails e/ou números de teléfono que ían na edición vandálica.

1ª Categoría: Política. Eis aquí un dos temas preferidos da xente ociosa.

No artigo Lingua valenciana bórrase e inclúese:

[
NAZIS DE MIERDA, HIJOS DE PUTA
EL REINO DE VALENCIANA AHORA SE LLAMA COMUNIDAD VALENCIANA....PAIS VALENCIANO ES UN INVENTO DE LOS CATALANES
A MENTIR OS QUEDÁIS EN VUESTRA PUTA CASA..PALETOS
[aquí dábase unha páxina web: valenciafreedom]

No artigo BNG inclúese:

Sus mandamientos son diez:
El primero, hablarás gallego y lo amarás sobre todas las cosas.
El segundo, no votarás al PP.
El tercero, sanificarás el día del Apóstol.
El cuarto, honrarás a Castelao y a Rosalía.
El quinto, no matarás a ningún galleguista. A los castellanistas puedes matarlos.
El sexto, no cometerás actos impuros, a no ser que favorezcan al gallego.
El séptimo, no robarás nada escrito en gallego (en castellano sí puedes)
El octavo, sólo mentirás contra el castellano y a favor del gallego.
El noveno, intentarás acabar con el castellano.
El décimo, matarás a los miembros de Galiza Bilingue.

VOTA PP. SË SENSATO La constitución promulga el derecho a usar el castellano, y vosotros no lo permitís.

Creación da "categoría:Convergència i Unió", co contido:

VALENCIANOS DEL NORTE HARA SI SOIS ESPAÑOLES, NO TENIES CARA NI VERGUENZA, SOLO UNOS APROVECHADOS, JAMAS JAMAS HABLARE VUESTRO DIALECTO,QUE ESO ES LO QUE ES LO QUERAIS O NO,SOLO QUEREIS SACAR TODO LO QUE PODEIS Y ALGUIEN QUE NO SE CONSIDERA ESPAÑOL NADA DEVE QUERER DE ESPAÑA,PERO CLORO SOIS CATALANES CHARNEGOS QUE SE PUEDE PEDIR A QUIEN LE FALTA LA DIGNIDAD Y LA VERGUENZA,PERO LOS ESPAÑOLES NO SOMOS TONTOS Y DEJAREMOS DE COMPRAR PRODUCTOS CATALANES ,YO MIRO LAS ETIQUETAS Y SI ES CATALAN NO LO COMPRO, YO SOY ESPAÑOLA Y NO ME VENDO ,COMO VOSOTROS ESA ES LA DIFERENCIA, HALA QUE HOS APROCECHE .

2ª Categoría: Denunciantes e quexicas en xeral.

Creación da páxina Cultura de Somalia, co texto:

Vaia merda de páxina...
Non hai nada de cultura... que xente...o que hai que ver...
en fin.... agora suspenderame e votareille a culpa á wikipedia... vounos denunciar... =) JaJaJa

Creación do artigo "Historia de Holanda":

que wikipedia es una mierda por que no tiene los trabajos q quiero

Na páxina de conversa de Manuel Rivas:

Diríxome direitamente ao escritor Manuel Rivas, son menbro do Ateneo republicano de Valdeorras e desde o mes de decembro tiñamos apalabrado a dito escritor para o dia doce de abril, entre os actos que imos celebrar na semana republicana. Fai un mometiño entereime de que dito persoaxe non vai vir, déixanos plantados, cos carteis feitos, o pior do caso e que os militantes do BNG do Barco de Valdeorras hai dez dias que están a dicir "non vos fagades ilusións que o Rivas non vos vai vir". Non podía crer que unha persoa tan influínte na cultura galega, con tanto prestixio e tantos honores deixe prantados aos socios de unha asociación, republicanos, de ezquerdas, progresistas ainda que non nacionalistas, sen dar explicacións convincentes. Que cando se jodeu Galicia , sr. Rivas? cando a xente que nós creímos independentes e non manipulabels polo poder establecido nos deixa este amargo sabor de boca. Sr. Rivas acabarei de ler a sua última novela mais o meu concepto sobre vostede xa non será o mesmo, nunca máis!!. O caciquismo, ao que vosté entre outros denominou con bo criterio cliantelismo, tamén o arrastra a vostede. NUNCA MÁIS Sr. RIVAS!!.

Na páxina de conversa de Pucho Boedo:

Sobre lo que escribís Pucho Boedo ¿podéis ponerlo en español? En portugués, no lo entendemos y si es gallego, pues mira, tampoco. No vamos a ponernos a estudiar una lengua o dialecto regional. A ver si es que estáis haciendo como el Ayuntamiento de Barcelona, que hizo un DVD para promocionar el turismo a la capital ¡EN CATALAN ! y de esa forma, sólo se enteraron ellos.

[Foi respostado por outra ip anónima:]

Vaia sunormal, lucícheste

Na páxina de conversa d'A Baña:

Política de Protección Animal en A Baña (A Coruña) Antón es un perro al que dejaron abandonado en una aldea llamada Cabanas en el Ayuntamiento de A Baña (A Coruña), sobrevivió casi dos años a duras penas corriendo peligro su vida en múltiples ocasiones, la última casi no lo cuenta: ocurrió que varias “personas” llamaron al Ayuntamiento diciendo que el perro les había mordido, pero curiosamente ninguno tiene lesiones, ni fueron al médico, ni pusieron denuncias ¿La mordida un perro de 47 kilos cruce de pastor Alemán con Alaskan Malamute no deja ni un mínimo rasguño? sólo tuvieron valor para llamar al Ayuntamiento de forma anónima. El sr. alcalde harto de estas presiones llevó a cabo su Política de Protección Animal: mandó a dos operarios del Ayuntamiento con una escopeta de caza para matar al perro. Por suerte la historia de Antón tuvo un final feliz y por escasos minutos esta tentativa no se llevó a cabo, pero otros no corrieron la misma suerte y fueron matados a tiros, pedradas y golpes. [Aquí dá o seu nome e o seu teléfono móbil].

Na páxina de conversa d'A Galicia Feudal:

Seamos sensatos.- Los que pretendemos estudiar la región gallega y desconocemos la esa lengua, estamos, muchas veces, condenados a la media ignorancia -o la mala interpretación, que es aún peor-. Cuando el mundo se globaliza y se acortan las distancias entre lugares parece que los nacionalismos imponen modos (como el lenguaje) que separa a estos núcleos pequeños del resto de la humanidad. No me parece mal utilizar en Galicia el gallego, me parece torpe usarlo para divulgar algo, pues la divulgación nace con limitado alcance.

Creación do artigo "Emilio Álvarez Blázquez" co contido:

es una puta mierda,la literatura no sirve para nada,simplemente para que los profesores hagan perder el tiempo a los alumnos y como dice estopa el tiempo nunca sobra siempre falta!! asique iros a tomar por el mismisimo culo!!
que os den a todos los escritores muermazos!

[Nome da rapaza que escribiu isto].

Creación de "Tipos de goberno":

los tipos de gobierno son una mierda total!!!! No sirven para nada, cada uno tiene derecho a hacer lo que le salga de los cojones!!! Y todo debía costar un céntimo; o que todos fueran ricos(así compraba todos los videojuegos que quisiera) no sirve para nada todo este royo de la política. QUE SE VAYAN TODOS A LA MIERDA!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!1 lixo

3ª Categoría: Xeografía (incluíndo ós poetas da paisaxe).

En "Macendo, Castrelo de Miño":

un lugar entre o ceo e a terra; non fóra de coñas, estamos olvidados do mundo...'

En "O Caño, Iñás, Oleiros":

bueno como podeis ver todos falta una calle muy importante que se llama casa vella, os preguntareis porque es tan importante, pos logicamente, porque vive el personaje mas grande del mundo y de parte del extranjero, ¿quien es?... no hace falta ni decirlo.xDDDD el moarcius..ajja

Engadido en "A Baña":

Pensamentos dun pobo chamado A BAÑA

Vivimos o teu lado en dónde perder e normal.
Os que puderon escapar xuraron non volver
xamais,hoxe empezou a chover e todo segue
igual,igual de mal,igual de ben,non temos
présa e non nacemos para perder o tren.
O río leva os soños e a realidade será outro
día máis,simplemente un día máis.
A fábrica non abreu,as máquinas nin viñeron,
secouse a sudor da cabeza ben alta e cando se ten
valor para andar pola vida,como o mellor
perdedor que importa hoxe os bolsillos dos
pantalóns,o que está endentro lévase así asta hoxe.
A BAÑA mirará toda a vida o alrededor é
encontraranos.Sabemos que aquí nacemos e aquí
queremos enterrarnos.Seguimos unha tradición,
costumes que esta vez a nosa terra enseñounos.
Vivir co misterio,saber si vimos ou vamos anque
o teñamos claro solo mostramos indecisión,
a confusión non é o noso defecto e asta hoxe
entregamosnos como e cando queremos,solo
nós.Ahora xa sabes a dónde imos e cree en nós
A BAÑA
EXISTE XENTE QUE TE QUERE NO SEO
CORAZÓN

Engadido en "Vilarmaior, Vilarmaior":

Galicia. Terruño de mis abuelos, de mi padre y su hermano. De cientos de miles de emigrantes Gallegos con los que entendimos el significado de la "Morriña". Tierra mágica; de ríos femeninos y cristalinos que el cielo alimento casi a diario. De laderas pronunciadas y el verde más vivo de España. Desde sus costas abruptas y maravillosas, y, hacia el horizonte parecemos divisar las puertas custodiadas por San Pedro.

Até aquí por hoxe, se gusta a cousa aínda me quedan algúns máis que irían na categoría parida, ou parvada simpática, ou categoría xeral, na que entra a publicidade, as reflexións persoais, as definicións absurdas e a historia dos amigos.

Díaz Pardo e o patrimonio Sargadelos

2008-04-08T22:53:00.001+02:00

A Peneira, febreiro 2008.

Díaz Pardo e o patrimonio Sargadelos

É Isaac Díaz Pardo un dos poucos símbolos que quedan de honestidade e entrega, que está por riba de ideoloxías e partidismos. O creador do Laboratorio de Formas de Galicia, xunto a Luís Seoane, entregou a Galiza un proxecto empresarial innovador, que tiña un forte compoñente cultural e galeguista. Dende hai algún tempo as mafias do poder queren botar fóra de Sargadelos ó mestre Isaac, e derrubar todo un símbolo cultural que, como galegos, debemos preservar.

Ante este atentado a cidadanía volcouse. Distintos manifestos e recollida de sinaturas aglomerábanse na rede, mentres a internet galega solidarizábase co intelectual, existindo un grande apoio entre os blogs galegos (o coñecido blogomillo). Un dos manifestos foi asinado polos tres ex-presidentes de Galiza: Xerardo Fernández Albor, Fernando González Laxe e Manuel Fraga, ademais de outras personalidades, escritores, artistas ou xornalistas. No manifesto impulsado polos traballadores do Instituto Galego de Información, titulado O Castro-Sargadelos: Patrimonio da Galiza instábase a que o complexo empresarial fora declarado Ben de Interese Cultural (BIC), e que polo tanto o proxecto vital de Díaz Pardo e Seoane sexa patrimonio de noso, e como tal sexamos nós quen, a través das autoridades competentes, preservemos a filosofía e patrimonio de Sargadelos. Eu subscribo totalmente o manifesto, e agardo que o goberno galego cumpra co seu deber e non deixe esmorecer o legado cultural e artístico, en mans de xentes que o prostitúan e o desposúan do seu carácter artístico, intelectual e universal.

Polo momento Ánxela Bugallo, conselleira de Cultura declarou que o seu departamento estudará a proposta. Así sexa.

Mes cultural (marzo)

2008-04-03T17:42:00.005+02:00

En febreiro non houbo mes cultural porque basicamente non rematei ningún libro (agardo telo rematado para aparecer no mes de abril), nin vin peli algunha. O único foi continuar coas series que estaba seguindo: Lost 4ª temporada e Twin Peaks 2ª temporada. Pero en marzo xa podo engadir algunha peli.

Libros:
Ningún, continúo con un que aparecerá, se todo vai ben, para o próximo mes. Vouno lendo a cachos: por veces déixoo unhas semanas e outras retómoo con forza, é un libro longo.

Filmes: non inclúo as tres do Padriño, porque xa apareceron noutro mes cultural, aínda que velas por vez segunda é como velas por vez primeira, esta obra mestra non para de ofrecerche novos detalles.

Psycho. A segunda peli que vexo de Hitchcock, e esta gustoume máis cá anterior. Excelente final, cunhas escenas finais que che quedan na mente gravadas, esa mirada final de Bates, pareceume maxistral. 9.
Die Fälscher. Gañadora do Oscar ó mellor filme en lingua non inglesa, esta historia real consegue chegar ó corazón. Eu recoméndoa. 8.
Rocky. aínda botas unhas risas cos conversas do Rocky, e o filme non é nada malo, é máis, paréceme moi bo, xa non o lembraba porque a mirara hai moito tempo. 8.

Música: xa tardaban en aparecer por aquí Los Suaves, nonsi? Aquí van algunhas.

Los Suves - Si yo fuera Dios (a miña preferida)

Los Suaves - Palabras para Julia

Los Suaves - Si pudiera

Los Suaves - Dolores se llamaba Lola

Los Suaves - Ourense-Bosnia

Los Suaves - Ya nos vamos

Noite electoral

2008-03-10T20:30:00.010+01:00

Nada máis ver as primeiras sondaxes que se publicaron ás 20:00 marchei a todo correr para coller o metro e chegar a tempo á cita cos colegas. As enquisas a pé de urna daban ó BNG entre 1 e 2 escanos, e a de TVE daba a IU de 2 a 3. Pois así ía eu no metro, pensando que as eleccións podían ser o maior éxito da dereita que xamais vin (como finalmente resultou). Chegando 5 minutos tarde á cita imos directos a un bar a tomar algo, mentres polas 3 televisións do lugar botaban o Valencia-Depor e posteriormente o Vilareal-Barça. Xa máis tarde imos comer algo a unha pizzaría sen televisión, polo que até as 23:00 somos uns completos ignorantes do resultado electoral. Para coñecer os resultados achegámonos a Génova (si, que pasa), onde tiñan unha pantalla xigante conectada con Telemadrid, onde daban os resultados co 90% escrutado. Mentres se sucedían as caras de Isabel San Sebastián, Curri e demais, a xente aplaudía o rótulo que dicía que o PP subía 7 (finalmente non foron tantos), calaban cando miraban a suba do PSOE, e aplaudían o descalabro de IU e ERC. Eu pola miña banda, deixei escapar uns signos de alegría cando vin que o BNG mantiña os dous deputados. E así proseguimos un rato, comentando un pouco as cousas, a xente empezaba a mirarnos mal mentres se erguían cánticos de Zapatero dimisión (éche o que teñen os "demócratas de toda la vida", que aceptan deseguido os resultados). A verdade é que había moito exaltado, pero a maioría da xente tentaba aparentar felicidade e ledicia, mais non todos puideron conter as bágoas. Ante a posibilidade de que empezaran a mirarnos aínda peor, e despois de termos visto en directo a Pilar Rubio, decidimos liscar, e fixemos ben.

Xusto cando camiñaramos unhas rúas, para ir á estación de metro para achegarnos a Argüelles e ir a Ferraz, escoitamos que iniciaba a súa intervención Mariano Rajoy. Aínda así decidimos marchar. Cando chegamos a Argüelles xa marchaba moita xente coas bandeirolas do PSOE: rematara a intervención de Zapatero (merda, perdinme as dúas). Aínda así imos alá, collemos a edición especial de Público e agarramos unhas bandeirolas. O ambiente era moito mellor, os cánticos eran de "ista, ista, ista, España socialista!". Tamén puiden ver unha bandeira republicana e outra do Che... xa vedes, alguén queda no PSOE. Ante os berros para que volvera saír Zapatero finalmente saíu de la Vega, ante o estrépito xeral. Pouco despois decidimos marchar á nosa casa, eu particularmente a botarlle un vistazo ós resultados pormenorizadamente na internete.

Sen dúbida, no ámbito estatal as eleccións resultaron dun dos peores xeitos dos que puideron resultar: sube a dereita, descalábrase a esquerda (IU pasa ó grupo mixto, ERC perde 5, EA e CHA desaparecen, e aparece o partido dereitista ultra-nacionalista UPyD). En Galiza baixa o PP, sube o PSOE e o BNG mantense. No meu pobo baixa o PP (do 57,04% ó 51,62%), sube o PSOE (do 26,21% ó 27,2%), o BNG sube (do 14,02% ó 18,5%) e... sube IU (do 0,71% ó 0,73%).

Xa pasara tempo dende aquelas infiltracións miñas nas manifas da AVT, estivo ben a experiencia. Creo que veñen tempos nos que vou ter moito onde elixir para volver infiltrarme, xa que me temo que vai ser máis do mesmo, ou peor.

Resultados electorais

2008-03-08T13:57:00.001+01:00

Visto en Días estranhos.

Far right comes back

2008-02-25T16:51:00.003+01:00

E quedóuseme fóra do escáner o Partido Familia y Vida, que non ten moi boa pinta tampouco.

Sempre Gañamos Algúns Euros (SGAE)

2008-02-23T23:18:00.003+01:00

A Peneira, decembro 2007.

Sempre Gañamos Algúns Euros (SGAE)

Para escribir sobre o tema de hoxe teño que andar con tino, se non quero acabar no xulgado, xa que vou falar da SGAE (Sociedad General de Autores Españoles). Así que non vou dicir que é unha mafia, non. É unha sociedade sen ánimo de lucro, aínda que dentro, na súa rede, a meirande parte de sociedades si que teñen ese ánimo.

Esta sociedade que actúa baixo amparo dos partidos políticos, é coñecida pola súa falta de vergoña. Exemplifico: ó dono dun local que pinchaba música Creative Commons (é dicir, libre de dereitos de autor) a SGAE mandoulle un par de detectives. Días despois tiña no xulgado unha demanda para pagarlle a dita sociedade 2.391 ouros. Tras meses de litixios o dono quedou exento de pagar.

Máis excéntrico se cabe é o caso seguinte, protección de datos expedientou á SGAE por gravar sen permiso unha voda, para presentar a gravación ante un xuíz e recadar os dereitos de autor da música. E é que en plan “camorra” napolitana, a SGAE infiltrara un detective para gravar ós asistentes mentres bailaban.

Mais se cadra o peor de todo é que lles estamos enchendo os petos ó comprar DVD, CD, MP3, escáneres... O canon que se adxunta a estes produtos pagámolo por piratear, sen sequera facelo (u-la presunción de inocencia?), cobra por un feito que non pode demostrar que vaiamos facer, e que aínda máis, é legal (mentres non pirateemos con ánimo de lucro). Así pois as empresas ou a propia administración que utilizan inxentes cantidades de CD ou DVD para gardar información, han pagar gran cantidade de diñeiro en concepto de canon por exercer o seu dereito á copia privada. Este diñeiro non sabemos exactamente onde vai parar, pero algo se intúe, debido ós cada vez máis numerosos inmobles, incluíndo un en construción en Santiago de Compostela con pedra do país e orixinal arquitectura (vamos, unha pasta).

Ante esta inxustiza xa hai 1.500.000 sinaturas contra o canon. Non son poucas.

Media

2008-02-16T18:07:00.005+01:00

Ufff, estes días estou flipando coa clase de medios de comunicación que temos no estado español. Por unha banda son capaces de encumbrar un feito como os apupos á política franquista vasca María San Gil chegando a ser nova de apertura de telexornais, e esquecer clamorosamente que en Toledo ZP foi recibido por neonazis e fascistas, co saúdo fascista.

Vaia por diante que non me molou nada o que Agir fixo, máis que nada pola posibilidade que lle deu a San Gil para aparecer no martiriloxio. Creo que había outras opcións, a mellor, seguramente, era ir á conferencia e deixala en pelotas con preguntas intelixentes, aínda que tamén é certo que seguramente non lles deixarían entrar. É ben certo que se eu fora estudante da facultade e vira entrar a unha manada de gorilas armados na universidade pública (de momento a única irregularidade probada) seguramente anoxaríame e probablemente xuntaríame ás protestas (contra a presenza ilegal da policía, que non contra San Gil), que evidentemente e con tremenda gorilaxe acabaría en intres de tensión. Creo que na USC deberían asumir algún tipo de responsabilidade.

Amólame moito a actitude da política vasca que pretendeu facer campaña na universidade, e despois do incidente cargou duramente contra ZP (outros políticos teñen máis clase), esquecéndose de cando era ela a que insultaba ó seu paso ós políticos do PNV, como amosa a imaxe que ilustra esta entrada. Non é nada novo, todos sabemos o hipócritas que son. Segundo o xornal ultraconservador ABC: Dirigentes de PSE, PP y de «Basta ya», increparon a los nacionalistas y llamaron asesinos a los concejales batasunos de Andoain, que salieron protegidos por la Policía autonómica.

Por outra banda chámame moito a atención que a xente (cando menos a que escribe nos diarios dixitais) amose unha ignorancia tan supina, aceitando sen reparo e sen ver sequera as imaxes o que os medios estilo Correo Gallego, Libertad Digital ou El Mundo berran. Lin comentarios que me fixeron pór un pouco triste, xente avergoñándose de seren galegos (pola ilegalización de ideas, pola violencia de xénero, polos accidentes de tráfico, polo enxuízamento de mozos que queiman retratos do monarca, polo secuestro de revistas estou certo que non se avergoñan de ser españois) e numerosos insultos e desexos rastreiros, que agardo que na menor medida posible estiveran redactados por galegos.

Déixovos outras ligazóns interesantes:
- Análise de Vieiros
- María San Gil es una franquista, en A sueldo de Moscú.

Mes cultural (xaneiro)

2008-02-08T17:33:00.001+01:00

Aaaaiii, xaneiro, tempo de preparar exames... que mal me veu iso para esta sección.

Libros:

Arredor de si. Ramón Otero Pedrayo. A verdade é que levaba tempo desexando ler algo de don Ramón, así que o día do partido da selección galega, aproveitando que estaba en Vigo entrei nunha libraría e despois de meditar sobre o libro que ía levar (pensei no de Justo Beramendi, mais vale 50 euros!!!!), decidín mercalo.

Filmes:

Johnny got his gun. 8.

Música: tranquiliña, para afrontar mellor os exames, oposicións, etc.

Antony and the Johnsons - Hope there's someone

Coldplay - Trouble

Gary Jules - Mad World

No tomar e dar fácil é errar

2008-01-22T15:36:00.000+01:00

A Peneira, novembro 2007.

No tomar e dar fácil é errar

Seguindo o tema do mes pasado, que poderiamos cualificar de “o galego nos medios” ou “os medios no galego”, vimos de coñecer a reclamación que o BNG, por voz de Bieito Lobeira, fixo no Parlamento galego. Foi o 26 de outubro, e viña a dicir que xa abonda de dar subvencións por empregar o galego ós xornais que non o utilizan. A boas horas... tarde piaches. Agora xa é tarde para recuperar os nosos cartos, gastados en axudar ós grandes medios de comunicación de Galiza para seguir deixando o galego no curruncho de sempre.

E é que o Sindicato de Xornalistas de Galicia vén denunciando, dende hai tempo, que non hai liberdade para informar no idioma galego. Segundo propias declaracións moitos afiliados do seu sindicato queren escribir máis na lingua propia pero non se lles deixa debido ás políticas empresarias, chegando incluso a ter que traducir entrevistas e declaracións entrecomiñadas do galego para o castelán.

É así que un informe realizado por 10 estudantes de xornalismo concluíu que os xornais de maior difusión do país utilizan tan só o galego nun 4% das súas informacións, sendo o restante 96% para o castelán. E a estes medios lles estabamos regalando os cartos. Eu xa non digo que se lles retire as subvencións, eu digo que nos devolvan os cartos, xa que non cumpriron co motivo polo que lles deron tal subvención. As axudas do goberno galego teñen que ir para os que respectan i empregan o galego decote. Para os que o prestixian e o normalizan. Foron demasiados anos de tirar o diñeiro, xa que no tomar e dar fácil é errar.

Mes cultural (decembro)

2008-01-12T00:57:00.000+01:00

Libros:

1. Víctimas de la guerra civil de varios autores. Para coñecer as historias da xente que padeceu a represión feixista.
2. La historia me absolverá, de Fidel Castro. Para ler o discurso de defensa de Fidel no xuízo polo asalto ó cuartel Moncada preme aquí.

Filmes:
1. Bender's Big Score. A peli de Futurama! 8.
2. Casa de arena y niebla. 8.
3. Reservoir Dogs. Linchádeme se queredes, mais nunca me convenceron os filmes de Tarantino. 5.
4. Cidade de Deus. Un filme abraiante, Buscapé é un crak. 9.
5. En el calor de la noche. 7.
6. I Am a Legend. Mágoa da última media hora que creo que bota a perder o filme. 6.
7. Jesus Champ. Fanáticos relixiosos en USA. Hai que ver o documental este porque coido que dentro de pouco imos ter por estes lares uns fanáticos semellantes. 7.

Música: deste mes vai un chisco de The Who.

The Who - Baba O'Riley

The Who - Won't Get Fooled Again

A necesidade de diarios galegos

2007-12-18T16:37:00.000+01:00

A Peneira, outubro 2007.

A necesidade de diarios galegos

Hai relativamente pouco saíu nos quioscos un novo xornal de ámbito estatal: Público. Eu merqueino en catro ou cinco ocasións, con motivo duns DVD que regalaban coa compra do periódico (custa 50 céntimos). En principio, así por riba, vinlle cousas interesantes e apartados nos que lles cómpre mellorar. O seu vistoso deseño e que sexa a toda cor é un punto, así como as seccións de Ciencia, Historia ou Medio Ambiente. Pola contra é bastante frouxo en seccións chaves como España ou Internacional.

O caso é que o nacemento de Público fíxome reflexionar sobre a situación en Galiza, e por máis que pensei, non din atopado un xornal de saída diaria que sexa galego. Chegado este punto teño que facer unha aclaración: na miña modesta opinión, un xornal, para ser galego, ten que estar escrito en galego (creo que cae de caixón) e ter un marcado sotaque galego. Mais a meirande parte dos diarios de Galiza (cando menos os de maior tirada) están escritos case en exclusiva en castelán, empregando o galego un pouquechiño, o suficiente para conseguir a subvención da Xunta. Si, xa sei que a veces se lucen e sacan unha colección en galego (obras literarias, enciclopedia...), mais isto é esmola.

O máis semellante que din atopado a un diario referencia para os galegos, até o de agora, é: A Nosa Terra (non é diario), A Peneira (non é diario), Vieiros (só na internet) e De luns a Venres (un gratuíto que como o seu nome indica non se publica nin sábados nin domingos).

Quizais sexa o momento para a irrupción dun xornal galego, en galego e para galegos. Quizais un novo ou un dos que antes citei. Aínda que os nosos empresarios (os que realmente teñen o poder de levar adiante estas cousas) de momento semellan felices facendo carreira na corte de Madrid.

Mais... quen sabe? Pode que A Peneira sexa o próximo referente do xornalismo galego.

Actualización: A Nosa Terra cando menos agora renova a súa web a diario, e ten bastante boa pinta.

Tamén temos o Galicia-Hoxe, aínda que ~~veña con esa cousa chamada El Correo Gallego~~ sexa tan minoritario que nin sequera o teña visto en quiosco ningún.

Mes cultural (novembro)

2007-12-02T00:17:00.000+01:00

Libros: Persépolis da iraní Marjane Satrapi. Fermosa novela gráfica que devorei en dúas noites. Agora fáltame ver o filme. Recomendada.

Filmes:

El jardinero fiel. Uff, non me gustou, un tanto aburrida. 5.
Zodiac. Fantasticamente filmada, é un dos éxitos do ano. Peli longa e absorvente. 8.
Senderos de Gloria. Kubrick. Que máis podo dicir. Ninguén coma el soubo retratar mellor a angustia ante un fusilamento. 9.
Teléfono Rojo. Volamos hacia Moscú. Outra de Kubrick, con toques humorísticos e un fondo interesante. 7.
Trainspotting. Unha peli sobre o mundo da droga, que por iso mesmo dá un pouco de noxo, sobre todo o pior baño de Escocia... aghhh. 6.

Música: un dos meus últimos descubrimentos.

Fair to Midland - Dance of the Manatee

Docu

2007-11-21T20:42:00.000+01:00

A petición dun amigo, déixovos este documental chamado Zeitgeist para que lle botedes unha ollada. Xa me contaredes que tal.

PuntoGal: O lugar da cultura na rede

2007-11-13T19:50:00.000+01:00

A Peneira, setembro 2007.

PuntoGal: O lugar da cultura na rede

Foi alá polo 10 de xuño de 2006 cando as doce entidades promotoras da asociación PuntoGal convocaron a Asemblea Constituínte da asociación. A partires de aí os apoios non deixaron de se suceder. Ás entidades promotoras engadíronselle outras máis e entre todas agora figuran algunhas como este magno xornal, A Peneira; Vieiros; o museo do Pobo Galego; Ponte... nas Ondas; o Consello da Cultura galega; A Real Academia Galega; a CRTVG; a CIG e moitas outras asociacións, colexios ou mesmo un concello (o de Rianxo). Mesmo o PPdeG amosou o seu apoio á iniciativa trala súa reunión con membros da asociación. Os apoios individuais e colectivos non deixan de repetirse. 6.604 sinaturas de todo o mundo están recollidas, no intre de escribir estas liñas, na páxina web da asociación www.puntogal.org.

Pero a que hai que apoiar? Cal é esa iniciativa? Pois a iniciativa consiste en crear un dominio .gal na internet para a cultura e lingua galega, para asentarnos nun barrio e atoparnos nesa gran marea difusa que é a rede e non andar emigrados nos .com, .es, .net ou .org. Para levala a porto ten que ser aprobada pola Internet Corporation for Assigned Names and Numbers (ICANN), organismo internacional que se encarga de autorizar e recoñecer os dominio. Para iso valora as propostas en función da necesidade de termos o dominio e do apoio que ten a candidatura no propio territorio. Por iso faise imprescindible o noso apoio.

Ademais temos un precedente moi preto, o .cat para Cataluña, promovido pola asociación PuntCat e que na actualidade está entre os dez dominios que máis medran do mundo, abranguendo xa 24.000 dominios en pouco máis dun ano.

O acadarmos o .gal non desbota que nun futuro podamos optar a un dominio xeográfico de dúas letras (.gz por exemplo) ó estilo do .pt ou .es. Mais para optar a este dominio cómpre ser un Estado recoñecido polas Nacións Unidas. Eu cando non perdo a esperanza.

Mes cultural (outubro)

2007-11-04T14:05:00.001+01:00

O período lectivo chegou! E iso nótase considerablemente na miña actividade de lector ou espectador.

Libros: Ningún. Onte comecei un do que lin 200 páxinas dunha panzada, mais terá que aparecer no mes cultural de novembro.

Filmes: poucos filmes, pero bos.

Road to Guantánamo. 8.
Alguien voló sobre el nido del cuco. Que dicir deste clásico. Pois iso, un clásico. 9.
Millones. Fermosísimo filme, cheo de imaxinación. A orixinalidade da ollada dun neno. A verdade é que non agardaba que me gustara tanto. 9.

Música: en canto á música seguimos co acontecemento do ano, paa a xente coma min... o novo disco de Serj Tankian.

Serj Tankian - Saving us

Serj Tankian - Feed us

Serj Tankian - Lie, lie, lie

Bo, bonito e... gratis

2007-10-19T18:45:00.000+02:00

A Peneira, agosto de 2007.

Bo, bonito e... gratis

Disque o software libre é unha carallada e non é competencia para o Windows e demais software "privativo". Pode ser, mais o software libre estase a dotar dun movemento cada vez máis numeroso que defende o seu uso para comezar así unha xeira de aceptación entre usuarios e institucións.

O denominado software libre (dende aquí sinxelamente SL) está formado polos programas que teñen unha licenza que permite ó usuario que posúe unha copia a liberdade de: ser empregado, copiado, estudado para adaptalo ás nosas necesidades, modificado para mellorar o programa e publicar as melloras e redistribuído ceibemente.

O SL é unha necesidade que moitas veces non é tomada en conta polo usuario. Así, por exemplo, cando mercas unha nova computadora e non che vén un procesador de textos o que se adoita facer é tentar conseguir o Office pirateado, cousa ilegal. A solución sería instalar o programa equivalente de SL, que neste caso sería o OpenOffice. Tan só teríamos que dirixirnos á páxina
www.mancomun.org e descargalo xunto co corrector de galego. Legal e gratuíto.

O SL como competencia a Windows está representado polo Linux. Éste ten moitísimas distribucións distintas (até a Junta de Andalucía ten a súa propia), entre as que destacan Ubuntu ou Mandriva. A adaptación a estes sistemas operativos leva certo traballo, pero se verá recompensado grazas a outras cousas como a comunidade que ten detrás que soluciona erros, a gratuidade dunha grande parte dos programas, a case inexistencia de virus…

Nalgúns sitios xa están a ben co SL. É o caso do Parlamento francés , que emprega Ubuntu. O de Zaragoza, que mudará ó SL aforrando así 1 millón de euros anuais. Son os casos, tamén, de Andalucía e Estremadura. Se ben en Galiza case nada fixemos.
Considero fundamental que o Linux, en calquera das súas distribucións ou nunha versión propia da Xunta de Galicia, se apropie das escolas, xa que son as institucións públicas de ensinanza as que teñen que facernos acadar a competencia nestes lares, para formar cidadáns no espírito da liberdade, colaboración e colectivismo. E ademais aforrarmos os cartos.

no hay mayor pecado que el de no seguir al abanderado

2007-10-12T00:04:00.000+02:00

(...)
Cuando la fiesta nacional
yo me quedo en la cama igual,
que la música militar
nunca me supo levantar.

En el mundo, pues,
no hay mayor pecado
que el de no seguir al abanderado.

No, a la gente no gusta que uno tenga su propia fe.
(...)

Día das Letras Galegas: iso foi todo?

2007-10-07T16:35:00.000+02:00

A Peneira, xuño 2007 (versión ampliada).

Día das Letras Galegas: iso foi todo?

Non se me interprete mal, faise un enorme labor dende algúns medios e asociacións (e cada vez máis dende as institucións) para levar adiante esta efeméride, mais penso que non é dabondo.

Non é dabondo mentres os xornais máis importantes de Galiza fagan unha primeira páxina “especial” en galego e todo o de dentro siga coma sempre.

Non é dabondo mentres a repercusión fóra do noso territorio sexa ínfima (nin unha soa frase adicada a esta data ouvín nos telexornais estatais).

Non vai ser suficiente mentres o Día das Letras Galegas sexa un feirado. Esta é unha xa vella reivindicación.

Que sexa festivo fai que a xente vaia á praia, cousa bastante comprensible pero que non se merece a celebración. Hai ducias de días que se poden “inventar” para facer unha ponte en primavera: Día da diversidade cultural, Día da auga, Día do medio ambiente... só por citar algúns dos que xa existen. O Día das Letras Galegas tense que celebrar coas librarías abertas e cos rapaces nas escolas e institutos, adicándolle distintas actividades (segundo decidan os mestres) ó escritor que lle toque.

E sobre todo, non é dabondo se é un só día. Vale que nesa data lembrámonos da discriminación do galego na escola, no traballo, nos medios de comunicación... pero o resto do ano esquecémonos en moitas ocasións de manifestar o atropelo que recibe a lingua de noso.

Que sexa este artigo un xeito de recordar que a lingua galega se reivindica todo o ano. Vivir, ler e falar en galego. Así o tiñamos que celebrar.

Mes cultural (setembro)

2007-10-03T19:31:00.000+02:00

Libros: República y guerra civil, de Julián Casanova. A verdade é que é menos completo có de Beevor, aínda que é máis doado de ler.

Filmes: este mes rexistreime no IMDB e alí vou dando nota ós filmes que vou vendo. Aquí vou poñer esa nota.

Syriana. 6.
El Acorazado Potemkin. 8.
12 Monos. 6.
Historias del Bronx. 6.
Clerks. 7.
Scarface. 8.
Los 39 escalones. 7.
Paycheck. 6.
Réquiem por un sueño. 8.
La jungla 4.0. 7.
Clerks II. 6.
La gran evasión. 8.
Hora Punta 3. 5.
La extraña que hay en ti. 6.

Música: Serj Tankian, ex-System of a Down, saca disco en solitario. En primicia os seus dous primeiros singles. Os dous videos son dúas pequenas alfaias.

Serj Tankian - The Unthinking Majority

Serj Tankian - Empty Walls

Un día na Coruña

2007-09-16T20:44:00.001+02:00

Pois si, foi o 18 de agosto cando decidín coller o autobús e irme á Coruña. E como é que o escribo un mes despois? Pois a vagancia, por suposto.

O caso é que quería ir á exposición do Señor dos Aneis que había alí, e aproveitando que coincidía o Salón do Cómic, alá fomos, meu irmán máis eu. Primeira traba: tren ou autobús? Decantámonos polo autobús polos mellores horarios xa que os do tren son terribles, ademais de que tarda media hora máis. Os cataláns poden queixarse do tren de cercanías, mais nós nin temos cercanías nin temos unha rede ferroviaria non digo xa digna do século XXI, senón digna nin de comezos do século XX.

Así que collimos o Monbus a iso das 7:30 e sobre as 10:05 estabamos alá. Segunda traba: onde carallo estabamos? Tiña pinta de ser as aforas da Coruña e non sabía ben para onde tirar. Tirei para onde me cadrou e tras uns minutos camiñando, nunha especie de alto dende o que se avesullaban os Xardíns Méndez Núñez ó lonxe, vin o noso obxectivo: o edificio Caixa Galicia. Cara alí nos diriximos. Chegamos... aínda non está aberta a exposición. Mesmo enfronte estaban os postos da feira do Libro Antigo e tamén postos de cómics así que lle botamos unha ollada sen mercar nada... é o que ten a pobreza, hehe. Para facer un pouco de tempo estivemos por alí tirando algunhas fotos.

Entramos á exposición dos primeiros. Recibiunos Bárbol e os Argonaths. Despois Boromir, que mesmo parecía que se ía erguer a mandarlle unha Estrella Galicia, bebéndoa do corno, como neste anuncio que hai agora. A exposición encantoume. Son bastante fan do Señor dos Aneis: lin os libros varias veces (e tamén O Hobbit, e intenteino co Silmarillion pero non puiden con el), vin as pelis varias veces e mesmo xoguei durante uns anos ó xogo de cartas de rol (se alguén xoga e quere a miña colección eu véndoa). Por certo, unha merda que non deixen sacar fotos. Iso expreseino á saída, no libro de visitas. Á saída visitamos os postos de banda deseñada, que antes de entrar á exposición estaban pechados. Por aí nos atopamos a un ghicho da Galega caracterizado de Superman (o martes seguinte, vendo Acompáñenos, vin a súa reportaxe).

Tamén entramos un momentiño no Kiosko Alfonso, onde neses intres estaba asinando os derradeiros exemplares o tal Jeff Smith. Mágoa que non teña ningún libro del. Saímos antes de que pechara pola mañá o Kiosko e a seguinte dúbida foi: onde comemos? Xa pasaran varias horas e aínda non paráramos. Decidimos entrar no Centro Comercial que había a poucos metros. Alí lle mandamos uns bocatas de calamares moi ricos. Despois do bocata estivemos tirando unhas fotos cun coleguilla que nos encontramos.

O tempo púñase feo, comezaba a poallar. E ocorréusenos ir á torre de Hércules. Terceira traba: para onde queda? Fíxenlle caso ó meu irmán e tiramos para onde el dixo. E acertou, segundo puidemos mirar nos letreiros. Polo medio topámonos co Castelo de San Antón, e entramos. É un museo arqueolóxico ben interesante.

Continuamos cara a Torre de Hércules, mais polo camiño atopamos o Museo Militar. Meu irmán quixo estar e como iamos en tempo entramos un intre (máis ca un intre un bo anaco de tempo).

Despois da visita, puxémonos de novo en camiño. O tempo empezou a foderse comezou a chover de novo. Tras non sei canto tempo camiñando (pero polo menos media hora) albiscamos a Torre, por fin. Estabamos reventados, levabamos dende as 12 camiñando sen parar.

E agora a subir a Torre, vaiche boa, que angosto é. Cando hai xente baixando non podes subir. Menos mal que o meu irmán máis eu somos delgados e metémonos por calquera recuncho. Xa arriba quedamos un cacho a sentir un pouco de aire e a contemplar a miraxe.

Despois dun paso pola Rosa dos Ventos, puxémonos camiño de volta. Tras máis e máis camiñar (xa empezabamos a achegarnos ó noso límite) vimos que algo pasaba nunha praza. Dinme conta de que era a Praza María Pita, alí vimos a uns mafiosos metralleta en man. Formaban parte dunha mostra de coches antigos. Paramos un intre a sacar unhas fotos e a descansar un pouco.

Xa de volta, volvemos ó Kiosko Alfonso onde Jeff Smith daba unha charla. Tan só puidemos quedarnos 5 minutos, xa que tiñamos que chegar á Estación de Autobuses sobre as 20:00, para coller o Monbus das 20:30. E así rematou un intenso día na Coruña, no que case morremos no intento de facer todo nas menos horas posibles.

Vacacións culturais

2007-09-06T19:45:00.000+02:00

Pois si, este verán aproveitei para poñerme ó día, ver pelis, ler libros e facer todo agás estudar para setembro. Aí vai a listaxe:

Libros
- Xuño

Sempre en Galiza, de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao: era a segunda lectura que lle botaba, pero desta vez foi o libro que lin durante o ano no Metro. E con lapis na man.

-Xullo

Romeo e Xulieta, de William Shakespeare: aínda que pareza mentira é o primeiro libro de William Shakespeare que se me dá por ler, e hai que dicir que o tío escribía de puta nai.
Crime e Castigo, de Fiódor Dostoievski: outro que escribe que dá gusto. Este longo libro tívome atrapado unhas semanas e foi o primeiro libro da miña vida que levei á praia.
Contos, de Edgar Allan Poe: xa vedes que en xullo mandeille todo obras mestras da literatura. Persoalmente o gustoume moito o conto Hop-Frog.

- Agosto

A liña de sombra, de Joseph Conrad: gustoume moito esta novela curta que fala do paso cara a madurez e na que aparece un tal Señor Burns, hehe.
Rebelión en la granja, de George Orwell: este foi o único libro do verán que lin traducido ó castelán, pero é que estes de Faro de Vigo non se dignan a facer unha colección en galego. O libro é tremendo e chegas a pensar "cago na puta, é que os animais non se dan conta ou que?", pero nós tampouco nos damos ben de conta do que pasa hoxe.
Cancionero y romancero de ausencias, de Miguel Hernández: deste libro é seguro que o poema máis famoso é o de "Nanas a la cebolla".
A sinfonía pastoral, de André Gide: interesante libriño que se le nunha patada.

Cine: todas aptas agás Piratas do Caribe 2.

Stalingrado
Salvador (Puig Antich)
El nombre de la rosa
Piratas de Caribe 2
Olvidate de mí
Mulholland Drive
Shrek Tercero
Memento
Zoolander
El caso Slevin
El efecto mariposa
Infiltrados
Los Simpson: La película
Las tortugas también vuelan
El cabo del miedo
Casablanca

Música: unha pequena mostra da nova música que andiven escoitando este verán. Música tranquiliña.

Travis

The White Stripes

Smashing Pumpkins

Non ó canon bibliotecario

2007-08-30T02:53:00.000+02:00

A Peneira, maio 2007 (versión ampliada).

Non ó canon bibliotecario

Aproximadamente 44 millóns de préstamos de libros realízanse ó ano nas bibliotecas públicas españolas. Esto correspóndese con un libro por habitante, un dato baixísimo de o compararmos coa Europa dos 15. Pero se non lle chegaba ás pobres bibliotecas coa miseria de orzamento que teñen, agora vai recaerlles unha nova carga sobre o lombo: un canon por préstamo bibliotecario.

Este canon vén propiciado por unha directiva de 1992 do Tribunal de Xustiza europeo, que 15 anos despois vaise aplicar en España. Por este motivo o Estado, as comunidades autónomas e os concellos aboarán (ou o que é o mesmo, aboaremos) ás entidades de xestión de dereitos 0,20 € por cada libro adquirido polas bibliotecas públicas dos concellos de máis de 5.000 habitantes. Con isto as bibliotecas (que dan a coñecer a libros e autores facendo promoción gratuíta, invertendo ademais espazo e esforzo humano) deixarán de mercar cada ano 100.000 novos exemplares.

Evidentemente xa saíron numerosas voces en protesta. Un manifesto en contra da directiva asinado pos máis de 400 autores foi lido fronte a Biblioteca Nacional. Estanse a recoller, ademais, sinaturas por todos os países europeos coa intención de chegar a ter 1.000.000. A plataforma www.noalprestamodepago.org xunta os esforzos de bibliotecarios, mestres e autores. Argumentan que “o prezo do libro xa inclúe os dereitos de autor. O canon é como pagar a entrada dun museo e despois por cada cadro que se mira”. Engaden ademais que “o canon reducirá o orzamento das bibliotecas pola compra de libros e moitos autores minoritarios desaparecerán dos estantes”. Mesmo o concello de Foz aprobou por unanimidade unha moción contra a directiva comunitaria de impor un canon por préstamo de libros.

Chegados a esta parte da argumentación xa sabemos quen vai saír perdendo pero, quen vai saír gañando? Pois ben, a resposta é CEDRO (Centro Español de Derechos Reprográficos), unha especie de SGAE á que lle interesa, e moito, que a directiva bula para adiante. Segundo a súa web, algunhas das funcións e servizos de CEDRO son “o reparto dos dereitos económicos que lle corresponden ós autores pola utilización da súa obra”. Considera ademais que a súa misión é “facilitar ós cidadáns o acceso legal a libros, revistas e outras publicacións, editados en calquera medio e soporte”. Home, todos sabemos que impor unha barreira económica é o mellor xeito de facilitar o acceso á cultura.

Agora ben; neste punto no que xa sabemos algúns datos ilustrativos, quen sae perdendo e quen gañando, aínda teño unha última dúbida: Que porcentaxe van levar autores como Shakespeare, Cervantes, Platón ou Homero?

Concierto Arctic Monkeys en Vigo

2007-07-21T19:33:00.000+02:00

Tremenda. Así foi a noite do 19 de xullo no Parque de Castrelos. A crónica desa noite sería algo semellante a isto:

Chegamos á grada despois de pasar polo Eroski (debeu de tirar proveito da súa situación ese día). Atopamos bo sitio, eu diría que collonudo. Ó pouco de sentar tiro unha foto para ver o estado da grada.

Finalmente acabaría enchéndose, tanto na grada como a pé de pista.

Ás 22:50 aprox. comezou o grupo catalán Mendetz. Comezou dicindo que había que beber, que nesta vida hai que beber. Con iso xa se gañou a algúns. Unha especie de rock electrónico é o que eles tocan. Para os que non os escoitaran eles mesmos convidáronnos a baixarnos o disco da súa páxina web. O guitarra, con camiseta do Celta, dixo algo sobre Hristo que os que tiñamos ó noso carón entenderon como Cristo. Despois o cantante nos dixo que eramos moi grandes porque tiñamos conseguido facer falar ó guitarrista (Pablo creo) en castelán, xa que el adoitaba falar catalán. Aí berrei eu "fala en catalán!" pero creo que non me escoitaron, ¡he, he!.

Despois de pasado o seu tempo, louváronnos un pouco como público, dixeron que isto se lles viña un pouco grande e desexaron ter o mesmo apoio na súa casa... ah!, e sacaron fotos ó público. Despois os atoparíamos no Monstruo de un solo ojo.

Tras 15 minutos de descanso, ás 0:00 aprox. comezaban os Arctic Monkeys. Sen saudar sequeira comezaron directamente co The view from the afternoon, persoalmente o tema que máis me entusiasma. Foi unha hora e media intensa, cun rock potente (oh, como soaba esa batería, que directo tan bo o destes rapaces) que provocou que saltara e bailara a todo o tempo, a pesares de que coñecía tan só un par de temas.

A lista de cancións que tocaron é a que segue:

The View From The Afternoon

Brianstorm

Still Take You Home

Dancing Shoes

From The Ritz To The Rubble

Teddy Picker

D Is For Dangerous

This House Is A Circus

Fake Tales of San Francisco

Balaclava

Old Yellow Bricks

You Probably Couldn't See for the Lights...

I Bet You Look Good on the Dancefloor

If You Were There, Beware

Fluorescent Adolescent

Mardy Bum

Do Me A Favour

Leave Before The Lights Come On

When The Sun Goes Down

A Certain Romance

Tocáronas case sen parar, xa que fan honor ó seu nome e son un pouco árticos (ou xélidos). Pero dá igual, a min me deixaron unha grande axitación e unha fame negra que tiven que aliviar nunha bocataría. Cundiu.

------------------
PS: Durante as cancións fíxome graza a cantidade de pantalliñas de móbil e cámaras de fotos que se vían entre os que pagaron.

PS1: Os rapaces que se ven na 1ª foto non son coñecidos meus. Eran uns pigholis.

Solidariedade con "el jueves"

2007-07-20T20:42:00.000+02:00

"El jueves", a revista que sae os mércores e que, nesta ocasión, foi secuestrada o venres. Ó parecer o instrumento xudicial comezou a traballar o 18 de xullo (aciaga data que coincidiu co da saída da revista) para facer o atentado contra a liberdade de expresión. Terá algo que ver a simbólica data co severo correctivo asestado a esta revista?

"El jueves" publica a seguinte nota:

¿ 20 de Julio de 2007?

Escribimos esta nota el viernes, 20 de Julio de 2007, a las 19h. Tenemos la redacción llena de medios de comunicación que nos preguntan el por qué del secuestro de la revista. No sabemos qué responderles. El Jueves ha publicado decenas, cientos de dibujos sobre la familia real ( y sobre políticos, famosos, la ETA y todo lo que se mueve). Incluso hemos publicado un libro, TOCANDO LOS BORBONES, un tomazo de 350 páginas que recopilaba los dibujos más divertidos.

Somos humoristas gráficos y trabajamos conscientes de que nuestra obligación, lo que nos piden los lectores, es que exploremos el límite de la libertad de expresión. Podemos aceptar que, incluso, en alguna ocasión, lo podamos traspasar. Gajes del oficio. Si nos pasamos para eso están los tribunales pero... ¿un secuestro? ¿la policía recorriendo los quioscos de todo el país retirando nuestra revista? ¿De verdad escribimos esto el 20 de Julio del 2007?

Calquera se afilia ó PP

2007-07-13T22:52:00.000+02:00

Loquendo afíliase ó Partido Popular. Isto teño que compartilo.

Se queredes saber máis sobre o programiña podedes ir á páxina web e facer as vosas cousas (páxina de Loquendo).

Galiza está de loito

2007-07-10T20:38:00.000+02:00

Finou Elixio Rodríguez. Unha persoa que merece todos as nosas louvanzas e non coma outras persoas que, por exemplo, gañaron a medalla de Ouro de Galicia, como Álvarez Cascos, a AVT ou Rouco Varela.

Descanse en paz.

2007-07-07T15:45:00.001+02:00

Impresionante reportaxe de Jon Sistiaga, onte en Cuatro, sobre a Corea do Norte. Un país do que pouco coñecemos debido ó seu hermetismo e que ten absolutamente "alienados" ós seus cidadáns. Un país que se debe á Defensa, que ten estradas de 5 carrís para que pasen os tanques e onde os desfiles militares recordan bastante ós desfiles nazis. Un país pechado ó foráneo (non vaia ser que os contaminen) e pese a todo vive da axuda alimentaria da ONU... malvive máis ben. Grandes mentiras son as grandes verdades do réxime (o líder escribiu miles de libros, o líder expulsou ós xaponeses, os coreanos inventaron a bomba atómica...).

Sinceiramente abraioume a reportaxe dun país tan descoñecido como é o norcoreano. Agardo ansioso máis reportaxes coma este.

Vídeo

Xa nolo dixo Manuel María

2007-06-17T17:00:00.000+02:00

CANCIÓN PRA CANTAR TODOS OS DÍAS

(do libro "Canciós para lusco ó fusco")

Hai que defender o idioma como sexa:
con rabia, con furor, a metrallazos.
Hai que defender a fala en loita rexa
con tanques, avións e a puñetazos.

Hai que ser duros, peleóns, intransixentes
cos que teñen vocación de señoritos,
cos porcos desertores repelentes,
cos cabras, cos castróns e cos cabritos.

Temos que pelexar cos renegados,
cos que intentan borrar a nosa fala.
Temos que loitar cos desleigados
que desexan matala e enterrala.

Seríamos, sen fala, unhos ninguén,
unhas cantas galiñas desplumadas.
Os nosos inimigos saben ben
que as palabras vencen ás espadas.

O idioma somos nós, povo comun,
vencello que nos xungue e ten en pé,
herencia secular de cada un,
fogar no que arde acesa a nosa fe .

A Enciclopedia de todos

2007-06-14T18:13:00.001+02:00

A Peneira, abril 2007.

A Enciclopedia de todos

Nos mellores soños de Diderot e D'Alembert estaba a de faceren unha gran enciclopedia, que recollera o saber universal para deixalo plasmado no papel “per secula seculorum”. Hoxe en día na nosa man está o embarcarnos noutra empresa igual de ilusionante: a Galipedia, a enciclopedia en rede, colaborativa e de balde, en lingua galega.

A Galipedia encádrase no proxecto Wikipedia (do hawaiano: wiki wiki, «rápido»), que ten de lema “A enciclopedia ceibe que todos podemos editar”, que vai polo vieiro de ofrecernos unha enciclopedia de calidade en lingua galega. Pescúdase, polo tanto, o espallamento da cultura para chegar ós fogares das máximas persoas posibles. Esta intención posúe en esencia certo utopismo, do máis puro estilo Thomas More, que co tempo vaise trocando en realidade. Non hai máis que ver a Wikipedia inglesa, que vai roldando os 1.800.000 artigos, ademais de contar con outros proxectos (ó igual cá galega) con abondoso material. No caso galego, no intre no que escribo estas liñas, o número de artigos é de 23.074 (imos de número 37 na xeral de wikipedias), contando ademais con 1.965 usuarios rexistrados, que de seguro irán en aumento rapidamente.

Non queda máis que agradecer ós impulsores do proxecto galego, que nun principio tiveron que facer un formidable esforzo, a súa dedicación e entusiasmo, que fixo que a Galipedia bulira en pouco tempo. Grazas a eles hoxe podemos desfrutar dunha enciclopedia en galego, con miras a converterse nun punto de referencia na rede galega.

PS: Os datos son de cando escribin o artigo. Mentres escribo este post os datos son: 24.561 artigos (posto 37 entre as wikipedias) e 2.193 usuarios rexistrados.

Que pasa en Vigo?

2007-06-03T13:04:00.000+02:00

Unha das maiores preocupacións que levei trala noite electoral foi o caso vigués. Entendo que o BNG baixara e mesmo que o PSOE non subira moito, pero a suba de Corina Porro non se corresponde cun bo goberno.

Do BNG estaba cantada a súa baixada. As desavenencias no bipartito que gobernou un ano en Vigo pasáronlle factura, xa que hai unha idea xeralizada de que a culpa foi do Bloque. Ademais a imaxe de Lois Pérez Castrillo todavía na mente dos vigueses como que bota un pouco para atrás, xa que o ex-alcalde colaborou moito na degradación da imaxe do BNG vigués. Aínda así penso que o candidato por Vigo, Santi Domínguez, era, obxectivamente, o mellor dos tres.

O PSOE non obtivo bos resultados, aínda que subiu. Abel Caballero era un candidato con non moi boa imaxe entre os vigueses. Sendo como foi ministro, os vigueses non son capaces de lembrar algo que teña feito por eles.

O aumento de Corina Porro só mo explico por un aumento da dereita españolista en Vigo, porque polo seu bo labor non será. Un ex-votante socialista, para votar por Corina, tería que tapar o nariz para non afogar co cheiro, así que non creo que fora ese o motivo do seu aumento.
Analizando un pouco os tres anos de Corina Porro tan só podo dicir que plantou flores coma unha tola e enlousou as rúas cunhas lousas carísimas que cando chove se foden e hai que reemprazalas. Vamos... o que unha cidade industrial como Vigo necesita. O transporte esquecido (cada canto pasa o Vitasa?), a cultura esquecida (que foi do Verbum?), un plan xeral con gran cantidade de xente en contra, nin sequera se digna a empregar o galego nunha cidade cada vez máis catelán-falante (será que, como din nalgúns medios, están perseguidos), etc. etc.

Agora semella que Corina é un dos pesos pesados do PP galego, polo que parece que non vai ser desaproveitada facendo oposición en Vigo.

Mes cultural (maio)

2007-06-01T14:59:00.000+02:00

Libros: Ningún. Comecei o do Economista camuflado pero deixeino con motivo dos exames finais.

Filmes:

Superman Returns. Un pouco soporífera.
Crash. Está ben e ten mensaxe, que máis queremos.
Forrest Gump. Aínda botas unhas risas.
Platoon.
Algo en común. Con Natalie Portman e Zach Braff (o de Scrubs), que me cae simpático.
28 días después. Das pucas de terror que me gustan porque non caen na banalidade.
El laberinto del fauno. Non me acabou de convencer, aínda que para ter actores españois non está mal.
Los miserables. Liam Neeson o clava como Jean Valjean.
2001: Una odisea del espacio. Que comida de coco tan incrible. Recomendo ler, unha vez rematada de ver, as interpretacións que hai, para os que non se "coscaron" de moito. E é que para un lector de novelas históricas dar o salto á Crítica da razón pura de Kant é complicado.

Música: imos con outro grupo que semella vai actuar en Vigo neste verán... Within Temptation.

Within Temptation - Stand My Ground

Within Temptation - What Have You Done

Municipais07: Espectacular e inesperado resultado en Salceda de Caselas

2007-05-28T12:33:00.000+02:00

Impresionante. Non atopo outro adxectivo para definir a inesperada vitoria do BNG en Salceda. Como sabedes, o meu prognóstico ía como máximo a que o BNG máis o PSOE sumaran o suficiente como para arrebatarlle a maioría absoluta ó PP (e sendo optimistas). Está claro que non contaba con que fora o BNG e gañara.

Calculara que o PP perdería 10 puntos porcentuais (obtendo ó redor do 45%), acadando 6 concelleiros. A realidade foi moito pior para os pepeiros: caeu 17 puntos (obtendo o 38.8%) conseguindo 5 concelleiros. Terá que reflexionar o PP que fixo mal e que non fixo ben. Eu convidaríalles a reflexionar, de comezo, sobre as listas que presentaban.

O BNG aumentou de xeito notable. Augureilles un 32% e 4 concelleiros, pero acadaron o 43.58% e 6 concelleiros, a un da maioría absoluta. Polo tanto Marcos Besada (ATS, 32 anos) será o novo alcalde. Teño que recoñecer que as listas do BNG lles axudaron moito, presentando xente nova e formada, que é o que Salceda necesita.

O PSOE non subiu tanto como agardaba. Finalmente acadou o 16.67% dos votos e 2 concelleiros, un aceptable resultado.

Á vista dos resultados aventúrase unha nova xeira en Salceda de Caselas. Agardo que vaia todo o mellor posible nestes catro anos e Salceda avance no social, na mobilidade, nas infraestruturas, na educación, no medio ambiente, na cultura e en todo no que haxa que avanzar. Moita sorte ó novo equipo de goberno.

Nos comentarios fixen tamén o prognóstico para O Porriño e para Tui, aínda que non controlara moito ó pulso político que hai alí, habendo ademais, para maios complicación, partidos independentes que son difíciles de predicir.

No Porriño apostaba polos 6 concelleiros para o PP, pero contentáronse con 4. Confiaba nunha suba para o BNG de Raúl Francés ata os 4 concelleiros, pero finalmente acadaron uns mellores 5 concelleiros. Acertei (milagre) co resultado do PSOE, xa que obtivo 3 concelleiros. Independentes por Porriño acadaron 2 pese ós 3 concelleiros que prognostiquei. E apareceu outro partido independente (o CXP) que conseguiu 3 concelleiros.

En Tui a cousa foi mal para esquerda. En primeiro lugar adiviñei os concelleiros do PP (7), así como os do BNG (2). Apostara por 3 para PSOE, mais quedou en 2. O resto do pastel foi para AT (4) e para T.U.I. (2).

Eu xa votei

2007-05-21T14:51:00.000+02:00

Hoxe achegueime a Correos a votar para botar ó alcalde.

Ecoloxía electoral

2007-05-16T19:41:00.000+02:00

A Peneira, marzo 2007.

Ecoloxía electoral

Estamos en época pre-electoral e iso comeza a notarse. Un tema que comeza a gañar interese en todo o mundo é o coidado e preservación do medio ambiente. Os organismos internacionais comezan a moverse ante a demanda social. A UE acaba de fixar o emprego de enerxías limpas nun 20% para antes do 2020. Pero a nivel cidadán o que preocupa son as aberracións urbanísticas que asolagan todos os pobos que posúan unha zona verde onde queden “ben” uns chalés.

Salceda de Caselas non é menos. O noso alcalde está a facer del un concello dormitorio, onde as construtoras fan o seu agosto todos os meses do ano. Os pisos medran embaixo das pedras sen ningún tipo de consideración para co seu contorno. Aínda estamos a tempo de evitar o estrago que existe en Salceda e ,en xeral, en todos os concellos da zona. Para iso está a saúde democrática e a nosa cultura ecolóxica.

Para fornecela recomendo o documental Una verdad incómoda, gañador dun Oscar, e baseado nunha conferencia de Al Gore (aquel que gañou as eleccións estadounidenses do 2000). Ademais, personalidades da ciencia sacan os seus libros, como James Lovelock (creador da hipótese Gaia), que saca do prelo La venganza de la Tierra, onde defende que o quecemento global é evidente e que a Terra comeza a se vingar. Ademais, en internet pódese ampliar información en sitios como culturagalega.org ou canalciencia.com.

Galiza ten potencialidade para ser un país verde e limpo. Hoxe en día coa nosa enerxía eólica (segunda rexión europea en produción), e potenciando a biomasa poderiamos conseguir que toda a nosa enerxía consumida fora respectuosa coa atmosfera, mais a nefasta xestión neste tema fai que mesmo debaixo dos parques eólicos haxa xente con problemas eléctricos.

Municipais07: Meu prognóstico electoral para Salceda de Caselas

2007-05-12T20:46:00.000+02:00

Voume aventurar, aquí e agora, a realizar un prognóstico sobre os resultados electorais do 27 de maio en Salceda de Caselas.
Para iso hai que ter en conta, antes ca nada, a evolución do voto. Segundo os datos extraídos da Galipedia a evolución dende 1991 a 2003 é a seguinte:

Vemos pois que o PP vai en descenso dende o 95, baixando en 8 anos 16 puntos. Nesta lexislatura, ademais, o alcalde Chicho apareceu en diversos xornais (mesmo de tirada estatal) por motivos, como non, urbanísticos. Ésto, sumado a que non fixo nada (pero nada) en catro anos faime augurar que o PP caerá outros 10 puntos porcentuais, obtendo entre o 41 e o 45% dos votos.

O BNG pola contra sempre foi a segunda opción preferida dos salcedenses, subindo en cada elección. Ía subindo 5 puntos por elección, e mesmo nas eleccións de 2003 nas que o BNG a nivel galego baixou en votos subiu en Salceda. Pese a todo, a continua chegada de traballadores dende Vigo que atopan unha vivenda en Salceda preto dos polígonos industriais, vai favorecer ó PSOE. O PSOE polo tanto rabuñará algúns votos ó BNG, o que non lle vai impedir subir uns puntiños. Quedaría entón co 31-33%.

O PSOE como ben dixen vai subir. Quedaría porén en terceiro lugar con entre o 18 e o 25%.

Traducido a número de concelleiros creo que quedaría así: PP 6, BNG 4, PSOE 3. Perdería polo tanto o PP ante unha posible coalición sociata-bloqueira.

Estes son os meus prognósticos. Cando sexan as eleccións e resulte que o PP sacou maioría absoluta podedes mandar comentarios de bulra. Aínda así non creo que vaian moi lonxe os tiros.

De volta con papi Window$

2007-05-07T19:40:00.000+02:00

Quixen ter relación con Linux, pero o amor durou pouco ou mais ben nada. Creo que me namorei do concepto, pero en canto comecei a relación todo foi mal, ata que ós tres días me abandonou deixándome tirado. Ante tan grande decepción tiven que voltar co que sei que non me vai defraudar porque as expectativas que teño de el son máis ben baixas: con papi Window$.

Mes cultural (abril)

2007-05-02T12:47:00.000+02:00

Libros: recomendados os dous.

Me llamo Rojo de Orhan Pamuk, recente premio Nobel de Literatura. Unha novela orixinal, na que as personaxes, animadas e inanimadas, falan en primeira persoa, interpelándonos, facéndonos acenos de complicidade, e mesmo enganándonos. Pamuk tece unha novela histórica sobre a tradición e a modernidade, o Oriente e o Occidente, o amor e o desexo, en base ao asasinato de Maese Donoso, mestre iluminador dun libro que sobrepasa os límites da relixión.
Cien años de soledad de Gabriel García Márquez. A historia dunha familia que é a historia dun pobo, Macondo, dende a súa fundación até a fin. A novela desprende realismo máxico por todos lados, e tan só queda dicir: Viva o realismo máxico!

Filmes: quero dar as grazas ao cine ó que vou, polo doado que é sair dunha sala e meterse noutra peli sen ningún tipo de vixianza.

300.
Las vacaciones de Mr. Bean.
India Misteriosa (IMAX).
La naranja mecánica.
El club de los poetas muertos. Miraredes ó doutor Wilson doutro xeito. A mellor que vin neste mes
Sunshine.
Premonition (7 días). A peor que vin neste mes.
Seduciendo a un extraño.
El número 23.
La maldición de la flor dorada.

Música: abril é un mes algo revolucionario. 14, 25 de abril son datas políticas importantes que é importante celebrar e lembrar.

O Himno da CNT paréceme fermosísismo.

Negras tormentas agitan los aires
nubes oscuras nos impiden ver.
Aunque nos espera el dolor y la muerte
contra el enemigo nos llama el deber.
El bien más preciado es la libertad
hay que defenderla con fe y valor.

Alza la bandera revolucionaria
que del triunfo sin cesar nos lleva en pos.
Alza la bandera revolucionaria
que del triunfo sin cesar nos lleva en pos.
En pie el pueblo obrero, a la batalla
hay que derrocar a la reacción.

¡A las barricadas! ¡A las barricadas!
por el triunfo de la Confederación.
¡A las barricadas! ¡A las barricadas!
por el triunfo de la Confederación.

A galopar - Paco Ibáñez (Poema de Rafael Alberti)

Grândola, Vila Morena - Zeca Afonso

Kubunteando

2007-04-28T02:42:00.000+02:00

Radio Cotilla informa, os domingos pola mañá, dende a casa da Collona para toda la siudá. Projrama en directo, despois da misa das 10, aquí probando o Kubuntu e enleado en el.

Despois desta introdución musical (Radio Cotilla de Heredeiros da Crus) podo dicir que de momento a cousa está complicada, e se non fora pola axuda dun colega non sei que sería de min. Pero polo pronto podo mostrar orgulloso esta captura de pantalla.

Mañá Día do Libro

2007-04-22T17:04:00.000+02:00

Mañá é o Día do Libro e, aquí en Madrid, celébrase coa Noche de los libros, con librarías abertas até a madrugada, descontos especiais e escritores firmando as súas obras en diversos lugares.

Co diñeiro que levo sacado coa publicidade (11 céntimos de dólar) mercarei docenas, centos, miles de libros muahahahaha. Agora sen coñas teño algúns libros en mente: 2666, Watchmen, Los hijos de Húrin, República y Guerra Civil de Julián Casanova (colección Historia de España de Ramón Villares e Josep Fontana)...

Pois nada, que o pasedes ben hoxe (Día da Terra) e mañá (Día do Libro), eu para celebralo troquei a estética do blog. Agardo que vos guste.

Ubuntu 7.04

2007-04-19T17:47:00.000+02:00

Teño algo de medo, mais hoxe embárcome nunha nova singradura informática. Xa vos contarei que tal.

Actualización: pois de momento a primeira na fronte. Nautilus can't be used now, due to an unexpected error from Bonobo whuen attemping to register the file manager view server.

Noutro mensaxe pon: There was a problem registering the panel with the bonobo activation server. The error code is: 3. The panel will now exit.

De momento pedín que me enviaran o Ubuntu gartuitamente co servizo ShipIt, por se acaso fose un problema da descarga. Terei que agardar uns días até instalalo.

No lado escuro

2007-04-17T15:39:00.000+02:00

Paseime ó lado escuro. Si, agora emprego publicidade no blog, pero supoño que mo perdonaredes polo nobre labor que realiza. E é que o vicio da lectura non é gratis. A ver se me dá para mercar un libro ó mes, con eso me dou por satisfeito.

O xenocidio armenio non se esquece

2007-04-14T17:08:00.000+02:00

A Peneira, febreiro 2007. Versión longa que acurtara para adaptarme (un pouquiño máis) ós 1500 caracteres.

O xenocidio armenio non se esquece

O xenocidio armenio énos cada pouco tempo dolorosamente recordado. No masacre morreron máis de 1 millón de armenios, resultado do plano de exterminio do Imperio Otomán, xermolo da actual Turquía, durante os anos da I Guerra Mundial.

Hoxe en día os armenios seguen a loitar polo recoñecemento do tal xenocidio, que Turquía segue a negar. Esta versión de esquecer o pasado (desmemoria histórica) non é descoñecida na España.

Os intelectuais en Turquía están a se xogar a vida, literalmente, para erguer a voz e reclamar atención. Que llo pregunten Hrant Dink, intelectual e xornalista armenio, asasinado por un rapaz turco de 17 anos. Quen cargou a arma que disparou? El ou o estado turco (tendo en conta aínda por riba que os policías fotografáronse co asasino, coma se fose un heroe)?

Ante tal panorama outros críticos, como o actual premio Nobel de literatura, o turco Orhan Pamuk, xa decidiron abandonar o seu país ante o perigo de correr a mesma sorte. Pamuk (sen obras traducidas ó galego) xa fora xulgado por inxurias contra a patria, delito que alí está penado con entre 6 meses e 3 anos de cárcere.

Mais é a cultura quen dita sentenza. Ó citado premio Nobel de literatura únese a banda estadounidense de orixe armenia System of a Down. Esta banda de Metal Alternativo fai un labor significativo polo recoñecemento do masacre armenio. Nas súas cancións fanse mencións a tal feito, e mesmo teñen nas pantallas americanas un documental sobre os xenocidios no século XX, de título Screamers. Por outra banda o director canadense de orixe armenio, Atom Egoyan, ten un fermoso filme sobre este tema, Ararat. Termino cunhas frases do filme: “Sabe que sigue a causar tanta dor ó noso pobo? Non é a xente que perdemos, nin a terra. É sabermos que nos odiaban tanto. Quen era esa xente para odiarnos así? Como poden seguir negando a súa xenreira e odiarnos, odiarnos aínda máis?”

Tengo una pregunta para usted señor Rajoy

2007-04-12T22:37:00.000+02:00

Entérome de que Escolar abriu un wiki para propor preguntas para o programa Tengo una pregunta para usted señor Rajoy. Aquí, sempre co ánimo de servizo público, mostro algunhas das máis curiosos que aparecen (tal e como foron escritas). Para ler todas aquí.

PREGUNTA: ¿Ha tenido alguna vez alguna experiencia homosexual? ¿Le gustó? ¿El Sr. Acebes participó o solamente miró?

PREGUNTA: ¿Iría a algún mercado de Bagdad a comprar un kilo de naranjas? ¿Cuánto cuesta un café en Bagdag?

PREGUNTA: ¿Sabe usted quién era Ministro del Interior el 11 de Marzo de 2004?

PREGUNTA: ¿Quien está detrás de las intoxicaciones de los pollos Pimpollo? ¡Queremos de saber!

PREGUNTA: Soy un trabajador del grupo Prisa ¿va usted a responder a mi pregunta?

PREGUNTA: Sr. Rajoy, ¿ Por que le llamaban la Trotona de Pontevedra?

PREGUNTA: Señor Rajoy, ¿puede usted definirnos el termino hilillo solidificado, y galleta de plastilina?

PREGUNTA: Señor Rajoy, ¿qué consola de videojuegos es mejor: la Wii, la X-Box 360, o la PlayStation 3?

PREGUNTA: Señor Rajoy, ¿debe ilegalizarse la expresión por H o por B?

PREGUNTA: Señor Rajoy, ¿con cuál de los integrantes del famoso grupo musical "Village People" se identifica usted más?

PREGUNTA: ¿Piensa usted salir algún día del armario?, estamos hartos de buscar el Google, trotona Pontevedra.

PREGUNTA: ¿Cuánto cuesta un bocadillo de calamares?

PREGUNTA: Sr. Rajoy.: ¿Cuánto cuesta un paquete de chicles trident?, O mmejor ¿Se lo pregunto a Zaplana?

PREGUNTA: Sr. Rajoy, ¿ha visto la película 300? ¿Quién cree que representa a George Bush, Leónidas o Jerjes?

PREGUNTA: Sr. Rajoy, ¿cuanto cuesta un canape de caviar irani?

PREGUNTA:Mariano, ¿Barbra Streisand o Cher?

PREGUNTA:¿Cuál será su primera propuesta cuando se presente como candidato, con posibilidades, al gobierno de la Xunta de Galicia?

PREGUNTA:Ahora en serio: ¿dónde estaba usted el 19-A?

PREGUNTA:Preguntar por preguntar: Soy el legionario que abandonaste en Pontevedra.
¿Vas a volver a mis brazos o no? ¡Corderaaaa!

Con respecto ó da Trotona de Pontevedra atopei isto nun foro do ABC:

"Rajoy es un conocido homosexual. Eso es vox populi en Galícia, donde prácticamente se acaba sabiendo todo. Evidentemente no es un delito, pero choca frontalmente con su militancia y será curioso ver como lo compatibiliza con el poder que más tarde o más temprano alcanzará. En su Santiago de Compostela natal sus compañeros de pandilla lo tiraban repetidamente a la fuente de la Praza do Toural llamándole MARIANITA "La Mariquita". Más adelante, en Pontevedra, frecuentaba los lugares de "ambiente" selecto. En esos "ambientes" era conocido como LA TROTONA DE PONTEVEDRA. Archiconocido es su ROMANCE CON EL MARIDO DE MARÍA JESÚS SANZ, ex-candidata del PP en Santiago de Compostela y actual diputada.

Entre sus complejos no solo está ese. Siente una fobia irracional a todo lo que suene a gallego. Su autoodio le impide pronunciar una sola palabra en su lengua de origen. En 1986, cuando fue vicepresidente de la Xunta por un brevísimo periodo de tiempo circulaban pegatinas con el chiste "RAJOY VA A RAXOI A UNA JUNTA DE LA XUNTA".

Qué tío."

A verdade é que si que se comenta por Galiza que é homosexual.

Mes cultural (marzo)

2007-04-01T17:45:00.000+02:00

Aquí vai unha relación de filmes e libros que tiven a oportunidade de desfrutar no mes de marzo. Ademais inclúo unha recomendación musical. Tentarei facer esto cada principio de mes.

Libros
A verdade é que este mes foi un pouco pobre en canto á lectura de libros (só lin un), aínda que tamén se debe a que estou a rematar un bastante tocho que me levou boa parte do mes e que aparecerá no próximo mes cultural.

O libro que lin é Campos de Castilla y otros poemas de Antonio Machado. Eis aquí o poema seguramente máis coñecido:

Caminante, son tus huellas
el camino, y nada más;
caminante, no hay camino,
se hace camino al andar.
Al andar se hace camino,
y al volver la vista atrás
se ve la senda que nunca
se ha de volver a pisar.
Caminante, no hay camino,
sino estelas en la mar.

Filmes
Recomendados todos.

Música
Con motivo de que o grupo Arctic Monkeys vai ir a Vigo no verán poño un par de cancións deles.

Até a proxima.

O alcalde do meu pobo

2007-03-31T18:27:00.000+02:00

Espectacular! Éste é o alcalde do meu pobo (e éste).

Fíxome especial graza o de "El viernes de la semana pasada, el alcalde José María Fernández Rodríguez Chicho, fue visto por la noche, solo, arrancando carteles electorales del BNG. En las anteriores campañas lo hizo a primeras horas de la mañana y acompañado de su mujer."

Eu sabía que algúns adicábanse a quitar das caixas do correo o Bloque informativo (panfleto do BNG en Salceda que un par de veces ten chegado até a miña casa), pero de aí a ir pola noite a arrincar carteis vai un cacho. Manda carallo na Habana, que cousas ten o alcalde. Que aproveite, que xa lle queda pouco de chupar do teto.

Os alcaldes de Galiza son unha especie aparte: o que lle fai misas a Franco (Beade, Senén Pousa, PP), o que di que Aznar é un criminal de guerra (Muras, Isaam Alnagm Azaam, PP), a que deseña persoalmente os xardíns (Vigo, Corina Porro, PP), o que destitúe a todos os concelleiros, incluíndo ó seu irmán xemelgo, e asume todas as consellerías (Ares, José Manuel Cendán, PP), o que vai de festa a Ibiza cun séquito de gaiteiros e atópase con Pocholo e saca billete de 500 euros para invitar a to quisqui (Ortigueira, Antonio Campos, PP), os promotores inmobiliarios (unha chea deles), etc.

Que fauna, miña nai querida!

Por unha vivenda digna!

2007-03-24T22:43:00.000+01:00

Ufff, estou derreado... Catro horas e pico de manifestación, con cargas policiais e algunha carreira. Unha manifa movidiña, iso seguro.

Dende o comezo notábase moita animación na xente, seriamos unhas 20.000 persoas. A manifestación sucedeuse sen incidentes con berros de:

¿Que pasa? ¿Que pasa? Que no tenemos casa.
Espe, Espe, Especulación.
O-cu-pa-ción, ocupación...
Vosotros también estáis hipotecados (en referencia á xente que non estaba na manifestación)
No nos mires, únete (ídem)
Queremos un pisito, como el del principito
Outros

Cara ás sete da tarde coido que xa estabamos empezando a invadir rúas que non estaban previstas no percorrido. A policía estaba a nos pastorear como ás cabras levándonos por onde querían. Xa de noite, en Atocha, decidimos plantarnos. Eramos xa tan só uns 3.000. Fixemos unha sentada e coreáronse distintos berros coa policía endiante:

Lo llaman democracia y no lo es...
Sin cocaína no sois nada (referencia á policía)
Estas son nuestras armas (erguendo as mans cando a policía fixo o amague de sacar as porras)
Outros

Seguimos invadindo rúas até que nun sitio (non sei onde) estabamos a cortar o tráfico e seguindo a un compañeiro a policía colleu a un e o detivo diante miña. Eu escapei pero dende entón non volvín ver ós meus compañeiros. Jaco, se estás a ler esto dá sinais de vida.

Logo seguín camiñando rúas arriba tentando buscar os compañeiros, mentres os manifestantes tiraban contedores á rúa para impedir unha posterior carga dos coches da policía. Cando chegamos arriba da rúa conseguín situarme (Metro La Latina) e alí foi onde houberon os maiores incidentes. Ó non dar atopado ós meus compañeiros e debido a hora que era (as 21:20, comezara ás 17:00) decidín coller camiño da casa.

Bandeiras

Pancartas
Sentada en Atocha
Sentada diante da policía

O PP? Que PP?

2007-03-24T12:37:00.000+01:00

O PP decidiu, por fin, tomar unha boa decisión: boicotear a PRISA. El País era o único xornal que lle facía unha publicidade boa ó PP, facéndolles contracapas a persoeiros pepeiros como Gabriel Elorriaga ou Ana Pastor mostrando a súa cara máis "amable".

Agora que non van saír nos medios do Grupo PRISA (El País, Cuatro, Cadena SER, 40 Principales...) por fin poderei ler/ver/escoitar estes medios máis a gusto, algo que fago frecuentemente (El País é gratis na miña facultade, e adoito mirar o telexornal de Iñaki Gabilondo).

Con sorte, dentro dun tempo, poderemos dicir: PP? Que PP?

Por certo, quen lle fará boicot ós 40 Principales? Norma Duval?

Información PRISA

Medios semi-fascistoides

A banalización da lectura

2007-03-13T20:53:00.000+01:00

Eiquí mostro o primeiro artigo que publiquei no xornal A Peneira (xaneiro 2007). A ver que opinión vos merece. Tentarei ir mostrando cada mes un artigo, polo que irá con dous meses de retraso. Os vosos comentarios son de grande importancia.

A banalización da lectura

Nestes intres de homoxeneización das tendencias, a lectura comeza a converterse nunha forma de estar á última, seguindo os derradeiros designios dos medios de comunicación, potenciados polo fenómeno boca-orella.

Levar o libro do momento para ler no autobús ou no tren, é xa case tan habitual como portar un MP3. Mais non é menos habitual que estes libros, na meirande parte cheos de oportunismo, sexan de moi baixo nivel de calidade ou teñan un fugaz éxito.

De tal xeito desfilaron ante os nosos desvalidos ollos libros de nefasta calidade literaria como O Código Da Vinci en particular e todos os de Dan Brown en xeral; libros oportunistas, editados grazas á popularidade do seu autor no momento, como Un día de perros de Hugh Laurie (o doutor House), ou a grande maioría dos libros de memorias, como o de Ana María Ríos e diversas “celebridades” do mundo da prensa amarela, mal chamada prensa rosa.

Libros fugaces, de consumo rápido, que caen no esquecemento con áxil facilidade.

No ámbito de noso hai quen avoga pola chegada destes tipos de libros ó panorama editorial galego, para que se produza unha suposta normalización lingüística que achegue novos lectores. Este suposto ten dúas visións: a positiva sería o maior número de vendas de libros en galego, o que produciría o aumento da edición de libros en galego de calidade; e a negativa sería o abafamento da literatura en galego, ademais da expulsión dos libros que non vendan, dos curtos andeis adicados ó galego nos grandes almacéns.

Outra II

2007-03-10T20:59:00.000+01:00

Voltei a infiltrarme nunha manifestación das tensas. Miles, decenas de miles de bandeiras españolas rodeáronme durante 3 horas. Madrid, que era onte España hoxe era "Ejjjpaña coooño". Non puiden calcular o número de persoas que acudiron á chamada de Rajoy, precisamente polo seu elevado número. Mais decateime que desta vez había moitas máis persoas novas, ou sería que estaba en zona de Nuevas Generaciones.

A min paréceme ben que se manifesten, porque están a cavar a súa propia tumba. As persoas que había hoxe en Colón votan PP agora, e votaron PP antes. Creo que a xente "sensata" está alonxándose dese extremismo oportunista. As urnas dirán.

Bandeiras españolas por doquier, mais tamén moitas de Asturias e Comunidade Valenciana. Tamén vin tres galegas e unha co "polo esmagao" como adoito chamarlle. Nunca comprendín que carallo pintan as bandeiras galegas entre tanto Viva Ejjjjpaña.

En canto ós cánticos escotei pouca variedade:

Zapatero dimisión (a que máis escoitei).
A por ETA oé, a por ETA oé (entre algunhas persoas acabou dexenerando en: A por Blanco oé, a por Blanco oé).
Viva Ejjpaña... ¡Viva!
Ejjjpaña, Ejjjpaña...
España merece otro presidente.
Cando Rajoy dispoñíase a falar berros de Presidente, Presidente...
Cando Rajoy berrou Viva Ejjjpaña e acto seguido comezou o himno aquilo foi o apoteose.

Xa teño pensado asistir a outra manifa dentro de pouco, aínda que desta vez por simpatía: por unha vivenda digna, o día 24.

Bandeiras

¡¡¡Yo no pegué a Bono!!! (Suponse que os que non levan ese cartel si que lle pegaron)

Onde está Wally? (Wally=Bandeira galega)

Conclusión: "Encargue su pancarta"

Máximo

2007-03-04T21:15:00.000+01:00

Como non publico con moita asiduidade agora, para encher o tempo publico esta viñeta de Máximo en El País. Valente, para ser dun viñetista español.

2007-02-24T19:58:00.000+01:00

Hoxe decidinme a mercar o libro "Me llamo Rojo", de Orhan Pamuk, que me recomendara un leitor deste meu blog. Para que saibades que o que poñades nos comentarios vai a misa. Despois de mercalo decidín achegarme á manifestación da AVT. Serían as 18:15 e xa non había case xente. Non debeu ir moita... se até se ía ben no Metro!
Outra cagada do PP, que agora foi demasiado lonxe da man da AVT, e xa non ten retorno. Que pasaría se á seguinte decidiran non asistir? O dito, xa non teñen volta atrás.

Por certo, agora podedes lerme no xornal A Peneira, edición Louriña, sección cultura.

Matar por segunda vez

2007-02-15T15:18:00.000+01:00

Teño que recoñecer que cada vez son máis pasota con respecto á actualidade, pero hai cousas que me sulfuran. Unha delas é a denuncia que lle interpuxo ó historiador Dionisio Pereira a familia dun represor. Só onde quedou impune unha ditadura criminal poden suceder estas cousas.

Dende este humilde balcón solidarízome por completo con el, e envío os meus ánimos para que siga co seu gran labor historiográfico. Algún día os represores terán que pagar, comezando por Don Manuel.

"Quieren ocultar la infamia
que legaron desde siglos,
pero el color de asesinos
no borrarán de su cara.

Ya fueron miles y miles
los que entregaron su sangre,
y en caudales generosos
multiplicaron los panes."

Vientos del pueblo - Víctor Jara.

Estatut de Catalunya

2007-02-06T15:14:00.000+01:00

Onte chegoume o Estatut de Catalunya en galego que pedira na páxina da Generalitat. Chega xusto cando o PP anda a remexer para que a democracia que aprobou o estatuto sexa invalidada. Aprobado no Parlament, recortado e aprobado no Senado e no Congreso, e finalmente votado en referendo pola cidadanía catalá; agora esa forza política mínima en Cataluña quere afectar a todos os cataláns coa supresión da súa norma básica xa en vigor. Que doado é que esto non volva a pasar!

Outra

2007-02-03T18:46:00.000+01:00

Ídesme perdoar, pero hoxe xa non tiven estómago para ir á manifestación "contra" ETA que convocou o Foro de Ermua. Todo fai apuntar a que foi aínda máis extremista se cadra que a anterior á que fun. Celebráronse manifestacións simultáneas en Barcelona, A Coruña, Pontevedra, Vigo, Las Palmas de Gran Canaria e Ibiza.

Cando o temporal político amainaba, veñen estes a meter bronca. Co pouco que lle gustaban as manifestacións, e agora non paran. Se pensan que así van a gañar algo, penso que se trabucan.

(Nas fotos: a xuventude manifestándose. Sacadas de El mundo).

Comentarios intelectuais

2007-01-27T23:58:00.000+01:00

O seguinte comentario apareceu como resposta a un artigo de Alfredo Conde na versión dixital do xornal El Correo Gallego. Polo seu interese paso a reproducilo integramente, resaltando en negriña os insultos.

Ramon Maria

Si, lo desapruebo completamente por la sencilla razon que siempre habéis odiado a Valle ya que véis en él, por contraste, vuestra mediocridad intelectual y vuestra miseria moral. Lo que pretendéis, traduciéndolo al gallego, es rebajarlo, ponerlo a vuestro nivel pueblerino, empequeñecerlo con vuestra lengua de guerracivilistas acomplejados, apesebrados e incapacitados para la belleza y el progreso. Bien lo sabia Manoel Antonio, ese alcoholico tuberculoso, que en un panfleto bilioso trataba a Don Ramon Maria de "pollito bien". Por eso prohibio Don Ramon Maria, y su familia también, que su obra fuese traducida a vuestra lengua de cabreros odiadores. !Pero, hombre, si hasta Rosalia, tres años antes de morir, decidio no volver a escribir nunca mas en gallego! Y lo cumplio.
Esta bien que Valle sea traducido al inglés o al aleman, lenguas extrañas a Galicia, pero el castellano es no solo lengua de aqui sino también la lengua culta de aqui, es decir, la lengua de la gente que lee aqui. Si Valle hubiera querido expresarse en gallego ya lo habria hecho el solito sin necesidad de traductores y con bastantes mas recursos literarios que todos los letraheridos gallegos juntos. Vosotros lo que queréis es que se les enseñe a los niños Valle en gallego en las escuelas, eso es lo que estais buscando. Ayer Conde nos venia con lo de la lengua como amante o madrasta y hoy, con su habitual y chapucera cobardia, ya cambia de bando. Pero no engaña a nadie.
Traduciendo a Valle no lo haréis mas gallego sino mas paleto. Porque Don Ramon Maria ya lo dijo muy clarito: "Prefiero escribir en la lengua de veinte naciones que en la de los paletos de cuatro provincias".

Creo que non necesito replicarlle nada, as súas mesmas palabras descalifícanse soas.

Manifestación pola paz, contra a violencia

2007-01-14T15:25:00.000+01:00

Non podía pasar sen asistir á manifestación contra a violencia de ETA, que estaba apoiada por todas as forzas democráticas.

Sorprendeume bastante o baixo número de manifestantes que publicaron os xornais (sobre 200.000), xa que o número de manifestantes era seis ou sete veces maior que na da AVT. O numerosísimo xentío noteino dende o principio, no Metro, onde nunca tal vira. Nada máis chegar á Praza de Colón (sobre as 17:55) tirei unha fotografía na que se aprecia una rúa chea de xente e, aínda que non se mire, a da esquerda tamén o estaba. A pesares do curto traxecto da manifestación, tardamos en rematala máis de dúas horas e media, tendo que parar en numerosas ocasións pola gran cantidade de xente. Todas estas razóns fixeron que durante a manifestación pensara que había máis de un millón de persoas.

Pese a que non as houbera (sigo pensando que si as había) o ambiente era excelente. Entre as consignas lanzadas destacan:

Zapatero, estamos contigo.
ETA no.
¿Dónde está? No está aquí, el alcalde de Madrid.
¿Dónde están, no se ven, los obispos del PP?
ETA, escucha, así es como se lucha.
Telemadrid manipulación (cada vez que pasabamos por unha cámara deste medio).
España y Ecuador contra el terror.

Ó pasar pola zona comunista tamén puiden escoitar numerosas cancións e consignas, entre as que se atopan:

Que valientes, que valientes, que valientes los etarras, matan a dos trabajadores y aquí no ha pasado nada.
No pasarán, no pasarán...

En definitiva: unha manifestación na que estiveron todos os demócratas, se non de corpo si de mente.

Lista de libros

2007-01-03T15:12:00.000+01:00

Este ano decidín apuntar os libros que lía para nun futuro publicar unha anotación no blog, facendo unha pequena reseña sobre eles. Esa anotación xa chegou.

A totalidade dos libros que lin quedan recomendados. Ningún me disgustou ou considerei ter perdido o tempo con el. Alá vou:

Con pólvora e magnolias. Xosé Luís Méndez Ferrín. Poemario imprescindible da literatura galega.
O Principiño. Antoine de Saint-Exupéry. Non sei porque os profesores de primaria pensan que é un libro infantil. Eu recordo que cando aínda estabamos aprendendo a ler realizabamos a súa lectura na clase, e claro, non lle colliamos o chiste. Aínda que pareza infantil recomendo a súa lectura. As súas páxinas están cheas de filosofía que un neno non pode entender.
Harry Potter y el príncipe mestizo. J.K. Rowling. Como lin os cinco anteriores lin este. A verdade é que non está mal.
Resistencia. Rosa Aneiros. Sorprendeume bastante este libro. Moi bo. Coa ditadura e a Revolución dos caraveis de fondo.
As rulas de Bakunin. Riveiro Coello. Novela para alimentar a nosa memoria histórica, sobre todo do anarquismo.
Si o vello Sinbad volvese ás illas... Álvaro Cunqueiro. Un gran e triste final. Moi bo.
Vento ferido. Carlos Casares. Pequenos grandes relatos doados de ler.
O manifesto Comunista. Karl Marx. Lino para non falar sen saber.
Os biosbardos. Blanco Amor. Libro de relatos.
La Guerra Civil Española. Antony Beevor. Este libro trata sobre a totalidade da Guerra. Moi bo para ter unha visión xeral da contenda.
O Siñor Afranio. Antón Alonso Ríos. As peripecias que tivo que facer Antón Alonso Ríos para que non o mataran na Galiza dos falanxistas. O tío percorreuse a pé cáseque Galiza enteira, e até pasou polo meu pobo.
O reiciño de Galicia. Victor Hugo. O reiciño de Galicia preso polos seus irmáns que se queren apoderar do seu reino. A nosa historia expresada poeticamente polo xenial francés.
Enderezo descoñecido. Kressman Taylor. Inpresionante. Tíñao grazas á colección de La Voz de Galicia, e un día collino porque era finiño. Curto si, mais cargado de intensidade.
A metamorfose. Franz Kafka. Fundamental.
O condutor de autobús que quería ser Deus. Etgar Keret. Botei unhas risas lendo este libro. Dispoñible para lectura aquí.
Galicia vista por un inglés. Aubrey F. G. Bell. A Galiza dos anos 20 vista por un inglés.
A torre da derrotA. Gonzalo Navaza. Como non.
300. Frank Miller. Para introducirme por primeira vez no mundo da novela gráfica. E creo que elexín adecuadamente.
V de Vendetta. Alan Moore. Moito máis complexo có filme.

Ó longo do ano tamén houbo libros que se me atragoaron e quedaron á metade, concretamente dous:

O Quixote. Miguel de Cervantes. Volvín a tentar ler este libro (xa é a terceira tentativa) e, aínda que é a vez que máis lonxe cheguei, sigo sen chegar a rematalo.
Os libros arden mal. Manuel Rivas. Empeceino, pero despois dun período sen ler esquecéranseme as personaxes e o que tivera lido, así que volvín a empezalo, pero volvino deixar. A ver se para este ano...

"La paga del pecado es la muerte"

2006-12-18T23:54:00.000+01:00

Hoxe mentres andaba pola rúa Callao mercando unhas cousiñas un tipo que repartía papeis deume un. Até aí todo normal. Sen miralo meto o papel na bolsa coas demais compras.
De volta a casa, no metro, mentres aborrezo, decido sacar o papeliño a ver que pon... craso error. Agora sei que son un pecador non arrepentido que pagará coa morte o traizoar a Deus.

Por se non se ve no escaneo reproduzo o texto, cos meus comentarios entre parénteses.

¡Pillao! Vale
Así que se acerca el Guardia Civil a mi puerta.

Tengo el corazón a 160. (xusto á mesma velocidade co coche, pecadorrrrrr da pradeira)

Me pide el carnet.

La Tránsit puede llevar a nueve pasajeros y tengo diez personas metidos como sardinas en lata. (onde caben nove caben dez señor garda)

La he liado ¿Qué hago? Soy culpable. Me han pillado.

Qué chungo.

Lo peor de saltarte la ley es la multa. ¡¡SESENTA EUROS!!

No hay vuelta atrás. Soy culpable. Tendré que soltar la pasta, a no ser que algún buenazo lo pagara por mi. No hubo tanta suerte.

Hace siglos Dios nos dio su Ley.

Los Diez Mandamientos.

Leyes que tienen sentido y razón.

Dios nos dice que si las obedecemos, podemos ir a vivir con El.

Va a ser que no, porque he mentido, robado, he pasado de mis padres...

De todo. Pillao!!

Lo peor de saltarte la ley de Dios es la multa.

"La paga del pecado es la muerte." (por unha vez na miña vida prefiro o castigo da Garda Civil)

Soy culpable. Lo veo muy mal. Una eternidad separado de Dios, cadena perpetua en el lugar de tormento; fatal. No me queda otra que pagar. A no ser que alguien pague por mi.

Dios no quiere vernos sufrir eternamente. Su deseo es perdonarnos las veces que le hemos traicionado. Pero alguien tiene que pagar la multa.

Multa: la muerte.

Eu que pensaba que o castigo divino era despois da morte e resulta que non, que agora te mata directamente. Este Deus está bastante "cabreao", para poñer máis multa ca Garda Civil.

Regreso

2006-12-16T12:46:00.000+01:00

Este martes estarei de volta a casa, de novo en Galiza. Son como o do anuncio de Vuelve, a casa vuelve, por Navidad... Tiña xa mercado o billete de avión dende facía tempo para que me saíra barato. Tranquilos, non merquei Air Madrid, senón Air Europa.

Como de aquí ó martes non creo que escriba máis, e na miña casa o ordenador que hai é unha pataca con cables (non pensedes que é coña), ademais de que teño que empezar a empollar, xa que os exames de febreiro xa están á volta da esquina, aproveito para desexarvos a todos os que pasedes por aquí un bo Nadal e un próspero aninovo.

Non vos pasedes co alcol e coidado coas uvas, a cuestión non é meter as doce na boca, senón tragalas.

Merda, morreu

2006-12-10T19:07:00.000+01:00

O ditador chileno Augusto Pinochet morreu no Hospital Militar de Santiago de Chile. Merda, aínda non sufrira o que tiña que sufrir. Tiña que recibir como pago do que fixo a tortura e morte dalgún dos rapaces dos que asasinaron. Pero que lle imos facer...

Moito se discute en Chile se hai que darlle un funeral de Estado. Respecto a isto eu fago unha suxerencia: subilo a un avión e tiralo ó mar.

Seguiremos informando.

20.000 artigos, o seu traballo deron

2006-12-09T20:45:00.000+01:00

O pasado 6 de decembro, de madrugada, a Galipedia acadaba a notable cifra de 20.000 artigos. O artigo que levou a honra de ser o número vinte mil foi o dun tal Shotta (meu irmán, que sabe de rap, saberá quen é). Eu tamén debo andar preto de chegar a facer 200 artigos.

En resumo: noraboa a tódolos colaboradores da Galipedia, dentro de pouco xa estamos en (100.000/4) = 25.000 artigos.

Star Wai

2006-12-04T20:51:00.000+01:00

Star Wai: Unha nova Esperanza.

Star Wai: O Imperio contraataca.

Star Wai: O retorno do Jedi.

Vostedes decidan.

Vítimas e verdugos

2006-11-25T20:20:00.001+01:00

Todo sexa polo blog. Decidínme a informarvos da manifestación da AVT dende dentro, con dous collóns.

O primeiro de todo dicir que a manifestación a convocaba a Asociación de Víctimas del Terrorismo, unha agrupación fascista disfrazada de asociación para recibir fondos do Estado.
Na manifestación diría eu que habería trescentas mil persoas, aínda que pasei ó lado dun destes que van controlando á xente e dicía que había máis de 2 millóns de persoas (?). A maioría dos manifestantes eran vellos nostálxicos, pero tamén vin pighos e falanxistas. Está claro que nunca na vida estiven rodeado de tal marea reaccionaria. Non creo que Galiza sexa así, a pesares de que tivéramos 16 anos a Fraga.

As bandeiras eran maioritariamente monárquicas, pero tamén se deixaron ver as bandeiras co polo, ante a pasividade das "vítimas". Algunha que outra bandeira asturiana e catalana. Ningunha galega (yuhuuu).

Na manifestación intentei poñer a orella todo o que puiden. Déixovos algunhas xoias do que ouvín (facendo memoria):

Consignas lanzadas:
- Rubalcaba muérete.
- Zapatero vete con tu abuelo. Zapatero traidor. Zapatero embustero. Zapatero dimisión.
- ¡Viva España!... ¡Viva!
- España, España...
- Kale borroka, patada en la boca.
- Otegi, cabrón, la bomba en tu salón.
- Euskal presoak, cámara de gas.
- ¿Donde están no se ven, los golpistas de la Ser?
- O himno español con letra.
- España 1 y no 51.
- España unida jamás será vencida.
- Queremos saber.

En conversacións:
- El abuelo de Zapatero era un masón y lo mataron los republicanos por traidor.
- Si no es por César Vidal y por Federico no nos enteramos de la mitad de lo que hacen.
- Sois unos mal pensados, los de TVE vinieron, pero se quedaron atascados en una zanja de Gallardón (en tono de coña).
- Al final se acabará sabiendo quién hizo el encargo del 11-M.

Actualización:
-Hai outro que como eu infiltrouse para tomar a temperatura da manifestación. A súa crónica é máis en clave de humor. E fotografiou ó mesmo rapaz que eu! Que casualidade habendo alí 1.300.000 persoas (jeje).
-Para ver máis fotos, aquí (non son miñas).
-Se non vos credes as consignas lanzadas que expoño máis arriba podedes miralas en vídeo.

Clásicos do Heavy Metal (e V)

2006-11-25T00:35:00.000+01:00

Esta vai ser a derradeira edición dos clásicos do Heavy Metal. Así que voume poñer mans á obra. Imos alá.

Abre a lista a primeira de Manowar: Warriors of the World United.

Manowar - Warriors of the World united

Imos poñer dúas dun grupo que me gusta moito.
In Flames - Ordinary Story

IN FLAMES : ORDINARY STORY

In Flames - Embody the Invisible

Judas Priest - You've Got Another Thing Coming

Judas Priest - You've Got Another Thing

Pois estos foron os últimos elixidos do que foi un (penso que bo) resumo dos clásicos do Heavy Metal. Que o Heavy vos acompañe.

Anteriores
Clásicos Heavy Metal (I)
Clásicos Heavy Metal (II)
Clásicos Heavy Metal (III)
Clásicos Heavy Metal (IV)

Nazón de Gililandia? Eso nunca

2006-11-19T19:13:00.000+01:00

Aquí en Madrid chéganme os ecos da chapuza estatutaria que están tentando facer máis alá do telón de grelos. Semella que queren que sexamos a nazón de Breogán, hai que foderse. Galiza é a nazón dos galegos. Así de doado e sinxelo.

Como creo que os dous partidos españois maioritarios no Parlamento galego están por degradarnos de tal maneira, e o BNG seguramente o andará a pensar, penso que deberiamos movilizarnos e non permitir tal aldraxe. Un bo día para reivindicarnos podería ser o 28 de decembro coincidindo co partido da selección galega na Coruña. Unha boa manifestación antes do partido faría ver que non todos estamos dacordo en que se nos impoña un estatuto para 20-25 anos dende España.

Eu digo que non pedir que se recoñeza o que XA somos sería dar síntomas de morte, e penso que dende uns anos para acá estamos dando síntomas do contrario, de que estamos moi vivos, de que non somos parvos. Os que nos ridiculizan e humillan obtendrán a nosa resposta, forte e clara. Contra os que nos aldraxan, fortaleza. Contra os enimigos da nosa patria, afouteza.

Galiza foi o berce de moitas cousas, e agora ten que ser o berce do levantamento das nazóns asoballadas.

Saúde e terra.

El Intermedio

2006-11-11T13:53:00.000+01:00

Veño de descubrir un gran programa: El Intermedio. Neste programa, o Gran Wyoming fai un alarde tal de mordacidade e sarcasmo para sacarlle punta á actualidade, que non podes senón rendirte e botar unha gargallada. Creo que ó nivel humorístico, e incluso intelectual, deste programa non se achega, na actualidade, ningún outro: nin a histriónica Eva Hache, nin o en "horas baixas" Andreu Buenafuente.

É impresionante como dunha soa noticia o Wyoming pode sacar tanto xugo durante días. Como exemplo podo poñer cando o rei matou a un oso bébedo en Rusia. O Wyoming estivo días parodiando este feito, e eu estiven días escachando da risa.
Realmente o programa ten conceptos xeniais. Ex.: cando se van a publicidade poñen o vídeo de Bush dicindo que a guerra está gañada e, a continuación, colocan as cifras de mortos, feridos e de toma de reféns dese día en Iraq.

A mágoa é o horario. Comeza ás nove menos cuarto polo que, durante a meirande parte, o programa coincide cos informativos. E aínda máis mágoa é que en moitos sitios de Galiza non se poda ver, xa que se emite en laSexta. Eu o miro porque estou en Madrid, porque senón o levaba cru.

En resumo: queda absolutamente recomendado para todos aqueles que colledes laSexta, e para os que non... tamén.

Screamers, documental sobre os xenocidios

2006-11-10T12:00:00.000+01:00

Screamers é un documental que investiga as raíces dos xenocidios, dende o xenocidio armenio, alá polo 1915, a cargo do Imperio Otomán, pasando polo Holocausto xudeu, até o de Darfun, na África, que está a ocorrer nestes intres.

A banda de metal alternativo System of a Down será a encargada de mostrarnos estes feitos mentres realizan un tour musical. A elección deste grupo vén dada pola súa orixe armenia e porque levan moito loitado para que os turcos recoñezan o xenocidio do pobo armenio.

Xa estou agardando á estrea en Galiza.

Vía Extracine.

Os mandamentos de Chuck Norris

2006-11-03T16:49:00.000+01:00

Hoxe un rapaz da miña clase trouxo algúns dos mandamentos de Chuck Norris, e como fartei de rir, e eu o que quero e que vós tamén vos riades, aquí volos deixo:

· As bágoas de Chuck Norris curan o cancro. É unha mágoa que el nunca derramara unha.

· Chuck Norris non durme. Agarda.

· Chuck Norris pode gañar o xogo Conecta 4 en só 3 movementos.

· Os Dinosauros miraron mal a Chuck Norris unha vez. UNHA VEZ.

· Chuck Norris contou ata o número infinito… dúas veces.

· Chuck Norris non caza, porque a palabra caza implica a probabilidade de fracasar. Chuck Norris vai a matar.

· Chuck Norris é 1/8 Cherokee. Non ten nada que ver cos seus devanceiros, o tío comeuse un puto indio.

· Na letra pequena da última páxina do libro dos récords Guinness di que todos os récords rexistrados foron realizados por Chuck Norris, aqueles que aparecen listados aí son os que máis preto lle chegaron.

· Chuck Norris demandou á NBC, alegando que Lei e Orde son marcas rexistradas para as súas pernas dereita e esquerda.

· Chuck Norris morreu fai 10 anos, só que A Morte non tivo o valor de decirllo.

· Non hai mentón trala barba de Chuck Norris. Tan só hai outro puño.

· A principal exportación de Chuck Norris é a dor.

· Se podes ver a Chuck Norris, el pode verte. Se non podes ver a Chuck Norris, pode que esteas a só uns segundos da morte.

· Non hai teoría da evolución, só unha lista de criaturas ás que Chuck Norris permite vivir.

· Chuck Norris mide 3 metros de alto, pesa dúas toneladas, respira lume e pode comer un martelo e aguantar en pé un tiro de escopeta.

· A Gran Muralla Chinesa foi creada orixinariamente para manter alonxado a Chuck Norris. Fracasou miserablemente.

· A maioría da xente ten 23 pares de cromosomas. Chuck Norris ten 72… e todos velenosos.

· Se lle preguntas a Chuck Norris qué hora é, sempre responde “Faltan dous segundos”. Despois de preguntarlle “Dous segundos para qué?”, te pega unha patada xiratoria na cara.

· Chuck Norris conduce un cocheciño de xeados cuberto de caveiras humanas.

· Cando Chuck Norris manda a súa declaración da renta, envía os formularios en branco e inclúe unha foto del, en garda e listo para atacar. Chuck Norris nunca tivo que pagar os seus impostos.

· O camiño máis rápido para chegar ó corazón dun home é o puño de Chuck Norris.

· Que é o último que pasa polas mentes das vítimas de Chuck Norris? As súas botas.

· De adolescente, Chuck Norris deixou embarazadas a todas as enfermeiras dun convento perdido nas colinas da Toscana. Nove meses despois, as enfermeiras deron a luz ós Miami Dolphins de 1972, o único equipo imbatido da historia do fútbol americano profesional.

· Cando o Home do Saco vai durmir cada noite, mira no seu armario para ver se está Chuck Norris.

· Unha sinal de aparcamento para minusválidos non significa que ese sitio estea reservado para minusválidos. En realidade, é unha advertencia de que o sitio pertence a Chuck Norris, e que quedarás minusválido se aparcas aí.

· Se Chuck Norris chega tarde, máis lle vale ó tempo ir máis despacio.

· Nagasaki nunca recibiu unha bomba atómica. Chuck Norris saltou dun avión e bateu cun puñetazo na terra.

· Chuck Norris aparecía orixinalmente no xogo “Street Fighter II”, pero foi eliminado polos Beta Testers porque cada botón facía que dera unha patada xiratoria. Cando se lle preguntou por este “erro no sistema” Norris respondeu “Eso non é un erro no sistema”.

· Chuck Norris derribou nunha ocasión un avión alemán co seu dedo dicindo “Bang!”

· Chuck Norris ten dúas velocidades: Camiñar e Matar.

· Contrariamente á crenza popular, América non é unha democracia. É unha Chucktadura.

· En troques de ser parido coma un bebé normal, Chuck Norris decidiu abrirse paso a puñetazos dende o ventre da súa nai.

· Se buscas en Google “Chuck Norris sendo apaleado” te dá 0 resultados, simplemente non pode suceder.

· Chuck Norris pode pechar dun golpe unha porta xiratoria.

· Mentres que moitas persoas empregan un pixama de Superman, Superman emprega un pixama de Chuck Norris.

· Chuck Norris pode dividir entre cero.

· Cando Chuck Norris vai doar sangue non emprega xeringas: Pide un cubo e un coitelo.

· Non existen minusválidos senón xente que loitou con Chuck Norris.

· Chuck Norris pode queimar unha formiga cunha lupa… de noite.

· Chuck Norris é a razón pola que Wally se esconde.

· Chuck Norris non le o xornal, estúdao.

· Chuck Norris non berra, lanza ultrasons explota-cerebros.

· Chuck Norris doa sangue á Cruz Vermella frecuentemente. Só que nunca é a súa.

· Chuck Norris comeu unha vez unha tarta enteira antes de que os seus amigos puideran decirlle que había unha bailarina dentro.

· A unidade militar Chuck Norris non foi empregada no xogo Civilization 4 porque un só Chuck Norris podería derrotar á combinación de nacións do mundo nunha soa quenda.

· As Tartarugas Ninja están baseadas nunha historia real. Chuck Norris comeu unha vez unha tartaruga enteira, e cando a cagou, ésta medía dous metros e aprendera karate.